Problem z psem z adopcji

Witam, Prawie 3 tygodnie temu adoptowalam ze schroniska około roczna sunie. Lilka przyjechała do nas z biegunka i kaszlem kenylowym ale sytuacja jest juz opanowana. Niestety został jeszcze jeden problem - ciągle sikanie (nie posikiwanie) w domu. Zrobiliśmy jej badanie moczu wyszło ze ma leciutkie zapalenie pęcherza wiec od tyg dostaje leki. Natomiast sytuacja wygląda w ten sposób ze pies jest w stanie wytrzymać 8h w domu bez załatwienia się to samo w nocy natomiast kiedy siedzimy z nią w domu ona co 1,5h chce wyjść na dwor na siku a do tego czasem bez ostrzeżenia sika na podłogę. Zazwyczaj jest to rano zaraz po tym jak ja wstanę( chyba że wyskocze z łóżku i prosto wyjdę z nią na dwor to wtedy sika zaraz pod drzwiami na dworze) albo po zejściu z łóżka kiedy się miziamy albo kiedy musi przez chwile zająć się sama sobą. Martwi mnie to bo to juz 3 tyg a tu ani grama postępu mimo że naprawdę często wychodzi na dwor i jest nagradzana. Ma swoje miejsce na które zawsze musi iść po tym kiedy załatwi się w domu. Wydaje mi się ze jest to problem behawioralny. Czy ktoś ma sprawdzony sposób jak to przezwyciężyć? Tak jak nadmieniam wychodzimy z nią bardzo często a to kiedy sika w domu następuje po 1h ze spaceru gdzie się tego nie spodziewamy. Będę wdzięczna za każdą rade. Pozdrawiam

Moja sunia co prawda nie ze schroniska, a zwykła znajda też miała podobne problemy. Jakoś przeszło po dłuższym czasie niż 3 tygodnie... Tzn za każdym razem jak to zrobiła to ktoś z domowników głos na nią podnosił, ale nie tak bardzo, bo było nam jej żal. Na każdym spacerze po każdym siku pod krzaczka dostawała jakiś psi smakołyk i z biegiem czasu przestała siurać po mieszkaniu. Nie wiem czy to jest wychowawcze to podnoszenie głosu, ale chyba poskutkowało. Była to jednak bestia dosyć cwana, bo wiedziała,że robi źle, udawała skruszoną a za chwilę leciała ucieszona, tak jakby się z nas śmiała,że posikała dywan. Daj jej czas, 3 tygodnie to tak naprawdę trochę za mało. Nie wiadomo co przeszła w życiu. Proszę tylko nie zniechęca się i nie oddawaj jej spowrotem do schroniska, gdybyś zwątpiła. Tyle oddania i przyjaźni co bezdomny piesek nikt człowiekowi bezinteresownie nie okaże i to jest właśnie piękne i warte doświadczenia.

W życiu jej nie oddam ! :) Dlatego będziemy próbowac wszystkiego żeby to rozwiązać :) mówilidMy jej ze to juz na dobre i na złe wiec słowa trzeba dotrzymać :)

3 tygodnie to za mało. Zalecam cierpliwość, opanowanie, a wszystko ułoży się.

Wszystkie te cechy nie są nam obce tylko chodzi o to co dokładnie robić żeby ją tego oduczyc ?