Ciągle obwiniam się o to kim byłam w przeszłości

Wstydzę się jak się zachowywałam Nieraz byłam wredna, uważałam się za lepszą, potrafiłam oceniać innych, choć sama nie byłam pozbawiona wad Robiłam setki głupich rzeczy, popełniałam błędy, nieraz wychodziłam na idiotkę, ale... Mniej więcej od roku postanowiłam się zmienić Zrozumiałam, że szukam w innych win, które powinnam odnieść do siebie i w ciszy rozważyć Teraz się staram, bardzo mi zależy, chcę być dobrym człowiekiem, ale też ciągle się obwiniam o to kim byłam w przeszłości Nie mogę zapomnieć tamtych wydarzeń, sytuacji, ludzi, którym zrobiłam przykrość...

Już naprawdę nie mogę z tym wszystkim żyć...chciałabym żyć dobrze i nie wstydzić się siebie samej...

Proszę, poradźcie mi jak z tym wszystkim żyć...

Myślałam żeby wyjechać, uciec, ale przeszłość wciąż we mnie tkwi jak rana i nie pozwala normalnie funkcjonować...Zamknęłam się w sobie, wszystko to przeżywam głęboko, no i z tego powodu nie potrafię się przed nikim otworzyć...Wstydzę się tego, kim jestem, nienawidzę wręcz swojej osoby.

nic już nie zrobisz p przeszłością, zajmij się czymś zamiast rozmyślać :)

Ano próbuję...Przez ten czas nauczyłam się pokory i staram się być inną osobą. Ostatnio próbuję malować i fotografować, ale w dalszym ciągu mam ogromne wyrzuty sumienia...

Tyle bym dała żeby znalazł się ktoś kto mnie zaakceptuje taką jaką jestem, wybaczy mi to wszystko, co zrobiłam, ale narosłam taką skorupą, że chyba już nigdy się nie otworzę...

Chcę umrzeć, bo nie ma już dla mnie szansy na tym świecie

Czemu nikt ze mną nie pogada? Dlaczego muszę być z tym wszystkim sama...?

http://www.youtube.com/watch?v=caPrzqj8SBs też maluję :) nie musisz się tak obwiniać, ważne że sobie to uświadomiłaś i teraz starsz się być lepsza

ja robilam gorsze rzeczy. i tez sie obwiniam i czuje sie gorsza. pilam i puszczalam sie z byle kim :-O i co na to powiesz?

Owszem, uświadomiłam sobie, teraz staram się naprawić swoje życie i jestem na dobrej drodze, ale czasem smutek mnie przerasta. Poznałam niedawno super faceta, bardzo mi na nim zależy, ale czy on mnie zaakceptuje? Czy zrozumie to, co kiedyś mną kierowało? Byłam wtedy młoda, niedojrzała psychicznie, nie wierzyłam w siebie, więc zachowywałam się tak a nie inaczej, żeby wyładować swoją frustrację. Teraz bardzo tego żałuję. Mam 23 lata, zawaliłam już jedne studia, zawiodłam rodziców, no i czuję się z tym fatalnie.

jak jesteście czwórkami, to właśnie poprzez sztukę możecie wyrazaić swoje uczucia i pogodzić się z życiem Poziomy przeciętne Poziom 4: Do życia podchodzą w sposób artystyczny i romantyczny. Tworzą estetyczne piękno otoczenia w którym się znajdują, aby czcić i umocnić własne uczucia. Ubarwiają rzeczywistość poprzez namiętność własnych uczuć i własnej wyobraźni. Poziom 5: Zamykają się w sobie, aby nie tracić kontaktu z własnymi uczuciami. Wszelkie wypowiedzi pod ich adresem odbierają dosłownie, stają się egotyczne i introwertyczne. Miewają kapryśne nastroje i są przewrażliwione. Nieśmiałe, świadome swej osobowości. Tracą spontaniczność. Odgradzają się od reszty świata i ciężko jest im wyjść na zewnątrz bariery, którą same stworzyły . Pozostają zamknięte w sobie, aby chronić swój własny wizerunek i aby zyskać czas by przesortować i ułożyć własne uczucia. Poziom 6: Stopniowo zaczynają myśleć, że są inne od reszty ludzi. Czują, że nie muszą żyć jak inni. Stają się melancholijnymi wizjonerami, pogardliwe i dekadenckie. Żyją we własnym wewnętrznym świecie. Zaczynają same sobie współczuć. Robią się zazdrosne o dokonania innych. Gardzą same sobą , stając się coraz mniej wydajne i praktyczne w zajęciach, których się podejmują. Powoli opuszczają je siły witalne. We własnym afekcie tracą umiejętność współgrania emocjonalnego z otoczeniem. Poziomy niezdrowe Poziom 7: Gdy życie w wewnętrznym świecie przestaje im pomagać powstrzymują siebie od działania. Nieustannie złoszczą się na siebie. Stają się mocno przygnębione, co jeszcze bardziej izoluje je od innych ludzi. Blokują własne działania, paraliżując własne uczucia. Wstydzą się tego jakimi są. Zmęczone życiem i niezdolne do działania. Poziom 8: Nękane przez złudzenia o własnej osobie, czują się fałszywe we własnym mniemaniu. Pałają silną pogardą i nienawiścią do siebie. Wmawiają sobie negatywne cechy. Wchodzą na tor patologicznego myślenia: wszystko jest dla nich źródłem cierpienia. Niesłusznie obwiniają innych. Odrzucają pomoc z zewnątrz. Poziom 9: Zdesperowane, czują się beznadziejnie. Stają się auto-destruktywne. W tym stanie występuje wysokie prawdopodobieństwo, że będą nadużywać alkoholu albo narkotyków by zdusić wewnętrzny ból. W skrajnych przypadkach załamania nerwowe mogą prowadzić do samobójstwa. Ogólnie można im przypisać następujące choroby: antyspołeczne, depresyjne i narcystyczne zaburzenia osobowości.

