Po 2 miesiacach

Czym sie trujesz tym sie lecz.Znajdz sobie nowego faceta a będą nowe lepsze wspomnienia...

Nawet probuje, narazie w necie, ale nie mam wiary, ze kiedykolwiek znajde lepszego, on mial wiele zalet.

Acha: - dwa miesiące - zawaliło się życie, bo już go nie ma - straciłaś dom i wszystko... Atak poza tym, to u ciebie wszyscy zdrowi?

Tak, bo przez te 2 miesiace ZYSKALAM dom i teraz go stracilam, mialam szanse na milosc i ja zaprzepascilam, co w tym dziwnego?

autorko, nie obwiniaj siebie. skoro tak mu to przeszkadzalo, to niech bedzie sam, albo z inna, co to bedzie sie na wszystko zgadzac. jakbys tu napisala, ze bylas w niego zapatrzona, to by ci kazdy pojechal, ze nie masz swojego zdania i jestes nudna. Napsalas, ze chcialas odd niego jakis zmian- tez zle. Nie warto sobie zawraca glowy tymi "opiniami". a co do niego - skoro tak łatwo odpuscil, to lepiej, ze teraz, niz jakbyscie byli ze soba np 2 lata i wtedy dopiero stwierdzil, ze mu cos nie pasuje.

Teraz mysle, ze bylam dla niego tylko pocieszeniem, z jednego zwiazku, gdzie kobieta z nim zerwala wszedl w zwiazek ze mna. Zapomnial o tamtej i ja mu tez zaczelam wadzic.

A teraz usiądź, weź głęboki oddech i zastanów się czy Tobie naprawdę zależało(zależy) na nim, czy po prostu chciałaś już mieć jakiegokolwiek faceta? Bo trochę symptomatyczne wydaje mi się to Twoje parcie na dom oraz potrzeba wprowadzenia zmian w tamtym człowieku.

Parcie na dom nie, bo mam swoj, ale dla mnie nie tam jest dom, gdzie mury, ale tam gdzie ludzie, u niego bylismy my, a tutaj znow jestem sama. Fakt, ze na poczatku kompletnie mi nie przypadl do gustu, to troche trwalo i mialam zal do losu, ze mi przypadl taki a nie inny, potem mi przeszkadzaly inne rzeczy, a teraz kiedy chcialabym zeby wrocil wszystko wydaje mi sie, ze jestem w stanie zaakceptowac. Czyli kiedy sie do niego przekonalam, on mnie rzucil. A teraz mnie na gg przeprasza - te przeprosiny sa dla mnie upokarzajace :(

No i sama odpowiedziałaś sobie. Cierpi Twoja duma, masz poczucie straty i tylko wydaje Ci się, że byłabyś w stanie zaakceptować to, co przeszkadzało Ci przez 2 miesiące i co chciałaś zmienić.

Chyba nie do konca jednak, chociaz duzo w tym prawdy. Pokochałam go, dobrze mi z nim było i bardzo chcialabym to odbudowac.

Po 2 miesiącach to raczej pokochałaś wyobrażenie o nim. zwłaszcza, że on jako osoba nie spotkał się z twoją akceptacją. Co pewnie boleśnie odczuwał, jako negowanie go od a do z. Poza tym w ciągu 2 miesięcy nie da się kogoś poznać, a więc i pokochać. Chyba że ewentualnie zakochałas się czy zauroczyłaś (co w obliczu prób zmian jest dziwne). Być może jest jednak tak, że masz już dość samotności, brak widoków na kogokolwiek innego i doszłaś do wniosku, że lepszy rydz niż nic. Ale te myśli mogą być efektem tylko tego, że on to zakończył. Gdybyście znów mieli być razem, to wszystko wróci z czasem.

Masz sluszne spostrzezenia, ale na tyle ile moglam go poznac, to na tyle wzbudzil we mnie uczucia. Ma naprawde wiele zalet, ale i tez pewne wady, ktore mozna skorygowac wiec to robilam. Gddybysmy wrocili to nie wiem czy nie byloby tak jak przewidujesz, ale tak czy inaczej ciezko mi jest na sama mysl, ze nas juz nie ma :(

A jakie to wady, które można skorygować? Postaw się na jego miejscu... żyjesz 40lat, masz jakieś swoje przyzwyczajenia, swoje dziwactwa(bo kto ich nie ma?), a tu nagle pojawia się jakis obcy facet, który chce Ci korygować coś, co jest Twoje i być może przez lata wypracowane i chronione. W takich sytuacjach jedyną czasem obroną jest atak.

