Skocz do zawartości
Szukaj w
  • Więcej opcji...
Znajdź wyniki, które zawierają...
Szukaj wyników w...
Kam2002

Rozstanie, co dalej?

Polecane posty

Mam 21 lat. 6 miesięcy byłem w związku. Bardzo się zaangażowałem. Co poszło nie tak?

Wiele lat walczę z niską samooceną, co odbija się na moich relacjach z ludźmi (Nigdy nie cieszę się z moich sukcesów, a najmniejsze błedy i porażki zamieniam w tragedie). Moja była dziewczyna powiedziała mi, że nie była to przyczyna by to skończyć, tylko mały kawałek, tego wszystkiego co spowodowało, by ze mną się rozstać. Pomimo tego sądzę, że właśnie przez to ode mnie odeszła. Nie zarażałem pozytywną energią tylko pesymizmem i marazmem.

Wg niej główne znaczenie miały sytuacje, gdy wg niej TO JEST OCZYWISTE jak należy wtedy postępować i nie ma opcji by było inaczej. Dlatego też nigdy ze mną o nich nie rozmawiała, bo myślała, że w końcu się ogarnę. O tym, co jej nie pasuje dowiedziałem się dopiero, kiedy ze mną zrywała.

                Gdy ze mną zrywała zarzuciła mi, że jej nie szanuję ponieważ za bardzo angażuję się w jej życie i nie daję jej przestrzeni osobistej. Dokładnie chodzi o to, że dużo z nią rozmawiałem nt. tego, co obecnie się dzieje u niej np. w szkole, na próbach w zespole ludowym lub na spotkaniach ze znajomymi. Wg niej, jeśli chcesz drugiej osobie o czymś powiedzieć to powiesz bez pytań typu JAK BYŁO NA PRÓBIE W ZESPOLE? JAK SIĘ BAWIŁAŚ Z PRZYJACIÓŁKAMI? Dlatego mało mi o sobie mówiła. Jednak mi często zadawała takie właśnie pytania.

                Następnie: Chęć pomocy zawsze jak tylko mogę. Nieraz przez całe spotkanie siedziała w kącie mówiąc, że ma problem, ale nie powie jaki, o co chodzi i mam nie pytać CO SIĘ STAŁO? I nie pomagać, a jeszcze 2 godziny wcześniej, kiedy się umawialiśmy na spotkanie była wesoła i radosna. Kiedy jej przechodziło zawsze mówiła, że miała tylko gorszy dzień. Okazało się, że to był wg niej JASNY SYGNAŁ, że jest na mnie wściekła.

Co parę spotkań pytałem, czy dobrze się bawi, czy jest szczęśliwa. Uważała, że musi mówić TAK, nawet wtedy, kiedy tak nie było, bo chcę podwyższyć sobie samoocenę. Mówiłem jej, że chcę wiedzieć czy jest wszystko dobrze, by móc poprawić to co teraz nie gra . Zawsze jestem otwarty na krytykę.

                Przyznała, że rozmawiała z rodziną o tym co jej u mnie nie pasuje, ale nigdy nie rozmawiała o tym ze mną. Zawsze wyglądała tak jakby wszystko było dobrze, a tydzień przed zerwaniem powiedziała radośnie moim rodzicom, jak się cieszy, że znalazła takiego wspaniałego chłopaka.

                W przeciwieństwie do niej, kiedy mi się coś nie podobało od razu o tym mówiłem. Nie lubiłem, jak przekładała spotkania o godzinę lub dwie na 20 minut przed spotkaniem i wybierała dni, spotkań wyłącznie pod siebie. Najbardziej zabolało mnie, jak na urodziny jej kuzynki kupiłem prezent i zamiast go wręczyć razem na imprezie rodzinnej wręczyła go razem ze swoją rodziną kilka dni przed imprezą o niczym mi nie mówiąc i prezent wręczałem sam, bez niej. Tylko w sprawie przekładania spotkań chciała się dogadać. Co do reszty od razu zmieniała temat, jak często w sytuacjach, kiedy czuła się winna, lub że coś zawaliła.  

