wszyscy poszli do przodu

wróciłam od koleżanek- ta w ciąży, ta mężata, ta pracę zmienia, inna się buduje. chyba tylko u mnie takie życiowe zacofanie- nuka, praca. niby faceta mam, do 30-stki trochę mi brak. ale i tak czuję się cofnięta, widzę jak inni nie boją się żyć, biorą los za bary- ja się boję, czy to jest "to", czy dam sobie radę, czy mnie stać na to na tamto;/ kto ma tak jak ja?

ciąża i małżeństwo to żaden wyczyn - wyczyn to dziecko utrzymać i utrzymać męża i siebie w dobrych stosunkach - ja juz mam pare samotnych matek na szczęcie bez ślubu - bo forsy nie mieli

widocznie d**ywołowe też muszą być na tym świecie

chodzi o to,że się nie boją ryzykować, grać va banque- szczęścia nikt nie gwarantuje przecież. ja wciąż mam wątpliwości, czy dobrze żyję, że może mogłam postąpić inaczej wprzeszłości...

Ja jestemm ciekawa czy mezczyzni tez maja takie zadumy na ten temat

hm zależy, myslę że mają ale Ci bardzo samotni i zawiedzeni sobą, swoimi osiągnięciami.jak facet nie ma super pracy ale np. fajną pannę, dobrą rodzinę, kumpli to mu tak szczęście innych nie wadzi. kobietom przeszkadza więcej rzeczy..

presja robi swoje...