Kochacie rodziców?

?

tatę

tak

Wszystko wychodzi na wierzch kiedy już pomrą.

swiete slowa, ja swojego nie lubilam (a czasem nienawidzilam) za faworyzowanie siostry. potem nowotwor. meczyl sie cztery lata a ja plakalam jak bobr na pogrzebie:(

tak, jak "pomrą" będę ich kochać bardziej. bardzo to mądre :O dziwnie ludzie rozumieją miłość.

nie.

Ich obecność przypomina o bólu i jest niepokój ale nie potrafię ich nie kochać

Rodzice to MY. Kopie. Jako dzieci nie lubimy zupy na kolacje... potem jemy ją bo jej szkoda... i dopiero wówczas pojmujemy o co chodziło tym, których uważaliśmy za wapniaków.

Mama nie żyje,nie pamiętam jej wiec nie kocham a ojca lubię ale nie kocham

Tak

Powiem wam tajemnicę, której zrozumieć wam nie pojęte. Kochamy na odległość. Nawet zmarłych kochać potrafimy. Widzieć! Oto jest wyczyn naszych samolubnych upodobań. Widzieć na chwilę to, bez sensu! Słyszeć na moment to, głupie! Dlatego jeden dzień w Polsce to dla mnie więcej niźli wieczność w basenie przyjemności.

Rodzice to MY. Kopie. x :D oby nie, podszkolić się powinieneś z dziedziny genetyki, psychologii...

Jestem mami synkiem więc jak tu nie kochać:) mam 33 lata

Na szczęście Polak tak głupi jak jego pismo lub też wymowa, bo o mowie nic nie piszę. Pokolenie pokaże. A tylko czekaj.

oczywiście kocham rodzicow , tylko smutno , ze mieszkam 1100 km od nich :(

Był dzień, kiedy nie chciałem z nimi mieszkać. Dzisiaj, jak już ich nie ma... zamieszkałbym z nimi wszystkimi [chordą całą]

mortifer przykro mi wirtualnie Cię przytulam

Tylko poczekaj... to spada jak zniżka cen.

Ja kocham ich nad życie,a mam już38 lat.Nie byłabym tym kim jestem gdyby nie Oni.

Wydaje się nam, że znajomi to nasze życie .

:(

Kocham. Chociaż mamę bardziej. Tata jest alkoholikiem, więc jest "trudny" do kochania. Ale też nie wyobrażam sobie, żeby miało go nie być. Bo pomimo swojej choroby nigdy nie robił nam krzywdy fizycznej, nie bił, nie awanturował się. Spił się i szedł spać. Więc zasadniczo żadnego z niego pożytku nie było nigdy, wszystko na mamie spoczywało. I chyba przez to mam ogromną wadę: olewam wszystko co się da, taki "tumiwisizm pospolity". Daleka jestem jednak od nazywania się DDA i obarczania ojca za jakieś problemy psychiczne.

Rodzice to MY. Kopie. xxx podstawa patologii...

dopóki nie kochacie ich bardziej od partnerów życiowych, to spoko

Cyt.: "gość dziś Rodzice to MY. Kopie. xxx podstawa patologii..." Dokładnie. Patologią jest... pomnażając błędy tych, których uważaliśmy za nieudaczników.

Mam 22 lata i moi rodzice już nie żyją ale owszem, kocham ich nadal. Mimo że było z moim ojcem jak było, potem starał się odkupić winy, więc za same starania wybaczone.

kocham, ale nie jestem pewna, czy lubię...raz wydaje mi się, że tak, raz, że nie ogólnie wiem, że wspaniałego przyjaciela, partnera, kochanka będę kochała bardziej i uważam, ze zawsze tak powinno być, dla trwałości nowego organizmu społecznego, jakim jest nowe małżeństwo i rodzina, która być może na nim wyrośnie

up

Tak.