Nerwy... Co z nimi??

Mam problem. Oczywiście nie wiem jak sobie z nim poradzić. Jestem strasznym nerwusem. Byle bzdura potrafi sprawić, że klnę, wyzywam, krzyczę. Wielu ludzi powiedziało mi już, że jestem zbyt nerwowa. Mój związek jest na skraju. Sama ze sobą już nie mogę wytrzymać. Ogólnie dno. Ale co ciekawsze, nigdy wcześniej taka nie byłam, raczej wszystko po mnie spływało, stres mnie nie dotyczył. Nie wiem, czy obejdzie się bez specjalisty, ale zanim zaszczycę lekarza, to chciałabym spróbować sama się "wyleczyć". Powiedzcie, jak radzicie sobie z nerwami?

ja sobie nieradze. łykam magnez i pije melisy . na chiwle pomaga.

o, od paru tygodni melisę też piję, ale różnicy nie czuję... Czuję się bezsilna.

mnie rozsadza od srodka. a masz do tego jakies lęki?

Zależy co jest przyczyną tych nerwów. Ja jestem cholerykiem - łatwo mnie zirytować, ale równie łatwo zły nastrój mi przechodzi i potrafię ugryźć się w język kiedy wiem, że zezłościło mnie coś co w sumie jest bzdurą. Można być nerwowym, ale trzeba nauczyć się kontroli nad sobą.

Właśnie tej kontroli mi brakuje. Jak się jej nauczyć? Lęki? Hmm... Raczej nie. Chyba że taki, że zrujnuję sobie życie na własne życzenie :/

może tabletki hormonalne pomogą?

Chciałabym uniknąć wizyty u lekarza. Jeżeli jest to w ogóle możliwe.

gryźć się w język - dosłownie, jak trzeba. Ja się powolutku nauczyłam brać głęboki oddech i po prostu "zamykać" się, aż mi ciśnienie nie spadnie. Po prostu przestaje się odzywać na chwilę. Dalej potrafię być bardzo...hmm...no, potrafię warknąć, ale tego też staram się nie robić, ewentualnie potem przeprosić. W końcu jestem dużą dziewczynką i nie wypada zachowywać się jak diabeł tasmański.

Jakie macie sposoby na panowanie nad nerwami? Może ściągnę Wasze pomysły...

No niby tak... Ja lubię mieć ostatnie zdanie w kłótni. Niestety.

Myśl zawsze o co tak naprawdę się denerwujesz, czy jest sens. Mnie też pomaga uśmiechanie się do samej siebie kiedy coś jest naprawdę trywialne, samo to poprawia mi humor.

Ale ok. Biorę się w garść i spróbuję się ucywilizować...

wczoraj już nie wróci , jutro może nie nadejść , dziś będę szczęśliwa - tak sobie radzę :)

Ja też, jestem strasznie uparta i musiałam nauczyć się przyjmować krytykę czy zaakceptować fakt, że nie zawsze mam rację i jak jej nie mam to przynajmniej ktoś mnie może skorygować. Trzeba patrzeć na pozytywy. I unikać pyskówek, bo łatwiej jest przyznać komuś rację w cywilizowanej rozmowie niż w kłótni gdzie ciężko przełknąć "dumę", chociaż tak naprawdę nie ma żadnej ujmy w tym, że się czegoś nie wie.

u mnie nerwy z powodu ciagłego braku kasy.