czemu ja tak mam

zastanawiam sie czemu mam zawsze takie problemy żeby dogadać sie z facetami , czemu nie chce poważnego związku , ślubu , za to bardzo chciałabym mieć dzieci :)) ale męża .... no nie wiem .Przecież to nie tak ze chce być samotna matka , nie chce , ale nie wyobrażam sobie siebie w roli żony która czeka z obiadkiem na ukochanego męża , a jej całym światem jest on :/ Gadałam tak wczoraj o tym z moim facetem , i wiem ze mu to przeszkadza , moje podejście , to ze mowie ze znalezienie męża nie jest jedynym celem w moim życiu, ze nie chce ślubu ... Nie wiem w sumie skąd to wynika może jeszcze do tego nie dorosłam, ale przecież to zwykle mężczyźni maja ten problem:/ Czy któraś z was tak tez ma ??

ja dziś będąc w kościele zastanawiałam się czy będę brać kiedykolwiek ślub przed ołtarzem, choć w tej chwili opuścił mnie facet i cierpię :( Nie jestem z nim od 3 mcy, a wciąż płacze.

Dziewczyny głowa do góry!! Na każdego przyjdzie czas i w końcu odezwie się w Tobie ten instynkt żony,matki i po uszy zakochanej w swoim mężu kobietki:) Uzbroj się w cierpliwość:) Może jeszcze nie czas na te wszystkie plany,poważne plany:))

Też tak mam. Wczoraj akurat też o tym rozmawiałam z moim narzeczonym. To w sumie dziwne, że jest moim narzeczonym, ale po prostu myślę, że kiedyś zmienię zdanie. On chciałby się ze mną ożenić, ale ja mam dopiero niecałe 19lat. Gdzie mi tam myśleć o takich głupotach ;)

ja mam 26 lat, stara jestem :(

prawda jest taka ze nie lubie sie angazowac i sama zwykle stopuje sytuacje , mam problem z przyznaniem ze jestesmy razem boje sie ograniczen ,ciaglej kontroli ,ze nie bede mogla robic tego na co bede miala ochote ( wcale nie mowie tu o zdradzie) nie wiem.... chyba na prawde cos ze mna jest nie tak . A slub ... to slowo jest dla mnie troche przerazajace

no ale przecież posiadanie męża nie zmusza cię to bycia kurą domową...do czekania na męża z obiadkiem,prania,sprzątania...ja jestem męzatką od 5 lat i to mąż robi więcej niż ja...sprząta,myje okna,gotuje itp,nawet pierze mi ręcznie staniki...małżeństwo naprawdę w niczym nie przeskadza :)

fajnie ----> a Ty to masz jeszcze na to czas , ale ja powinnam zaczac o tym myslec , kilka kolezanek ma juz mezow , reszta narzeczonych , a ja ... gdy facet zaczyna o tym mowic to uciekam :/

ja myślę że do decyzji o małżeństwie trzeba dojrzeć no i przede wszystkim być tego pewnym...ja jak wychodziłam za mąż miałam 20 lat i byłam pewna że tego chcę...

"prawda jest taka ze nie lubie sie angazowac i sama zwykle stopuje sytuacje , mam problem z przyznaniem ze jestesmy razem boje sie ograniczen ,ciaglej kontroli ,ze nie bede mogla robic tego na co bede miala ochote ( wcale nie mowie tu o zdradzie) nie wiem.... chyba na prawde cos ze mna jest nie tak . A slub ... to slowo jest dla mnie troche przerazajace" ja tez tak ma!! :):) nie jesteś sama ale wydaje mi sie ze to sie zmieni jak trafie na odpowiednia osobe :)

Wiesz, u mnie w głowie też jest takie ograniczenie po ostatnich perypetiach w mojej rodzinie. Na razie wszystko się poukładało, ale moje obawy pozostały. Kiedyś słyszę słowo "ślub", myślę "rozwód". No, i cóż, wiem, że mam jeszcze duuużo czasu, ale myślę, że Ty też potrzebujesz czasu na oswojenie tej myśli. W końcu to nie znaczy, że facet Cię "udupi" za przeproszeniem :)

wiem i mysle ze to kwestia wychowania , u mnie w domu to zawsze kobiety wszystko robia , gotuja , sprzataja , moja mama zrezygnowala z pracy bo ojciec tak chcial :/ calkowicie jest od niego uzalezniona sa calkiem szczesliwym malzenstwem ale ja ... nie wyobrazam sobie takiego zycia