Decyzję o zerwaniu podjęła w niedzielę miesiąc temu. Dzień wcześniej miała problem i siedziała cicho w kącie. Kiedy w niedzielę się spotkaliśmy pod koniec spotkania powiedziałem CIESZĘ SIĘ, ŻE CZUJESZ SIĘ LEPIEJ. MAM NADZIEJĘ, ŻE JUŻ WSZYSTKO BĘDZIE DOBRZE. Wtedy się wkurzyła, kiedy chciałem ją czule przytulić odtrąciła mnie i zaczęła mi wypominać, że traktuję ją jak rzecz i chcę się nią bawić. Wyprosiła mnie ze swojego domu. W poniedziałek zerwała.

Uważam, że tu chodzi o coś innego. W stosunku do mnie jeśli chodzi o pomoc, wsparcie była taka sama, jak ja do niej, więc tym bardziej się dziwię, czemu to wg niej było tym powodem. Troska, pomoc, wsparcie to nie są powody by od kogoś odchodzić. Ostatnie jej aktywności w mediach społecznościowych każą sądzić, że ma już nowego chłopaka, ale tego oficjalnie nie ogłosiła. Zerwała ze mną na chwilę przed jej egzaminami zawodowymi i urodzinami. W maju pisze matury. Usunęła mnie z życia zaraz przed najważniejszymi wydarzeniami w jej życiu.

Przez ten miesiąc, raz się do niej odezwałem (Pogadaliśmy 3 minuty) i raz ją spotkałem podczas treningu biegowego (pogadaliśmy 5 minut i pobiegłem dalej). Sama nie odezwała się ani razu.

Czy warto jest spróbować do niej wrócić, czy zamknąć ten rozdział i iść dalej? Nadal bardzo mi na niej zależy. Czy mam rację, że uznaję się za winnego?

Dziękuję za wszystkie rady i komentarze

Udostępnij ten post


Link to postu
Udostępnij na innych stronach

Trudno powiedzieć, wygląda na introwertyczkę, która ma jakiś problem, ale to Twoja opowieść, bez drugiej strony nic tu nie można powiedzieć konkretnego. Możliwe, że była przyzwyczajona do przepracowywania problemów sama, i nie lubi nimi nikogo obarczać, za to ceni przestrzeń do samotnych rozmyślań, którą - gdyby Ci powiedziała - powinieneś jej zostawić.

Udostępnij ten post


Link to postu
Udostępnij na innych stronach
6 godzin temu, Kam2002 napisał:

[...] Czy warto jest spróbować do niej wrócić, czy zamknąć ten rozdział i iść dalej? Nadal bardzo mi na niej zależy. Czy mam rację, że uznaję się za winnego? [...]

Zapewne masz jakieś swoje winy, ale z tego, co opisałeś wynika, że na dziewczynie też leży duża odpowiedzialność za to rozstanie. I nim stwierdzisz, że Ci na niej zależy zastanów się gruntownie, czy naprawdę chciałbyś być z osobą niedojrzałą, nieszczerą, która nie potrafi się otwarcie komunikować, tylko wszystko dusi w sobie i oczekuje, że się domyślisz, w czym problem. W taki sposób żadnej relacji się nie zbuduje i nawet nie warto próbować. Od innej strony... 

6 godzin temu, Kam2002 napisał:

[...] Wiele lat walczę z niską samooceną, co odbija się na moich relacjach z ludźmi [...] Nie zarażałem pozytywną energią tylko pesymizmem i marazmem [...]

... kontakty z osobą wiecznie zdołowaną i niepewną siebie potrafią być bardzo przygnębiające, potrafią zmieniać postawę innych sprawiając, że stają się zamknięci w sobie. Tym bardziej, jeśli czują presję obowiązku poprawienia samopoczucia takiej zdołowanej osobie. Warto, byś uporał się ze sobą, nim nawiążesz kolejną relację. Potrzebujesz odnaleźć źródło swojej niskiej samooceny, by móc odpowiednio zadziałać, a nie tylko walczyć z jej skutkami. Zastanów się nad zasięgnięciem wsparcia terapeuty, może się okazać bardzo pomocne. 

