nie mam znajomych((

Od dziecka. Czy ktos tez tak ma?

np. ja :-0 Tzn. mam mało znajomych, prawie ich nie widuję - są zajęci swoimi sprawami :(

macie. Ha ;)

potrzebni, żeby czasem do kogoś usta otworzyć, pobawić się na koncercie :-o Mam rodzeństwo, ale to nie to samo :( Wyjść...rozerwać się. Nawet nie mam okazji kogoś poznać :(

może to przez to, że jestem nieśmiała. Ewka Ty też jesteś nieśmiała?

wgl skad jestes?

z mazowieckiego a Ty?

JA wielkopolska.. a szkoda. Może w końcu poznałabym normalną dziewczynę:)

Weź to ogarnij ;) http://www.wp3.pl/zlamalolata/

Też nie mam znajomych. Wszyscy mnie olewają a mi tak trudno z tym życ. Mam potrzebę bycia z ludźmi, posmiania sie z nimi, porozmawiania poważnie ale oni mają mnie w dupie:( To takie bolesne:(

szkoda, że tak daleko. Też żałuję :) Naprawdę ciężko poznać kogoś w tych czasach, z kim można by się chociaż napić kawy, pójść na spacer, naprawdę.

Ja tak mam, mozna wyliczyc na palcach jednej dloni. Jeden jak cos chce to sie odzywa a z drugim zerwalem kontakt bo mial zle zamiary co do mnie ;/ Chetnie Was poznam.

ja od dziecka nie mam, przez nieśmiałość :(

Kornelija, zgadzam sie, ze cieżko ale nie wszystkim. przebojowi zawsze mają osoby, które ich doceniają i garną się do nich. Ci, którzy tacy nie są - wręcz przeciwnie. A przecież każdy ma potrzebę przyjaźni. To niesprawiedliwe, że jedni mają ja jak na wyciagnięcie ręki a inni nie.

Też jestem nieśmiałą ale nie aż tak bardzo żeby wogóle nic nie powiedzieć. Nie raz się wypowiadałąm do ludzi ale iich jakoś moja rozmowa nie pociągała.

A ja nie mam znajomych bo byli tylko jak cos potrzebowali.. :O myslalam, ze na studiach bedzie lepiej, ale lipa.. :O nie mam fajnych ciuchow i codziennie innego faceta to nie maja o czym ze mna rozmawiac :P jakby co chetnie poklikam z Wami, ale szkoda, ze tak daleko mieszkacie :(

ja mieszkam w Łodzi i też nie mam fajnych ciuchów i codziennie inego faceta, mam 23 lata a wygląd 18 latki, szarej myszki, zawsze lubiłam siedzieć w książkach i rozmawiać na tematy naukowe,stąd jestem nielubiana :/ a mam potrzebę przyjaźni

ja tez mam 23 lata :) bywam czasem w Lodzi , ale zbyt rzadko by wpaść pogadac :D

dlatego że na co dzień jestem nieśmiala a na imprezach sie upijam zeby przelamac własnie tą swoją niesmialosc co za tym idzie wychodze na dziwke i idiotke stad tez nawet jak poznam nowych znajomych na imprezie to i tak mnie nikt pozniej nie lubi

Ciekawe, ja w szkole nie nalezałem do zbyt przebojowych osob, ale nie byłem jedyny i jakoś sie dało zakolegować z podobnymi do mnie. Czemu i Wy tak nie mogłyście, w czym tkwi problem?

ja nawet na imprezy nie chodze :(( u mnie brak znajomych wynika z obawy przed ludźmi i zbytniego pochłonięcia nauką może, ale takie życie na dłuższą metę męczy

ja szkole mam juz za sobą, owszem kiedy sie uczylam mialam kolezanki ale one maja juz swoje rodziny, mam problem z poznaniem nowych znojomych

też nie mam i nie miałem znajomych

ja tez nie chodzilam ale zaczelam, calkiem przypadkiem i co z tego jak nic dobrego z tego nie wyszlo, tylko wstyd a znojomych nadal nie ma chcialabym wyjsc z kims na spacer ale nie potrafie z nikim rozmawiac

ja bym poszła na imprezę ale sama nie pójdę, jakoś głupio. Nigdy nie byłam nigdzie w całym swoim zyciu:/ Niemiałam żadnej koleżanki/kolegi

ja mam 28, myślałam, że może z wiekiem przejdzie ta nieśmiałość :( Ale nic z tego. W dalszym ciągu nie mam odwagi, by poznać kogoś nowego. Ile można być samotnym. Marzę o przyjaciółce, z którą można się zwyczajnie pośmiać, pogadać, pójść do sklepu...

Problem znajomych, którzy pozakładali rodziny też znam, ale niektórzy mimo wszystko znajdują czas raz na jakiś czas i mniej więcej co miesiąc spotkanie klasowe jest. Jednak to trzeba utrafić na dobrych znajomych, żeby kontakt tak sie nie urywał. Te z Was które się jeszcze uczą mają łatwiej, bo nawet w głupiej bibliotece (apropo zamiłowania do nauki) można poznac ludzi, wiem z doświadczenia ;) Nad morzem organizowane są np spontaniczne imprezy dla ludzi całkiem obcych sobie i przy piwku miło spędzany jest czas. Są różne kółka zainteresowań, gdzie też można poznac ludzi takich samych jak Ty. Nie można do końca życia chowac sie za niesmiałosci, trzeba działać :)

"Ciekawe, ja w szkole nie nalezałem do zbyt przebojowych osob, ale nie byłem jedyny i jakoś sie dało zakolegować z podobnymi do mnie. Czemu i Wy tak nie mogłyście, w czym tkwi problem?" z podobnymi do mnie ? w podstawówce i gimnazjum było ciężko, żeby spotkać podobnych do mnie, a w liceum w zasadzie niemożliwe :)

@tanatos2012 Na żadnym etapie swojej nauki nie pamiętam, by była choć 1 osoba, która nie trzymała sie z nikim. Zawsze na korytarzu było widać ludzi trzymających sie w grupkach, chociażby 2 osobowych, ale zawsze grupkach. Co było przyczyną tego, że byłes calkowicie sam?

"Ciekawe, ja w szkole nie nalezałem do zbyt przebojowych osob, ale nie byłem jedyny i jakoś sie dało zakolegować z podobnymi do mnie. Czemu i Wy tak nie mogłyście, w czym tkwi problem" - to i ja może rozwinę ten cytat :) Właśnie tak było, w szkole średniej, gdy klasa była całkiem zgrana, łatwiej przychodziło nawiązywanie kontaktów, poznawałam osoby podobne do siebie - równie nieśmiałe. Niestety. Już pozakładały rodziny, wyprowadziły się. Długa samotność oducza nawiązywania zwykłych kontaktów, jest trudniej zapoznać kogoś. Nawet jeśli kogoś poznam to martwi mnie to, że co sobie taka osoba o mnie pomyśli, gdy zauważy, że nie mam znajomych. Zamknięte koło :(