mam 20 lat i nie chce już żyć

właśnie uświadomiłam sobie, że nigdy nie będę szczęśliwa. Odkąd rozstałam się z chłopakiem nie mogę znaleźć sobie miejsca w życiu. To było już tak dawno, on na pewno mnie nie pamięta nawet, ma kogoś zresztą... Tak cholernie podle mnie potraktował mimo że nie miał powodu.. teraz jest szczęśliwy, jest kochany i zakochany. Wczoraj go minęłam, on mnie nie widział ale ja go tak. Serce bardzo mocno mi zabiło, aż cała zaczęłam dygotać. Nie mam na nic znowu ochoty, tylko leżeć i płakać. To już chyba nigdy nie minie. Ja już nie mam siły, kiedy to przejdzie, zacząć się modlić, co mi pomoże? Błagam o rady...

Ciesz się że jest szczęśliwy .Módl się żeby mu dobrze było . Przecież go kochasz. Powinno być dobrze.

ale ja nie potrafię.. przepłakałam tyle nocy za nim, do tej pory jak sobie przypomnę to wszystko to wpadam w histerię. Ja wiem, że nic mi nie da jak on będzie nieszczęśliwy ale ja kiedyś też chciałbym odzyskać spokój, równowagę i przejść zupełnie obojętnie obok niego i jego dziewczyny. Wiem że to nie będzie mozliwe...

:(

czy to chociaż jest możliwe że zapomnę i przestanę sie zadręczac? Nie kocham go, nie wyobrażam sobie z nim przyszłości bo wiem jakie miał czasem zachowania.. co ja mam robić żeby w końcu odzyskać spokój a może nawet się zakochać?

ja ten sam wiek , mnie tez rzucił.. :O i mam to samo co Ty. :) niedlugo stuknie rok, masakra.

nic nie zrobisz. :( ja z moim tez nie wyobrazalam sobie zycia, ale jednak go kocham nad zycie :( najgorsze teraz, ze mamy kontakt, widujemy sie czasem, a On wyjechał...na majowke, i boje sie cholernie :( ze cos go tam z kims polaczy.

Przejdzie ci i nie będziesz kiedyś żałować. Poznasz jeszcze kogoś, jeszcze za wcześnie na poważny związek. Nie jedyna się zakochałaś. Taki scenariusz to norma.

Cześć :)) przykro mi . wiedzę że Cie to męczy i Cie to boli , miałam identycznną sytuację i wiem jak się czuje, i jak się musiałas czuć jak Go minęłaś na ulicy, w domu nie mozesz mysleć o niczym innym bo masz ten jeden obraz w głowie. mi minęło dużo czasu aż sie pozbierałam , ale zebrałam sie do kupy . i Ty też dasz rade bo na pewno silna babka z Ciebie ;)) i pamiętaj nie jesteś sama masz na pewno mnóstwo przyjaciół, rodzine, a także możesz sie wygadać tu na forum, lżej Ci zawsze będzie ;) jak byś chciała pogadać czy cos to możesz podać gadu to możesz mi się wygadać, ale to taka sugestia :)) ( jak coś mm 19 lat ,nie żeby jakiś dziad czy coś :)) pozdrawiam , i trzymaj sie główka do góry >:))

dzięki :) na razie jakoś lepiej, może właśnie przez to że się wygadałam. Nie łatwo o tym myśleć, a jeszcze dodatkowo tylko ja jestem singlem z mojego otocznia i to też nie pomaga... wiesz ja myślę że jest już ten czas, na nowy i poważny związek. Nie wiem czemu ale czuję mimo wszystko że może się to udać. Ja go nie kocham.. często o nim myślę ale nie kocham i nie wyobrażam sobie też życia z nim.. on był raczej mało pomocny i troszkę "niereformowalny'' jeśli mogę tak to ujać a poza tym lubił alkohol...

nie ma za co :) eh , skoro go nie kochasz, to wielki plusik dla Ciebie . więc w takim razie byłaś mocno z Nim z żyta , i po prostu wspomnienia wracają dobiają . ale pomyśl sobie, czy warto tak zmulać, przygnębiać się ? hm.. tylko szczerze warto? jesteś młoda i zapewne wartościową kobietą . wiec staraj się nie zawracac głowy kimś takim kto Cie skrztywdził.. żyj po prosotu żyj , żebyś nie musiała nigdy sobie pluć w twarz że przez cierpienie przez takiego d*pka za przeproszeniem zmarnowałaś sobie tyle czasu. a skoro czujesz , że moglabyś z kimś na nowo to próbuj, nie bój sie zaufać, nie każdy jest taki jak on, nie każdego się mierzy tą samą miarą , pamiętaj ;))

jasne, że nie każdy jest taki. Chociaż jakaś doza nieufności pozostanie na pewno.. tylko tak bardzo mnie to męczy. Jestem często znużona i jakby nieobecna. Czuję się przez to wszystko chyba z 5 lat starzej. Oczywiście, że bardzo żałuję czasu który spędziłam płacząc w poduszkę, walczę mocno ze sobą ale czasem nie wychodzi..