Decyzja na cale zycie

Witam. Mam 24 lata i mam wspaniałego chłopaka(32 lata), jesteśmy ze sobą ponad 2 lata i tak na prawdę nigdy nie doszło miedzy nami do takiej poważnej kłótni gdzie były by tzw."ciche dni" tylko zawsze jakieś problemu rozwiązywaliśmy od razu rozmawiając, wyjaśniając sobie wszystko, jakoś nie umiałam się na niego gniewać i on na mnie.Te 2 lata spędzone razem były wspaniałe,jakoś prawie na samym początku poznałam jego rodziców(on bardzo tego chciał a ja poczułam wtedy że traktuje mnie poważnie skoro przedstawia mnie rodzinie)rodzeństwo gdzie od razu ich polubiłam, stopniowo poznawałam jego całą rodzinę,znajomych i zawsze spędzałam z nimi wszystkimi bardzo miło czas i dalej tak jest.Chłopak mówił mi cały czas ze mnie kocha,ze mu na mnie zależy, ze jest mu ze mną dobrze, nie chciałby tego zmieniać,powtarzał ze jestem dla niego bardzo ważna, że mu się podobam,nawet kiedyś moja mama czy jego rodzice zapytał jaki dostał prezent czy to na święta czy na urodzimy a on że najlepszym prezentem dla niego byłam ja a ja byłam w siódmym niebie, szczęśliwa że mam przy sobie wspaniałego faceta, który jest za mną,kocha mnie,czego chcieć więcej,nic tylko czekać aż się oświadczy.Po roku i 9 miesiącach jakoś zapytałam go czy mnie kocha a on wtedy pierwszy raz zwątpił,powiedział mi że coś jest nie tak i że musi sobie to przemyśleć, rozmawialiśmy wtedy bardzo długo co się stało,czemu tak powiedział,czy coś zrobiłam nie tak(zawsze chciałam aby czuł się ze mną u mnie w domu dobrze),a może poznał kogoś a on ze nie nie, mówił że jestem dla niego bardzo ważna,bardzo mu na mnie zależy, tęskni za mną jak mnie nie ma przy nim i musi coś z nim tąpnąć,coś musi się stać żeby zrozumiał że zrobił źle odrzucając mnie i mnie kocha i wiem że przez jeden dzień nie wychodził z pokoju aż w domu zaczęli martwić się o niego, na drugi dzień przyjechał do mnie bardzo smutny,widziałam że miał miał łzy w oczach ale na szczęście wyjaśniliśmy sobie wszystko,powiedział że strasznie się bał że mnie straci i ze mnie bardzo kocha a później powiedział że wie ze nic nie zrekompensuje tego że zwątpił ale abym mu choć troszkę wybaczyła podaruje mi coś o czym zawsze marzyłam i co uwielbiam, dostałam od niego psa i cieszyłam się jak dziecko, nawet z jego oczach widziałam znów te łzy,chyba to były łzy szczęścia.Później widziałam że się stara a mnie to bardzo cieszyło.Niestety po jakimś pół roku, parę dni przed świętami powiedział mi że coś jest nie tak,chciałby się oświadczyć,założyć w końcu rodzinę,mieć dzieci i nawet jego rodzice myśleli ze w święta będą dobrą okazją aby to zrobić a on nie jest do tego przekonany,w końcu jest to decyzja na całe życie,jak go pytałam co jest nie tak,może ja coś robię źle, może przestałam mu się podobać a on mi powiedział ze dalej mu się bardzo podobam,zależy mu bardzo na mnie,tęskni za mną, myśli cały czas o mnie,źle mu beze mnie,nie wyobraża sobie żeby mnie nie było,boi się ze może mnie stracić ale boi się też że może nie być szczęśliwy,mówił że zastanawiał się jak by to było beze mnie i jak wyżej nie wyobraża sobie tego i co ja mam dalej robić, już sama nie wiem. Powiedziałam mu o swoich uczuciach do niego,zresztą zawsze wiedział że ogromnie mi na nim zależy,ze to z nim chciałabym spędzić resztę życia,dzielić z nim życie codzienne, radości, smutki, dać mu to szczęście którym jest m.in dziecko.Rozmawiałam z jego siostrą i tak doszłyśmy do wniosku że mężczyźni po 30 mają trudniej podjąć decyzje,tak ważne decyzje i powiedziała mi też że ona i rodzice są za mną ale to do niego należy decyzja i zasugerowała że może taka "przerwa" coś by dała, będzie miał okazje żeby przemyśleć tą sprawę, zatęsknić ale nie byłam do tego przekonana w ogóle bo chce się z nim rozstawać, ale jak tam myślałam o całej sytuacji choć dalej nie byłam do tego przekonana wspomniałam mu o tym i mój chłopak powiedział że nie chce tego, nie chce rozstawać ze mną ale to może coś pomoże i ja byłam przekonana że przez jakiś czas,chociaż przez tydzień nie będziemy się kontaktować,nie będzie dzwonił bo codziennie dzwonił a tu na drugi dzień po naszej rozmowie dzwoni i mówi że nie chce tak, nie chce urywać kontaktu, chce ze mną rozmawiać, spotykać się. Jak pytam go czy chce to zakończyć to mówi że nie, a ja dalej nadal tkwię w niepewności i boje się że mogę go stracić. Poradźcie co powinnam zrobić,dalej czekać aż w końcu podejmie decyzje? Bardzo proszę o radę. Pozdrawiam.

przeczytalam i nasuwa mi sie taka mysl : poczekaj jeszcze , niech pouklada sobie w glowie , masz dopiero 24 lata i szmat czasu przed soba .Wiem , ze to troche "zawieszenie" , ale wyglada na to , ze jest uczciwy , bardzo Cie kocha i dazy do poukladania sie w sobie . Moze cos w tym jest , ze po 30stce rozwaza sie dluzej , bierze sie wszystko za i przeciw. Dzieli was 8 lat -to duzo . Moze mysli , ze jestes bardzo mlodziutka , a on starszy .Moze to go niepokoi ?

Pytałam go wiele razy czy kiedykolwiek przeszkadzał mu mój wiek, ta różnica miedzy nami a on odpowiadał że nie zwraca na to uwagi, dla niego ważne jest to jaka dana osoba jest, jakie ma serce a nie różnica wieku jaka może łączyć dwoje ludzi. Ja wiem ze czasem ta różnica ma znaczenie, bo mężczyzna z tym wieku myśli już o tej rodzinie a jak rodzina to i dziecko a dziewczyna dużo młodsza od niego nie koniecznie chce tak wcześnie tego dziecka, chce się rozwijać, uczyć się, pracować a na dziecko przyjdzie czas ale każdy podchodzi do tego indywidualnie. Różnica wieku może mieć tez znaczenie poglądowe miedzy obojgiem ludzi ale oboje zawsze rozumieliśmy się bardzo dobrze. Osobiście uważam że jeśli się kogoś kocha, chce się z nim być to jest równoznaczne z założeniem wspólnie rodziny, posiadaniu dzieci i jeśli chciałabym być z nim a chce to chce założyć z nim rodzinę, mieć dzieci.

...