Mam idealne życie ! :)

wszystko zaczęło się 13 lat temu. poznałam go na jednej z wycieczek szkolynch, miałam wtedy 15 lat, wymieniliśmy się adresami, wysyłaliśmy sobie listy, dzwoniliśmy z telefonów rodziców oczko.gif . mieszkał strasznie daleko aż 200 km. byliśmy razem, no ale odległość, jeszcze w tamtych czasach zepsuła wszystko...po roku nie wytrzymaliśmy, spotykaliśmy się 2 x w mies. czułam, że jest mi przeznaczony, tak jakbym znalazła 2 połówkę na ziemi choć w to nie wierzyłam...on pochodził z Zakopanego... Kiedy skończyłam 18 lat, a wraz z tym liceum. Oświadczył mi się,było cudownie. Rodzice co prawda byli źli, ale byłam dorosła... Wesele odbyło się w góralskim stylu, było idealnie.Dziś jesteśmy 10 lat po ślubie, on ma swój zespół weselny, ja jestem kosmetyczką,w dodatku prowadzimy pensjonat. Mamy 3 letnią córeczke Basie usmiech.gif . Piszę ten post, aby spytać się tu czy są jakieś kobiety, które się spełniły, mają wspaniałe życie i meża usmiech.gif

super gratuluję:) ja też mam idealne życie jestem spełniona, ale nie mam męża to mi do pełni szczęścia zbędne :D

he he rozumiem :)

nie, nie jestem spełniona, nie mam męża ani dzieci, życie jest c***jowe

Eeee jesteś kosmetyczką po liceum? Czemu nie uczyłaś się dalej?

nie mów tak :). a i nie myślcie sobie, że zawsze miałam kolorowo :). wychowałam się w patologicznej rodzinie, zawsze swoją chciałam mieć idealna :) i tak jest.

robiłam kursy oraz szkołę policealną :) mam własny salon, więc wszystko mi się w życiu udało.. a kosmetyczka to coś złego ? :)

ja się wychowałam w znakomitej rodzinie i nie wiem czy kiedyś spotkam faceta godnego poznania moich rodziców, godnego całowania mych ust, stóp i brania ślubu

na pewno ;)

ile zarabiacie ? :)

Tylko 1 dziecko i nie planujecie więcej?

oczywiście, że planujemy ! :). zawsze chcieliśmy mieć 3 :)

to dobrze, bom myslala zes cie sa snoby

Ja również nie narzekam na życie. Nie mam zbyt wiele, jednak mam dwie ręce, dwie nogi i głowe:) Głowa ta nie przyniosła mi co prawda pensjonatu, ale mam nadzieję że to się jeszcze zmieni. Pewnego dnia postanowiłam się zająć czymś, czym zajmują się z jakimś tam skutkiem pozytywnym, chyba tylko geniusze...(wśród ludzi którzy się tym zajmują jedynie 1% odnosi sukces) Mijały lata a ja uparcie się tego uczyłam,nic mi nie wychodziło, wciąż jestem w polu, ale już pewne rzeczy widzę i potwierdzają się moje prognozy-a to znaczy że robie krok do przodu-dla mnie to jest coś wielkiego, coś co mnie uszczęśliwia. Mam swój zawód w którym doskonaliłam się przez całe życie, zresztą wciąż to robię, jestem w nim dobra i doceniana, ale to jest coś zupełnie innego, nie dla ludzi z mojego pułapu(szczyt szczytów) a ja zamierzam odnieść w tym swój sukces. Mija już 8 rok a ja nie odpuszczam, nie mam zamiaru, niemal każdego dnia poświęcam temu choćby 15 minut nierzadko kilkanaście godzin. Rodzinę też mam i męża i wspólne identyczne marzenia-właściwie to można by rzec że mam idealne życie.

Tak jak ja ;))

już tu kiedyś to pisałaś

:)

Można by rzec...ale ja swoje życie uznam za takie dopiero wówczas, kiedy inni będą mi mówili że odmieniłam ich życie na lepsze. Chciałabym kiedyś, dobić do takiego poziomu w którym dajesz komuś wędkę i opowiadasz jak to ty sam tę wędkę musiałeś sobie kiedyś wystrugać, ale że, to już archaizm i on nie musi już tego robić bo dostanie piękną firmową wędkę i instrukcje jak się łowi oraz potrzebną pomoc;) Tak to by było piękne!