jestem przegrancem zyciowym

Czasami czuję to samo co Ty , chce mi się wyć ale wiem ,że kiedyś musi być lepiej , zobaczymy.

a na sylwestra gdzie idziesz?

Ale czy zawsze tak miałaś? Niegdy nie miałaś, koleżanek, chłopaka czy Twoja sytuacja po prostu od jakiegoś czasu się zmieniła?

ja nie zyje z nadzieja, ze kiedys bedzie bajka, nie mam nawet takich marzen mam zaleczona depresje, raz jest nijak, zle raz robi sie gorzej, plakac mi sie chce

to pytanko: - masz ochotę się przytulić? - uprawiać seks? - realizować się macierzyńsko? - wszystko naraz? PS z dnia na dzień żyją wszyscy szczęśliwi tak jak Ty :)

No to pracuj nad sobą, pomnażaj wszystkie swoje talenty. Jesli nie masz daru przyciągania do siebie ludzi to wiadome jest, ze nawet gdy zrobisz wszystko co w Twojej mocy to nie będziesz duszą towarzystwa ale jedna a moze i nawet więcej osób Cię doceni.

sylwester w domu - komputer, moze nauka [praca dyplomowa jest rozgrzebana] zawsze tak bylo, kolezanki byly tylko te, co w klasie, w sasiedztwie, ale kontakty sie urywaly, bo sama sie wycofuje od ludzi chlopaka nigdy nie mialam, kto by chcial takiego pesymiste?

To co napisałaś jest przykre, ale nie sądzę by się w Twojej sprawie nic nie dało zrobić. A co studiujesz?

hejka do jutra hihi tzn może do dziś :) chyba że na: spokojniejsze@o2.pl odpiszę :)

nie mam daru przyciagania tylko odpychania od siebie, towarzystwa nie lubie, jestem samotnikiem, introwertykiem zamknietym w sobie, nie dopuszczam do siebie ludzi, nikt takiej osoby nigdy nie zechce nawet do kolezenstwa, bo ludzie maja mnie za zadufanego w sobie egoiste, ale wszystko w sobie zduszam, ze emocji zadnych po mnie nie widac, potem mnie wszystko w srodku boli, nie umiem "pracowac na soba", jestem przypadkiem beznadziejnym

Z tego co piszesz wynika że Twoja depresja znów dała o sobie znać. Zaleczona to moze była ale do czasu.

"to pytanko: - masz ochotę się przytulić? - uprawiać seks? - realizować się macierzyńsko? - wszystko naraz?" chce i na tym chce w mojej glowie sie konczy

Nie możesz mówić ze nie umiesz nad sobą pracować. Tą umiejętność ma każdy z nas.

'Z tego co piszesz wynika że Twoja depresja znów dała o sobie znać. Zaleczona to moze była ale do czasu." czyli zdechne jak pies, wykoncze sie sama soba i nikt tego nie zauwazy :(

naprawdę nie jest tak źle jak myślisz :) wierz mi ;)

No to może psychiatra? Są na to przecież leki.

Musisz sama zacząć coś z tym robić bo jeśli nie to Twoja sytuacja sama się nie zmieni. A jakwyglądają Twoje sytuacje z rodziną? Masz rodzeństwo?

w pracy, na uczelni normalnie funkcjonuje mam zerowe poczucie wlasnej wartosci i wiary w siebie najbardziej przybija mnie moja samotnosc

rodzina ma mnie ...

na co leki? sprawia, ze nie bede juz sama? ludzie mnie polubia? przestane byc niesmiala, zamknieta, wycofana?

skąd jesteś ?

No to w pracy i na uczelni ale poza nimi już nie funkcjonujesz normalnie. No a poza tym to nie wierzę, że nawet w tych miejscach wszystko jest z Tobą o.k. bo przecież sama się opisałaś jaka jesteś przy ludziach: izolujesz się od nich, jesteś zamknięta w sobie itd. Poza tym, wierz mi, że gdy ktoś jest w takim stanie jak Ty to nie potrafi do końca udawać przy innych że wszystko jest z nim jak należy. To jaki jest naprawdę zawsze gdzieś ujdzie.

Leki zawsze Ci pomogą. Nawet jeśli byłabyś sama to będzie Ci to łatwiej znieść. Nie będziesz przybita, a jeśli już byś miałą taka być to w mniejszym stopniu. Ta poprawa Twojego nastroju wpłynie też mniej lub bardziej pozytywnie na Twoje relacje z ludźmi.

Takie biadolenie tutaj nie zmieni Twojej sytuacji. Musisz po prostu zacząć działać i nie mówić ze nie potrafisz nad sobą pracować. Może powodem tego, że nic nie robisz w tym kierunku jest Twoje lenistwo?

wsydze sie i nie chce prosic nikogo o pomoc, to bedzie moj upadek, juz wystarczajaco czuje sie slabym zdzblem, ktore lekki powiew wiatru przewraca, zawsze wstaje z trudem i ze lzami:O

czuje sie inna, ja to widze i inni, wiec zamiast sluchac krytyki, wole odejsc na bok i odciac sie od wszystkiego i wszystkich

przykro, ze mowisz o lenistwie zawsze wszystko ma swoje przyczyny i skutki

Taki stan ewidentnie nadaje się do leczenia. Przeczytaj to sobie jakbyś nie byłą soba tylko kimś innym. Jak byś oceniła takiego człowieka? Każdy chyba Ci powie, że pomoc lekarza jest Ci potrzebna.

Jeśli to nie lenistwo to może ten powód, że nie jesteś w stanie nad sobą pracować przez Twój stan. Zatem może najpierw trzeba zacząć od pójścia do lekarza a potem gdy nabierzesz sił dzięki lekom to zacząć pracować.

zawsze taka bylam wycofana, niesmiala, zamknieta do ludzi, wiec powinnam leczyz sie od podstawowki? nascie lat?