Udostępnij ten post


Link to postu
Udostępnij na innych stronach

Istnieją osoby, które z racji różnych przeżyć w dzieciństwie realizują różne strategie. Ludzie, którzy za wszelką cenę próbują „zasłużyć na związek” starają  się „za bardzo” i często wiążą się z osobami, które realizują strategię przeciwną, tj. uciekają od trudności, szybko się zniechęcają.

Osoby takie jak Ty i ona często nie są w stanie wspólnie stworzyć żadnego dobrego i wartościowego związku. 
Twoja partnerka nie potrafi komunikować, z czym ma problem, a więc nigdy w życiu nie ufa się z nią żadnych problemów rozwiązać. Ona o niczym nie powie, będZie tylko dusiła w sobie urazy, aż w końcu odejdzie. 
Ty z kolei zamiast odpuścić sobie człowieka, który zachowuje się w stosunku do Ciebie na fair, starasz się bardziej.

Nie. Nie warto próbować do niej wrócić. Warto za to skasować jej telefon, FB i instagrama, a jeśli będzie chciała wrócić, powiedzieć „za późno”. Warto też popracować nad poczuciem wartości przed wejściem w kolejny związek, bo póki tego nie zrobisz, wszystkie Twoje relacje będą wyglądać w pewien sposób podobnie.

Twoja partnerka z pewnością miała jakieś wartościowe cechy, bo w przeciwnym razie nie związałbyś się z nią. Ale musisz zaakceptować fakt, że niestety nie stworzycie dobrego związku.

Udostępnij ten post


Link to postu
Udostępnij na innych stronach
Dnia 17.04.2021 o 03:04, Kam2002 napisał:

 

Dziękuję za wszystkie rady i komentarze

Daj sobie spokoj z ta dziewczyna! Z was pary nie bedzie.

Nie potraficie znalezc plaszczyzny aby sie komunikowac. Kazde z was zyje w innym swiecie a na dodatek macie swoje  osobiste problemy psychichiczne .Widac ewidentnie ze ona by chcial w tobie taka "przyjacioleczke "ale w kalesonach .Ona nie rozmumie psychiki facetow a ty nie rozumiesz psychiki kobiet.Zyjecie w dwoch odrebnych rzeczywistosciach.

Pogodz sie z rozstaniem! Pocierpisz!   a po 6 miesiacach  ci minie .Bedziesz sie smial z tego.

Szukaj sobie dziewczyny ktora bedziesz interesowal ty, a nie to czy "sie domyslasz" co ona miala na mysli 🙂 

Jak juz ja poznasz to pozwalaj dziwczynie aby to ona mowila przez 80% czasu spotkania 🙂 i  komunikuj sie z nia raczej oszczednie .raz na 2-3 dni o ile nie zaprotestuje, ale i wtedy rozmawiaj krotko , 10-15 min max.Koncentruj sie za to na organizowaniu fajnej zabawy na spotkaniach i staraj sie ja bardzo czesto dotykac  w rozne neutralne czesci ciala np reke , ramie. plecy, a  jak sie uda to bzyknac 🙂 

Masz byc uwodzicielski i caly czas sie usmiechac do niej 🙂 i nie pokazywac desperacko ze ci na niej zalezy! To sa fundamenty 🙂 

Udostępnij ten post


Link to postu
Udostępnij na innych stronach
22 godziny temu, Kam2002 napisał:

Czy warto jest spróbować do niej wrócić, czy zamknąć ten rozdział i iść dalej? Nadal bardzo mi na niej zależy. 

Ten związek nie rokuje dobrej przyszłości. Daj spokój. 

Udostępnij ten post


Link to postu
Udostępnij na innych stronach

Bądź aktywny! Zaloguj się lub utwórz konto

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony

Utwórz konto

Zarejestruj nowe konto, to proste!

Zarejestruj nowe konto

Zaloguj się

Posiadasz własne konto? Użyj go!

Zaloguj się

×