Jak zapmnieć???

Minęło już dwa lata a ja wciąż nie mogę o nim zapomnieć. Tak naprawdę sama jestem sobie winna, bo to ja z nim zerwałam po 3 miesiącach bycia razem. Zachowałam się egoistycznie bo zrobiłam to dzień przed jego urodzinami. Nigdy nie zapomnę tego dnia kiedy stanęłam w jego drzwiach, dałam mu prezent, kompletnie się tego nie spodziewał, przytulił mnie...a potem wręczyłam mu list"że to koniec"nie potrafiłam mu tego powiedzieć w twarz. Na jego twarzy pojawił się smutek....siedzieliśmy w milczeniu przez chwilę, potem tak po prostu wstałam i wyszłam, widziałam że był załamany. Przyznaje kochałam go, było kilka powodów dla których musiałam zakończyć ten związek, po miesiącu do mnie zadzwonił i powiedział, że mnie kocha, tęskni...(oczywiście po pijaku) ale potem NIC cisza...zadzwonił po 3 miesiącach na moje urodziny,,,czas mijał i nic. A ja wciąż nie mogłam o Nin zapomnieć, przez to wszystko nie pozwoliłam zbliżyć się żadnemu innemu facetowi, chciałam być sama..albo tylko z nim. Próbowałam do niego wrócić ale było już za późno, On nie chciał, chciał być sam...a może męska duma nie pozwoliła mu na to, nie wiem i chyba nigdy się już nie dowiem. Żałuje tego ze tak szybko to zakończyłam...do dzisiaj nie umiem poznać kogoś, nie potrafię się zakochać. Wiem, że nigdy się już nie spotkamy, każdy z nas poszedł inna drogą. To była miłość która trwała krótko ale w moim sercu będzie trwać długo. Obecnie mam 27 lat, on był od mnie 2 lata starszy, Nie wiem czy kiedykolwiek będę jeszcze szczęśliwa, straciłam nadzieje :(

nie jestes sama, wiele osob tak,ma , ja nie moge zapomiec juz 2,5 roku

Wiele łez wylałam...pragnę o nim zapomnieć !!!! żyć normalnie!!! czuje się bardzo samotna i może dlatego!!! Ostatnio nic się nie układa...:(

nie da sie tak po prostu wymazac kogos z dnia na dzien z naszej pamieci, i tak naprawde to nie da sie nigdy. Jedyne co mozna zrobic, to albo liczyc na to, ze czas sam bedzie powoli zacieral wspomnienia i wyciszal emocje, albo mozna mu dodatko pomoc, zajmujac sobie czas jak najbardziej. Oczywiscie wynajdowanie sobie 1000 zajec dziennie, nie sprawi ze zapomnimy, ale przynajmniej zajmie nas i nasz umysl przynajmniej troche czyms innym. Kazdy daje takie rady, ale to naprawde pomaga, albo przynajmniej daje szanse na to, ze z czasem bedzie lepiej. Ja rozstalam sie z kims, kogo bardzo kochalam i kocham nadal, i w poradnikach, o tym, jak sobie poradzic po rozstaniu, zwykle pojawia sie rada, zeby pomyslec o tym, ze przeciez rozstalismy sie z jakiegos powodu i ze ten, do ktorego tak tesknimy wcale przeciez nie byl taki idealny skoro nam nie wyszlo. Ale co jesli, po najglebszych przemysleniach, nie znajdujemy jednak w nim zadnych wad, ktore uniemozliwialyby nam zycie z nim? Co, jesli powod rozstania byl blahy, a pozniej tak sie potoczylo zycie, ze nigdy nie dane nam sie bylo wiecej spotkac? I wcale nie czujemy ze tamten rozdzial sie juz zamknal. Z takim czyms naprawde trudno sie uporac. Ja, chociaz myslalam, i nadal mysle, ze nic co robie nie ma i tak sensu, skoro jego nie ma juz ze mna, na sile, staram sie robic cos w swoim zyciu, zajmowac sobie czas, staram sie cos osiagac. To moga byc naprawde male rzeczy. I chociaz nie sprawiaja one ze o nim zapominam, to przynajmniej raz na jakis czas moj umysl, zamiast sie zadreczac, cieszy sie z moich malych sukcesow. I da sie zyc.

Zgadzam sie z Tobą, bardzo dobrze to ujęłaś, masz racje muszę sie czymś zająć, chyba najgorsze są wieczory...dobrze że mam znajomych, przyjacił to chyba dzięki nimi jakoś to znosze. pozdrawiam