Nadopiekuńczość

Hej, piszę tu aby opowiedzieć o swoim problemie, wiem, że takie wątki już się pojawiały, ale chcę przedstawić moją prywatną historię. Zacznę może od tego, że mam 19 lat, jestem jedynaczką i mieszkam z rodzicami. I właśnie tu mam problem. Moi rodzice, zwłaszcza mama jest strasznie nadopiekuńcza. Kocham ich, ale chyba nie dam rady dłużej żyć jak "ptak w złotej klatce" z rzeczy materialnych moge mieć prawie wszystko( nie korzystam z tego bo nie mam aż tak wiele potrzeb) jednak jeżeli chodzi o zakazy i nakazy to się już w głowie nie miejści. Gdy byłam młodsza powiedzmy jakies 15, 16 nie mogłam mieć chłopaka, teraz dalej zostało tak samo. Najpóźniej z domu wrócilam o 21.57 ( pamiętam.. ) i to mnie się pytali czemu tak późno a raz jak się spóźniłam na umówioną godzinę o 10 min !!!! miałam awanture typu "nigdzie nie wyjdziesz jak nie umiesz wrócić na czas " Treaz wchodzę w dorosłe życie chce się usamodzielnić, ale boję się" świata", a dokładniej czy sobie sama poradzę bez nich. Mam wrażenie jakbym miała społeczną fobię. I tu po to piszę trochę żeby się wyżalić, trochę żeby się poradzić czy może macie jakieś sposoby, propozycje co powinnam zrobić? Dodam, że już rozmawiałam z nimi szczerze na ten temat nie raz i nic.