Chcę umrzeć, zapomnieć.

Mam 18 lat i chodzę do drugiej klasy liceum. Mam chłopaka, Michała. Kocham go nad życie, jest dla mnie wszystkim. Jesteś razem półtora roku. Może czasem się kłócimy, ale wszystko szybko wraca do normy. W lutym spadła na nas wiadomość: jestem w ciąży. Na początku szok. Co ze szkołą? Z jego studiami? Z życiem towarzyskim? Co powiedzą rodzice? Znajomi, nauczuciele? Powiedzieliśmy wszystkim. Michał oznajmił moim rodzicom, że ożeni się ze mną. Emocje opadły. W szkole uzyskałam wsparcie. Rodzice Michała, mimo wcześniejszych awantur, pogodzili się z tym, że będą dziadkami i cieszyli się z nami. Ja i Michał dorostaliśmy w ekstremalnym tempie. On uczył się do matury, ja na lekcje. W wolnych chwilach staraliśmy się przygotować do powitania nowego członka rodziny. Myśleliśmy o imieniu, wózku, chrzestnych i planowaliśmy, jak to będzie wyglądało. Byłam szczęśliwa i bezpieczna. 2 maja, o godzinie 17, pijany kierowca potrącił mnie na pasach. Miał 3 promile. Trafiłam do szpitala. Miałam wstrząs mózgu, złamaną rękę. Straciłam dziecko, straciliśmy. Widziałam łzy w oczach mojego chłopaka, słyszałam szloch naszych matek. Od prawie dwóch tygodni przeżywam ciągłę piekło. Jestem zawieszona między życiem, a śmiercią i wciąż waham się, co wybrać. Ja i Michał oddaliliśmy się od siebie. Czy któraś z Was mnie rozumie?

idź do psychologa. pomoże :-)

Ja Cie rozumiem.. Bardzo dobrze. Słuchaj. Jeśli sie kochacie przetrwacie wszystko. To jest do przejścia. Trzeba mieć nadzieję.

:(

Szczerze Ci współczuję.Życie często płata nam figle.Po pewnym czasie dojdziesz do siebie.Myślę że z czasem wszystko się ułoży? Skoro kochacie się na pewno wrócicie do siebie.Jesteś młoda i masz całe długie życie przed sobą.Musisz myśleć pozytywnie.Życzę Ci pomyślności i szczęśliwego życia