Też tak macie?

Rano zawsze chodzę sfrustrowany, każdego chcę zabić na swojej drodze. Jestem rozdrażniony, wszyscy działają mi na nerwy, nawet osoby, które lubię. Zazwyczaj po południu mi przechodzi i robię się normalny, czasami nawet zadowolony z życia. Skąd ta poranną agresja i niechęć do ludzi i świata się we wmnie wzbiera? Jak to przezwyciężyć? Macie podobnie? Niedługo z pracy przez to wylecę :(.

Nie mamy bo nie mamy depresji i choroby umysłu

z nieudacznictwa życiowego

Może nie od razu agresja, może jakieś takie większe rozdrażnienie, rano wolę milczeć i być przykryta własnymi myślami. Mieszkałam w akademiku z koleżanką ze studiów i ona miała podobnie, wstawałyśmy razem i razem szłyśmy na zajęcia prawie w ogóle się nie odzywając i obu nam to bardzo odpowiadało. W moim przypadku zawsze sądziłam, że to się bierze ze słabej jakości snu.