Mam jedną przyjaciółkę - siebie samą

Jak jest mi przykro to sama siebie pocieszam, sama siebie przekonuję, że będzie lepiej, sama siebie uspokajam. Czy to jest żenujące? Mam znajomych, kolegów i koleżanki ale nie chcę się pokazywać im ze strony słabeusza. Nie chcę żeby wiedzieli o mnie za dużo. Ludzie służą mi tylko miłemu spędzaniu czasu, nie ma nikogo do kogo mogłabym żywic jakieś głębsze, ciepłe uczucia. I nie chcę mieć.

troche zazdroszczę, masz silna osobowosc.

To bardzo mądra i dojrzała postawa. Gratuluję.

Ja też nigdy nie lubiłam mówić o jakichś moich kłopotach, jakoś tak nie chciałam, żebyktoś wiedział, że coś u mnie nie tak..ale jednocześnie miałam taką chęć wygadania się komuś, nie duszenia tematu w sobie i tak jest do tej pory.. Tyle, że w tej chwili chętnie bym się komuś wygadała ale nie bardzo jest komu, nietakim osobom..Najchętniej opowiedziałabym swoją historię komuś obcemu, obiektywnemu..

No to się wygadaj. Zawsze się znajdzie ktoś kto przeczyta a może nawet skomentuje.

troche to dziwne jak dla mnie ale ludzie sa różni :o