Sama na świecie

Ludziska... Jak poradzić sobie z obezwładniającą samotnością? Nie mam na świecie żadnej rodziny. Ojca nie znam, matka się mnie wyparła dawno temu, kochani dziadkowie nie żyją, nie mam rodzeństwa, żadnych dalszych krewnych. Jest przy mnie chłopak, ale on ma swoją rodzinę, z którą mieszka i spędza większość czasu i nigdy nie zrozumie jak to jest wracać do domu, gdzie nawet pies na ciebie nie czeka. Mam dwoje oddanych przyjaciół, ale mieszkają w innych miastach i też nie są w stanie pojąć tego, w jaką rozpacz czasami wpadam, gdy zostaję sama. Skończyłam dobre studia, zaczęłam niedawno pierwszą poważną pracę, wynajmuję mieszkanie, bo nie mam domu. Nie potrafię poradzić sobie z taką sytuacją. Widzę, że zaczynam być obciążeniem dla swojego faceta, gdy nalegam na częstsze spotkania i więcej bliskości... w sumie kto normalny zniósłby odpowiedzialności za czyjeś poczucie bezpieczeństwa? Czuję się jak ostatnia idiotka prosząc co chwila "przyjedź..."

mozesz podac gg?

to zwierzaczek może - kotek albo piesek:)? A znajomi - jakies wyjscia?

gg 8704653 Znajomi są, nawet całkiem sporo. Mi raczej chodzi o te momenty, kiedy nie chcesz już spotykać się ze znajomymi, zwiedziłeś fajne miejsca w mieście, joga, basen i taniec odhaczone i wracasz do siebie... do pustek. Albo o Święta, które spędziłam z praktycznie obcymi ludźmi. Wynajmuję lokum, więc zwierzaki nie przejdą, choć bardzo bym chciała... Pieska już kiedyś adoptowałam - wiem, co to za radość :)

nie dawaj gg, bo ten kretyn od każdego prosi gg

są takie mityngi DDA-pomaga doraznie, ale da się poznać kogoś fajnego

Właśnie dostałam radę od swojego faceta, że jak mi smutno to mam sobie włączyć wesoły film :) No żyć nie umierać :)

To chyba czas na Ciebie zebz za maz wyjsc.

I urodzić dzidziusia, żeby zapełnić pustkę? :) O to Ci chodziło? Chyba to nie tak powinno być... A za kogo tu wychodzić za mąż? ;) Za 28 letniego faceta, który "przyrósł" do rodziców? ;)

Nie jojcz. sama nie jesteś. Na planecie znajduję kilkanaście bilionów ludzi. Jak się samam na świat zamykasz to nikt Ci nie doradzi. Wielu ludzi nie ma rodzin a nawet przyjaciół a jakoś o dziwo, potrafią zanleźć satysfakcjonującysens w życiu. Mają hobby i zamiłowania że nikt im nie jest potrzebny do szczęścia. Nie jęcz. Zajmij się czymś pożytecznym, udzielaj się społecznie a wszystko C**przejdzie.

Zamiast mieszkania wynajmij pokój, jakby współlokatorzy byli mili, to mogłoby być ok, zawsze to w kuchni można z kimś pogadać :)

a mój właściciel sam zaproponował, że jak chcę zwierzaka, to on jak najbardziej jest za, miałby wtedy dobrą opcję zabawy z psem czy tam innym, a obowiązki byłyby moje, chytrus jeden :)

Znajdzsobie meza/partnera a ne maminsynka znieodcieta pepowina:-)!

Oj czasem muszę sobie pojęczeć i pomarudzić ;) Jak każdy :) Ale faktycznie, użalaniem się nad sobą nic nie zdziałam. Szukam własnie opcji wolontariatu po godzinach pracy. Chciałabym być komuś potrzebna. I nieprawda, że zamykam się na świat. Moja samotność nie trwa od wielu lat ani nie jest spowodowana tragedią, która zabrała mi najbliższych. Mnie po prostu nie chciano. A teraz jak głupia szukam bliskości. To uczucie potęguje niestety partner, który ma o wiele zdrowsze podejście do życia, ale jednocześnie utwierdza mnie w przekonaniu, że najlepiej jest u rodziców... Przemyślę opcję pokoju i wzięcia psiaka :)