wstydzę się wychodzić na ulicę

boję się, że ludzie będą się ze mnie śmiać. mam nadwagę i nie potrafię patrzeć na siebie jak na normalnego człowieka. Nie czuję się kobietą, tylko jakimś ludzkim odpadem. wiem, że z nikim nie będę i resztę życia spędzę samotnie. chciałabym, aby lata młodości szybciej minęły... w sumie, to chciałabym już umrzeć. nic mnie w życiu nie czeka. nie zabijam się tylko ze względu na moją matkę, która by tego nie przeżyła. nie musicie nic na to odpisywać.

najgorzej zacząć każdy ma kompleksy ale jakoś je trzeba przezwyciężać nikt nigdy nie mówił że będzie łatwo ale trzeba próbować

wez sie do roboty!!!!!! schudnac zawsze mozna-wystarczy chciec- dieta i cwiczenia.....odrazu lepiej sie poczujesz i dowartosciowujesz, no chyba ze jestes leniwa

a zapomnialam spytac ile masz lat? pracujesz uczysz sie?

W USA kobiety lagę wykładają na wagę! Moje gg to 5473221 Pobajerzymy trochę und odrobinkę and wesoło oraz luźno o życiu swoim?

mam 23 lata. studiuję i jestem tłumaczem. z racji tego, że wykonuję pracę w domu, nie muszę nigdzie wychodzić. boję się początku roku akademickiego. znowu trzeba będzie wychodzić z domu, pokazywać się ludziom. schudnąć nie mogę, pomimo że prawie wcale nie jem. biorę leki sterydowe, ciągle jestem zmęczona i nie mam na nic siły. powinnam umrzeć, a nie zajmować miejsce normalnym ludziom.

jesteś jeszcze, Autorko? :)

Jak trafisz na ludzi leczeących swoje kompleksy kosztem innych to nawet mając figure miss swiata ktoś Ci dowali :o tacy są ludzie. Musisz sama znac swoja wartośc a wtedy inni zaczną cie szanować, traktowac poważnie. Nie przejmuj się komentarzami gimnazjalistów, bo oni widują nagie kobiety w formacie jpg i to po retuszu.

chętnie z Tobą tu chwilę porozmawiam :) może razem trochę zmienimy Twój sposób patrzenia na siebie

nigdy nie miałam wysokiej samooceny i od zawsze wiedziałam, że jestem gorsza. to już się nie zmieni.

dziękuję za propozycję, ale nie chcę zabierać Twojego czasu.

czasu nie da się zabrać, a to ja proponuję rozmowę, naprawdę chętnie porozmawiam, więc skoro tak mówię nieprzymuszana przez nikogo, to po prostu w to uwierz ;)

Jestem Ola. Nie musisz mi się przedstawiać ani mówić nic specyficznego o sobie, chyba że będziesz chciała.

Też czasem tak mam. Przejmuję się tym co inni pomyślą- że wyglądam jak ostatni pasztet, pewnie wszyscy się non stop śmieją za moimi plecami... A w końcu przypominam sobie: kurwa, przecież ja żyję nie dla nich, tylko dla siebie! Nikt za mnie nie przeżyje mojego życia. Lata lecą, dzień nie wróci... Zakładam więc to co lubię, trochę się podmaluję i idę.

sądzę, że wszelkie rozmowy są bezcelowe. nigdy nie miałam radości życia i już od kilkunastu lat modlę się o szybką śmierć. czuję, że zajmuję miejsce na świecie i obrzydzam życie innym ludziom. mam nadzieję, że w końcu Bóg się nade mną zmiłuje i mnie zabierze.

Z doświadczenia i obserwacji wiem, że samo zachowanie człowieka ma duży wpływ na to, jak jest widziany przez otoczenie. Osoba, która zdaje się nie mieć żadnych wad wizualnych, ale która zachowuje się niepewnie i jest zakompleksiona rzadko jest w stanie znaleźć przyjaciół, z drugiej strony jeżeli jest się otwartym, wesołym i mającym dystans do siebie o towarzystwo jest w miarę prosto bez względu na wygląd. Zauważyłaś już to może kiedyś? :)

wiem na czym to polega, bo w towarzystwie jestem wesoła i pogodna. mam bardzo wielu znajomych i przyjaciół, ale jakoś nie chcę się z nimi spotykać. kiedy padają propozycje spotkań, to wymawiam się brakiem czasu albo pracą. na szczęście to rozumieją i nie naciskają. w końcu jednak się znudzą tymi ciągłymi odmowami i zostanę sama. w zasadzie to wszystko mi jedno; najlepiej czuję się we własnym domu, w łóżku. przespałabym całe życie, gdybym tylko mogła.

Maslo ze 4u A ja jak widzę rano, że dzisiaj wyglądam wyjątkowo niekorzystnie - najpierw śmieję się sama z siebie i z tego jak biorę siebie na poważnie, potem stwierdzam, że moich przyjaciół i tak to nie obchodzi jak wyglądam, bo i tak mnie lubią, a zdanie innych ludzi(często niemiłych z powodu własnych osobistych frustracji) mnie dużo nie obchodzi. Na koniec przypominam sobie, że za każdym razem jak wyjątkowo źle wyglądam, a jednak wychodzę, to zazwyczaj zdarza mi się coś bardzo fajnego(nie wiem czemu tak jest:D), więc już się cieszę z tego co mnie dzisiaj spotka. Zakręcone, ale skuteczne. :D

czesc. Jakbym czytala o sobie. Wygladam jak potwor, mam 23 lata i boje sie nastepnego roku studiow. najlepiej czuje sie sama w domu.

a wojciech mann, co wystepuje w tv?

