Nowe studia, nowe życie?

Chodzi konkretnie o okres studiów. Kończę właśnie studia licencjackie i uświadamiam sobie, że nie wykorzystałam zbyt dobrze danego mi oczy. Że mogłabym przeżyć ten czas lepiej, intensywniej, bardziej zaangażować się w to, co się dzieje. A tu d**a. Odkąd tylko dostałam się na studia, nieustannie miałam deprechę, fobię społeczną, gubiły mnie nieśmiałość i brak wiary w siebie, skupiałam się na negatywach i kompleksach. I pewnie dlatego cały okres studiów minął mi w samotności i izolacji. Nie nawiązałam prawie żadnych znajomości, a jeśli już się udało pozyskać koleżeństwo, to na krótko, bo zbyt się użalałam, co jak wiadomo zraża ludzi. Cały czas krążyłam tylko między domem a uczelnią, podczas gdy inni spotykali się po zajęciach i integrowali. Ja zawsze byłam z boku, taka szara mysz na tle tych wygadanych ludków. I wiecie co? Załamałam się tym, że całe życie jestem samotna i opuszczona. Byłam taka w szkole, teraz na studiach. I drażni mnie to. Nie żebym chciała być na świeczniku i non stop tylko po imprezach latać, nic z tych rzeczy. Chodzi raczej o to, by znaleźć ludzi podobnych do siebie, przy których mogłabym pokazać prawdziwą siebie, z kim nadawałabym na tych samych falach. Tylko, kurcze, ciężko teraz. Niby od października będę mieszkać w Krakowie, gdzie przenoszę się na magisterkę, więc są szanse, że coś się zmieni w tym względzie. No ale czy na pewno? Ech, a jak tak wierzyłam, że studia poprawią jakość mojego życia towarzyskiego, że coś w końcu użyję...

i tak zdechniesz to co sie przejmujesz

Weź spadaj.

być może sie zmieni... moim zdaniem zalezy wsrod jakich ludzi sie obracasz. bo np ja mam tak ,ze wsrod jednych sie otwieram ,a wsrod innych zamykam. to zalezy głownie od charakteru tych ludzi czy mi odpowiadaja czy nie...zauwazyłam ,ze ja otwieram sie wsrod ludzi wyluzowanych ,otwartych , pomysłowych itd ,a zamykam przeważnie wsrod zbyt powaznych

no dobra ,tylko co ci to da ? i tak zdechniesz

Ja mam podobnie, też wolę tych pomysłowych, otwartych. Może ktoś to, co teraz napiszę odbierze tak, że w głowie mi imprezy, ale chętnie bym się wyszalała, potańczyła, powygłupiała. Zawsze cierpiałam na deficyt rozrywki w moim życiu. Taka grzeczna, cichutka, pilna. I co z tego teraz mam? Zero wspomnień z młodości, lata frustracji i pustki...

Czuję się tak jakbym nigdy nie żyła naprawdę.

idź do pracy lepiej niz na te studia

idz do akademika .! jaka uczelnia? pk pozdrawia:)

Pracuję już.

UŚ, a od października UJ.