Np. poprawic cere, ale ja to wiem kiedys takich zmian doswiadczylam na sobie i czulam sie przy tym zlekcewazona. Dlatego jak pisalam na poczatku zdaje sibie sprawe, ze to ja zniszczylam ten zwiazek. Swoja droga on mi dzisiaj napisal, ze sie zastanawia, czy dobrze zrobil i ze mnie kocha. Oburzylam sie, co chyba nioe bylo dobre, bo dyskusje skonczyl, mowiac, ze ona nie ma sensu.

eee... laska, pieprz to! :o ;):P

Próbuje ale mi to umiarkowanie wychodzi. Dzisiaj ide do mamy na święta i tez mi bedzie zal, bo przychodzilismy przez ten 2 miesiac tam razem.

Ale macie tempo, no nie!!! Ja spotykam sie 6 miesiac z facetem i on nikogo nie poznal z mojej rodziny. (ja mam 34lata, on 35lat).

Mam ochote na niezobowizaujący sex

Podszywaczu wyzej daruj sobie. Tak teraz sie zastanawiam skad to tępo, moze wlasnie tak sie mna pocieszal.

no, ale gdybyś nie chciała, to byś go powstrzymywała. a tobie też to chyba odpowiadało, bo chcialaś mieć z kim mieszkać.więc?

2 m-ce tookres poznawania.Poznał cie i rzucił i wcale mu sie nie dziwie

Tak ale z drugiej strony to naturalnie przychodzilo, po pracy moglismy jechac do swoich domow i kontynuowac kontakt na gg czy tel, a nic nie stawalo na przeszkodzie abysmy mogli miec kontakt osobisty. Tak to byla tez moja decyzja faktycznie. Oboje tego chcielismy.

Nie dobijaj mnie, dlaczego mu sie nie dziwisz, znasz mnie? poza tymi nieporozumieniami bardzo sie staralam. On wczoraj napisal, ze nadal sie zastanawia czy dobrze zrobil, ze nadal mnie kocha, a ja nie dalam mu szansy na rozmowe. Nie wiem co on naprawde mysli, a chcialabym to wiedziec, bo mialabym odwage jeszcze o nas zawalczyc.

jeszcze moment i napiszesz że właśnie zaprosił cie na powrot i że nie może bez ciebie życ.Oj masz ty wyobrażnie , chyba się bardzo nudzisz

nojuż takie dyrdymały wypisujesz idiotko 40-letnia

Chyba Ty bardziej sie nudzisz i masz chyba nie najlepszy dzionek. To, ze ludzie sie rozstaja, to nie znaczy, ze sie nienawidza i nie maja ze soba kontaktu.

Autorko mysleze fajnie jakbys pogadala z jakims psychologiem. Gdzies jest problem,a Ty nie wiesz gdzie.... Moze problem jest w Tobie.U mnie tak bylo,jestem w podobnym wieku...U mnie bylo tak ,ze ,,mnie nie bylo ''.Liczyl sie tylko ON i na nim sie koncentrowalam. Wydaje mi sie,ze potrzebna Wam osoba z boku,ktora Wam cos doradzi. Zdaje sie,ze jemu tez zalezy.. Czasem ciagnie sie za nami cos z dziecinstwa i nie wiemy dlaczego tak robimy jak robimy...warto to zrozumiec. Mi psycholog pomogl odnalezsc siebie.

przynajmniej wyciągnij wnioski Pomyśl sobie, że to był taki trening. Za kilka miesięcy spotkasz swoją drugą połówkę i dobrze byłoby gdybyś pamiętając co tu spartoliłaś nie powtarzała błędów.

Nie wykluczam tego, ze tak wlasnie moze byc. Odczuwam dzisiaj jakas panike na mysl, ze kazdy dzien oddala nas od siebie :(

A ja mysle, ze Ty musisz czuc sie bardzo samotna i bardzo zdesperowana. I stad caly ten ambaras.