Autorko, po pierwsze rozmowy z pewnością nie są bezcelowe, skoro jest Ci tak źle. Właśnie teraz mają największy sens. wiesz, że to prawda, gdyby nie to, nie dzieliłabyś się z nami swoimi odczuciami, prawda? ;) Widzę, że jesteś bardzo roztropna i spostrzegawcza. I masz rację spodziewając się zaniku kontaktów, jeśli będziesz ciągle odmawiała znajomym. A ludzie, dobrzy ludzie w naszym otoczeniu są potrzebni jak tlen. Trochę zajmuje szukanie znajomych i zacieśnianie kontaktów od nowa, po co dopuszczać do takiej sytuacji? Pomyśl też, ze może z ich perspektywy wygląda to tak, że nie chcesz z nimi wychodzić, bo uważasz, że to oni są nudni, beznadziejni, wstydzisz się ich... Pewnie jest im przykro, że coraz częściej ich spławiasz. Myślałaś o tym w ten sposób?

to ty pisałaś, autorko, że chcesz przejsc swiat pieszo? Jakas osoba z nadwaga załozyła taki topik czas temu

jestes piękna autorko wiecej wiary w siebie

nie, ja jestem pierwszy raz na forum. wiem, że znajomi nigdy nie powiedzieliby mi złego słowa, więc nie powinnam unikać kontaktu z nimi. mimo wszystko boję się, że jeśli będziemy gdzieś razem szli, to jakiś przechodzień zwróci mi uwagę, albo będzie śmiał się z powodu tuszy. to irracjonalne, bo od dawna nie słyszałam żadnych przytyków odnośnie do tuszy, ale taka myśl cały czas siedzi w głowie. czuję, że z moim życiem źle się dzieje. z dnia na dzień "oddalam się" od ludzi, normalnego życia... będę musiała przełamać się w październiku, studiów rzecz jasna nie rzucę...

Każdy potrzebuje od czasu do czasu trochę czasu dla samego siebie, czasami nawet tylko po to, żeby móc się pozamartwiać w domu, przeleżeć w łóżku kilka godzin dziennie nie robiąc niczego, ale ważne jest to, żeby kontrolować czy taki stan nie trwa za długo. Jeżeli trudno Ci się potem zebrać spowrotem do ludzi porozmawiaj szczerze z kimś, do kogo masz zaufanie i kto jest wyrozumiały wobec Ciebie. Nawet nie chodzi o to, zeby opowiadać całą historię sowjego życia i każdy smutek, który Ci się przydarzuł. Po prostu daj cynk znajomym tu i tam że Ci teraz smutno i jeżeli zaproponują to daj się wyciągnąć, pomilczeć czy zaszaleć, bez różnicy. Ty byś chciała, żeby przyjaciele zwracali się do Ciebie z zaufaniem, kiedy jest im ciężko, mam rację?

a długo musisz jeszcze brac te sterydy cholerne?

Hmmm chodzi tylko o tuszę czy o coś jeszcze? A może powiesz mi co ogólnie o sobie sądzisz(o wyglądzie, charakterze, wartościowości, jak oceniasz sytuację zawodową, rodzinną i towarzyską, czy uważasz się za interesującą osobę do pogadania)? :) Po prostu chciałabym poznać Twoje spojrzenie na swoje życie. Czy poza problemami z nadwagą lubisz siebie taką jaka jesteś.

kiedy jest mi źle, wolę przeczekać ten stan i nikogo nie informować o swoich fanaberiach. często uciekam w pracę i siedzę nad nią przez kilkanaście godzin dziennie- od świtu do późnej nocy. dzięki temu nie myślę o swoich zmartwieniach. nie chcę przysparzać kłopotów swoim znajomym, więc wolałabym im nie mówić o swoich smutkach i dołach. sterydy będę brała jeszcze przez kilka miesięcy.

"Hmmm chodzi tylko o tuszę czy o coś jeszcze? A może powiesz mi co ogólnie o sobie sądzisz(o wyglądzie, charakterze, wartościowości, jak oceniasz sytuację zawodową, rodzinną i towarzyską, czy uważasz się za interesującą osobę do pogadania)? Po prostu chciałabym poznać Twoje spojrzenie na swoje życie. Czy poza problemami z nadwagą lubisz siebie taką jaka jesteś." nie lubię siebie. sądzę, że jestem mało wartościową osobą i niewiele mogę zaoferować innym ludziom. sytuacja zawodowa i rodzinna jest znormalizowana (poza faktem, że rodzice ostro chorują i muszę sporo wykładać na ich leki i terapię). nie uważam, aby ktokolwiek mógł się mną zainteresować na poważnie. gdybym była facetem, nawet bym na siebie nie splunęła. zazdroszczę innym radości życia i optymizmu. ja chyba nigdy taka nie będę.

Rozumiem, nikt nie chce czuć się nachalnym ze swoimi zmartwieniami, czasami to też trochę krępujące mówienie o tym, co nas boli. No i wszyscy wolą uśmiechniętych ludzi od marudzących, to prawda. Ale uważam, że przyjaźń to też odpowiedzialność za drugiego człowieka. Przypomnij sobie jak czasami jest Ci źle i teraz pomyśl, że to nie Ty się tak czujesz, tylko ktoś z Twoich sympatycznych znajomych. Nie chciałabyś sprawić, zeby lepiej się poczuł? Na pewno i Ty masz ludzi wokół siebie, których naprawdę obchodzisz. Jeżeli kilka dni się męczysz z problemem, uciekasz w pracę to ok. Ale jeżeli ten stan trwa dwa tygonie czy dłużej to po prostu daj znać znajomym, że Ci przykro, że Ci źle i daj im szansę, żeby poczuli się potrzebni :)