Rozwodzę się i boję się przyszłości

Nie bardzo wiem, co teraz. Po kilku latach małżeństwa zostaję sama. A w zasadzie nie sama, bo z małym, chorym na autyzm dzieckiem. Mąż znudził się nami. Przerosło go "takie " życie. Jesteśmy w trakcie przeciągającego się rozwodu - podczas ktorego mąż konsekwentnie kwestionował prowadzenie się moje ( typu niepracujący tłusty pasożyt ) i chorobę dziecka ( matka wymyśliła sobie autyzm żeby siedzieć w domu ). Rozwodu tak łatwo by nie dostał ( bo dziecko ) zatem postanowił sprawę przyśpieszyć i wyprowadził się. Zostawił mnie, nas. Jestem bez pracy ( jak mam iść do pracy, skoro terapia dziecka, którą tylko ja się zajmuję jest w godzinach okołopołudniowych, 4 dni w tygodniu, po kilka godzin, trzeba syna zaprowadzić, poczekać, odprowadzić ) , bez mieszkania ( te jest wynajete, zapłacone do końca miesiąca ) , bez żadnych środkow do życia ( nie mam jeszcze rozwodu więc i zasądzonych alimentów, on mi proponuje 400 zł bo na papierze zarabia 2000 netto ). Nie wiem, z czego będziemy żyli, gdzie i za co mieszkali. Po rozwodzie dostanę świadczenie pielęgnacyjne i dodatki, jakieś 650 zł. Plus alimenty + 1050 zł. Samo mieszkanie ( wynajem ) kosztuje z oplatami 1100 zł. Męza nie interesuje, za co kupię jedzenie, chemię, jakieś ubrania, jak zapłacę za terapię, za kolejne rzeczy do terapii. Boję się przyszlości, której nie znam : dni i nocy, wypełnionych tylko dzieckiem. Boję się , że jak maly będzie chory ( a jest chory co dwa tygodnie ) to nawet nie będę miała z kim go zostawić wychodząc na zakupy ( teściowie są przeciwko mnie, nie mamy żadnego kontaktu, żresztą oni tez, mimo wielu ząswiadczeń lekarskich uwazają, że "autyzm dziecka to moja wina i mój wymysł ) moi rodzice mieszkają daleko stąd, zreszta do nich z dzieckiem wrocić nie mogę. Syna nawet na chwilę nie mogę samego zostawić, zresztą on nie zostanie z kimś obcym. tak się boję...

jask latwo zapomnial, co slubowal na dobre i na zle

może zamiast pacić za kosztowną rehabilitacje, sama naucz się i ćwicz z dzieckiem

Niedawno miałam podobne dylematy......też mam niepełnosprawne dzieci(dwoje)chorujących na astmę.Jakoś się poukładało wszystko....nie było lekko!Teraz mąż chciałby wrócić,ale nie da się posklejać tego co zepsuł:( życie czasem stawia przed nami trudne wyzwania.....musisz być silna ze względu na to dziecko,dla którego jesteś wszystkim!

powiedz mu że mógł się lepiej przyłożyć jak dziecko robił ..

Jasne, a ty zamiast chodzić do dentysty sama zalecz sobie zęby, zamiast chodzić do ginekologa sama się zbadaj itd.

dlaczego nazywa Cię tłustą... nie zrzuciłaś wagi po dziecku, nie dbasz o siebie??? sorki za te pytania, ale czasami widzę, że mamuśki chorych dzieci zatracają się w tych chorobach i same przestają o siebie dbać to nie tłumaczy facetów, ale świadczy też o kobiecie zdecydowaliście się na dziecko bez kasy, bez mieszkania, to wpadka??? czy chcieliście tego dziecka? może on nigdy Cię nie kochał, a dziecko jest dla niego strasznym ciężarem i sznurem... ale połacić będzie wspominałaś, że na papierze ma 2000... to znaczy, że pracuje też na czarno, to zgłosisz w sądzie jeżeli nawet on się uchyla, to wystrasz dziada, że składasz papiery, by płacili jego rodzice lub dziadkowie... mają Ciebie i dziecko w dupie nie musisz się patyczkować i udawać dobrą synową

Agnieszko,jedyna rada to nie wybiegaj myślą daleko w przód żyj tym co jest dzisiaj....mnie to pomogło,bo nie zamartwiałam sie co będzie za tydzień ,miesiąc,kombinowałam tylko jak przeżyję bez niego dzisiaj....było trudno ale z każdym dniem stawałam się silniejsza,aż w końcu nauczyłam się żyć od nowa...:(Tobie też się uda!Czy masz rodzinę?Możesz liczyć na czyjeś wsparcie? Mnie bardzo pomogły prawie dorosłe dzieci....to one były oparciem dla mnie.

Najlepiej idź do dobrego adwokata i przedstaw sytuację. Jak ma byc rozwód to z orzekaniem jego winy, bedziesz mogla wtedy łatwiej uzyskac alimenty równiez na siebie, nie tylko na dziecko.

A jeśli chodzi o alimenty to nie wykpi się tak łatewo....musisz zasięgnąć porady prawnika,za darmo dyżuruje prawnik w każdym MOPR idź tam z prośbą o pomoc,pomogą ci też ludzie z PEFRONU NAPRAWDĘ,to nie wstyd prosić o pomoc w twojej sytuacji...