Młodzi, samotni ...

..... czy jest tutaj choć jedna osoba taka jak ja? Mam 21 lat. Kiedy przyszłam na studia myślałam, że poznam tutaj kogoś w kim się zakocham, takie wiecie pasowanie do siebie od razu a nie branie kogokolwiek, byleby nie być samemu. Wiele osób tak robi, ja niestety nie potrafię . Owszem poznałam wiele świetnych kobiet i facetów. Mam "branie", codziennie ktoś się za mną obejrzy. Poprawia to w jakiś tam sposób samoocenę ale nie o to w życiu mi chodzi....... Byłam tylko w jednym poważniejszym związku, który okazał się ostrą klapą. (szkoda gadać co było to było, świetnie, że się skończyło). Codziennie wychodzę gdzieś, oglądam się wszem i wobec (ale bez przesady), zaczęłam nawet na imprezy chodzić czy samotnie do kina (tu akurat średnio wybrałam bo z samymi parkami na filmie, pogrom totalny...). Założyłam konto na sympatii i innych portalach randkowych. Najśmieszniejsze jest to, że porównując z innymi ludźmi samotnymi mam masę okazji do poznawania ludzi. Praca, praktyki, studia, imprezy czy autobusy. I nic. Nie mogę spotkać osoby, która poruszy moim sercem. Jeszcze mi się nie zdarzyło, żeby ktoś mnie oczarował samym sobą. I tu nie chodzi o to, że podrywają mnie pasztety. Czasami to sama się sobie dziwię, że tacy przystojni faceci spoglądają w moją stronę. Ale co z tego skoro i to pudełko jest puste w środku? No i dochodzimy do sedna całej tej tragedii antycznej- nie podoba mi się nikt wizualnie. Właściwie żaden facet czy kobieta nie byli dla mnie atrakcyjni fizycznie. Jedynym facetem, który mi się w spodobał wizualnie w moim "całokształcie artystycznym" był R. Finnes (tak wiem żenua bo aktor a nie normalny facet. Swoją drogą przeciętny gość a w cebulandii takiego nigdy nie spotkałam). Drugim facetem był mój były, w którym podobał mi się jedynie charakter, który po czasie okazał się okropny. .... Ja nie wiem czy zbyt wiele wymagam, czy może " nie przyszedł na mnie czas" ? Może przestać szukać i sam się znajdzie? Tylko jak sobie poradzić w jesienne wieczory samemu w mieszkaniu....?