wrażliwość mnie zabija

już nie mogę. Mam wrażenie, że caly mój świat jest tym, co widzę naokoło, tylko nie mną. Martwię się o wszystko i wszystkich, a najbardziej o tych, kogo kocham. O rodziców, którzy są chodzy i mieszkają daleko, o narzeczonego, o rodzeństwo, o siostrzeńców. Kocham tak mocno, że aż płaczę. Martwię się, czy moim bliskim jest wystarczająco dobrze w życiu. Brzmi to jak kompletny idiotyzm. Ale jeżeli podobne osoby są a tym forum to wiedzą o co i chodzi. Nie mówiąc o chorych dzieciach i opuszczonych zwierzątkach w telewizji. Czasami myśle, że jestem niedojrzała, dlatego tak reaguję. Zaczyna mnie to strasznie męczyć. Aha - nie da się tak po prostu "wyluzować", jak mi radzą niektórzy.

http://f.kafeteria.pl/temat.php?id_p=3184817

a o siebie? ja tez jestem wrazliwa i tez płacze jak widze biedne dziecko czy psa którego ktos bije..ale tez martwie sie o siebei, nad przyszłością, nad tym czy dam rade zyc gdy zabraknie rodziców, czy bede miała prace kiedys, czy dam rade......

Ten topic to nie ja. Może zły nick przybrałam. Tu nie chodzi o smutek. Praca? jest dobrze! zajmuje wysokie stanowisko, dobrze zarabiam, życie osobiste - cudowny facet. Tu nie chodzi o to, że jestem nieszczęsliwa. Tak naprawdę to kocham zycie i mam chwile pełne euforii, natomiast (nad)wrażliwość to zupełnie inna bajka.

ahaprzejmujesz sie poprostu wszystkim i jak widzisz motylka który ma wyrwane skrzydełko to chetnie być je zabrała do domu i zaopiekowała się? hmmmmnie, to ja tak nie mam.

nie wiem, po co napisałam. Tak naprawdę jedyną sensowną jaką mogłabym usłyszeć to :stara, idź sobie zbadaj poziom hormonów. Ale ten jest ok :) Mój ojciec też podobnie reagował na świat. Swoją drogą ciekawe czy to kwestia wychowania czy genów

dokładnie znam to uczucie! po prostu w pewnym momencie przychodzą do głowy takie myśli, że az strach Cie ogarnia i łzy same cisną się do oczu. Jestes tak samo nienormalna jak ja :P

Nie Filomenko, cały czas nie ten film

martwisz się na zapas, irracjonalnie. Tak?

ja to na dodatek wyobrazam sobie jakąś bzdurną sytuację i naprawde sama siebie się boje :O

Martwie sie o wszystko. Duzo rzeczy mnie rozczula i placze. Jedno slowo, gest, mysl moze doprowadzic mnie do placzu. Wystarczy ze przypomne sobie cos np. co bylo 5 lat temu i tak sie wzrusze ze lzy mi leca. Muzyka tez mnie rozczula. Nawet gdy widze cos milego ladnego kotka ktory sie bawi to placze rozczula mnie to. Nie panuje nad tym. Jade tranwajem i nagle zaczynam plakac ludzie patrza na mnie jak na idiotke a mi sie przypomnialo ze moj chlopak dal mi taka cudowna kartke wlasnorecznie zrobiona. Bezsens.

Martwię się tym co jest i co będzie. Ze rodzice młodsi nie będą i będzie coraz gorzej a nie lepiej. że mama jest nieszcześliwa bo ojciec nie okazuje jej miłości po 40 latach małżeństwa, a Ona tego potrzebuje i takie tam

eeeeeeeee to ze mną jeszcze tak źle nie jest!

Mi sie często zbiera na płacz,np jak widzę reklamę nutelli,tą z dziećmi i muzyczką..to mi się płakać chce...wiem,że to głupie:P ale nie tylko przy tym,przy roznych smutniejszych piosenkach,i jak sie kłócę z ojcem..tylko z nim,z nikim innym.. nasze kłotnie trwają zazwyczaj minutę,bo ja zaczynam ryczeć i zwiewam..i wkurwia mnie to niemiłosiernie:[

czasami chciałabym obrosnąć w twardy pancerz, bo wiem, że tak będzie łatwiej.

masz dusze wrażliwa jak motyl i powinnas jeszcze dotego miec pancerz- skórę hipopotami i byłoby wszystko OK.

Kto ma miękkie serce ten ma twardą dupę

" Nadwrażliwość to mój ból przerost duszy nad rozumem; w głowe kopcie mnie, może ozdrowieję (....) Dyskretnej troski trzeba mi..." Zespół HeY "?"- posłuchaj - polecam - to do takich jak Ty!