U mnie błędy polegały głównie na tym, że wymądrzałam się i obrażałam innych ludzi. Wydawało mi się, że mam prawo ich osądzać, więc wyrządziłam wiele przykrości swoimi słowami osobom, które nie działały na moją szkodę. Teraz mi głupio, bo wiem, że wtedy to ja się nie starałam, ale oczywiście szukałam winy w innych. Dopiero niedawno to pojęłam. I chcę się zmienić. Ale i sobie wybaczyć.

o co chodzi z tymi nuemrologicznymi numerami?

http://www.enneagram.pl/ podział charakterów, chyba jedna z dokładniejszych i najbardziej trafnych typologi

to znaczy specjalista może by lepiej określił, ale jak na warunki domowe to ten jest b. fajny

Najgorsze jest to, że ludzie ciągle oceniają mnie tak jakbym była tamtą dziewczyną. Nikt nie widzi, że wydoroślałam, że patrzę realnie na życie. W tamtym roku zawaliłam studia i to był wstrząs. Załamałam się, bo okazało się, że nie jestem wcale taka jakbym chciała. Na szczęście, właśnie wtedy zrozumiałam pewne rzeczy i od tego momentu staram się nie oceniać ludzi tak surowo. Wróciłam na studia, zarobiłam sobie nieco pieniążków, rozwijam pasje i teoretycznie powinnam być zadowolona, ale źle się czuję, kiedy widzę kogoś z przeszłości.

Ja jestem 4w5 - opis pasuje jak ulał :)

moze przeproś te osoby które raniłaś, będzie Ci łatwiej ;)

Rodziców przeprosiłam już jakiś czas temu, to samo dziadków, ale są osoby, z którymi kontakt się urwał. Są jedynie osoby, których nie obraziłam, ale wiedzą, że byłam durna.

które'

wiem, rozpoznaję czwórki ;) dlatego wkleiłam poziomy zdrowia czwórki zobacz jeszcze zdrowe, może uda Ci się być zdrową czwórką, jak będziesz nad sobą pracowała, a czwórka musi siebie zaakceptować, to kluczowe.I nikt inny za Ciebie tego nie zrobi. Nawet jak wymarzony chłopak będzie powtarzał, że jesteś wspaniała, to to nie wystarczy, na początku owszem, ale z czasem coraz mniej Poziom 1: Dumne z tego co tworzą. W swoich dziełach wyrażają własne i uniwersalne wartości. Samoistnie napędzają się do działania, wysoce zainspirowane tym co tworzą. Potrafią przelać w swoje działa zdobyte doświadczenia i stworzyć coś unikalnego i cennego. Zdolne są do samoregeneracji-szybko uzdrawiają swoje wewnętrzne rany Poziom 2: Na tym poziomie czwórki są świadome tego kim są. Zdolne do samoobserwacji w poszukiwaniu własnej tożsamości. Rozróżniają własne emocje i wewnętrzne impulsy. Posiadają dużą intuicję i wrażliwość za równo w stosunku do siebie jak i innych. Są łagodne, dyplomatyczne oraz empatyczne. Poziom 3: Odznaczają się wysokim poczuciem indywidualizmu, akceptują swoje wewnętrzne „ja oraz są emocjonalnie szczere. Wielbią nauki humanistyczne. Podchodzą do życia z lekką ironią jak i w stosunku do siebie. Potrafią być jednocześnie poważne i zabawne. Są wrażliwe, ale zarazem emocjonalnie silne.

Wiecie czego się obawiam? Że mój ukochany dowie się o mojej przeszłości i skreśli mnie tak jakby myślał, że wciąż taka jestem. Stąd mój strach przed zaangażowaniem w ten związek, lęk przed tym, że ktoś mnie odrzuci, a potrzebuję wręcz czegoś przeciwnego - zrozumienia.