Czy to jakas choroba?

Bo ja ciagle jestem sama i to zawsze z mojej winy.. Moj problem jest nietypowy- zaczne od tego ze to zawsze facet odchodzi ale z mojej winy. Poznaje kogos ale w miedzyczasie mysle o tamtym ktory mnie zostawil...Mysle, tesknie a z nowym spotykam sie tylko z nudow. Jestem nieobecna, rozkapryszona, egoistka, ciagle porownuje do tamtego..Potem facet w koncu odchodzi bo ma mnie dosyc a ja stwierdzam ze jednak mi sie podobal ale zazwyczaj juz jest zapozono zeby go odzyskac. I znowu rozpaczam, tesknie , zaluje i znowu poznaje kogos innego i znowu to samo! moze mi ktos powiedziec co to jest? wy tez tak macie?

imperia- pytam powaznie, od zawsze tak mam i chcialam wiedziec czy ktos ma tak samo jak ja.

Mysle ze to jest choroba. Do tego powazna

Tak -to jest choroba. Nieuleczalna, niestety. Nazywa sie głupota.

Euforyczna- no nie wiem dlaczego tak sie zachowuje, nigdy nie mialam stalego zwiazku bo zawsze sie rozpada a mam juz 28 lat. Podszywaczu spadaj stad

ok jesli juz jest to jakas choroba to skad sie to bierze?...chcialabym miec normalny zwiazek, a nie potrafie. Dodaje ze ostatnio wlasnie niedawono olal mnie chlopak z ktorym bylam 3 miesiace bo mial mnie dosyc. Jak juz go nie ma to teraz mysle o nim i zaluje ze taka niemila bylam, caly czas go krytykowalam- jego ubior, wszystko. A teraz mi sie wydaje ze byl taki przystojny i madry. Tyle ze jego juz nie ma

poza tym gdy chłopak zaczyna ze mną się kochać moje uczucie wygasa. To dziwne.

niby ciagle jestes sama, a piszesz o jakims chlopaku, ktory cie zostawil, a teraz o innym z ktorym bylas 3 miesiace ...

moze odpusc sobie zwiazki i badz prze jakis czas sama?

Są takie co lubią cierpieć, tym bardziej, że koszty tego "cierpienia" przerzucają na innych - w twoim wypadku aktualnych spotykaczy (ciężko to nazwać partnerem). Wewnętrzna pustka, osobowość narcystyczna, egotyzm, etc., razem jakieś 15 - 20 lat terapii psychoanalitycznej, 2 razy w tygodniu, po godzinie (100 zł/h). :o

a może nazywa się masochizm.......

bmblondyn => nie podpowiadaj. Jeszcze się zacznie realizować w jakimś kółku BDSM. A tak ładnie cierpi... Przychodzi masochista do sadysty: - Bij mnie! - Nie... :>

bo człowiek to taka istota, która się uczy, zmienia, pracuje nad sobą. Opisujesz mnie sprzed lat. Ale ja w końcu powiedziałam "dość". Zobaczyłam, że więcej tracę przez takie zachowanie. Że robię "na złość" tylko samej sobie. I zaczęłam nad tym pracować. Nie od razu się da. Stopniowo. Częściej ugryź się w język. Częściej przypomnij sobie, że facet, z którym jesteś - podoba ci się, a tego, z którym byłaś - już nie ma. Czasem zwracaj uwagę na jego potrzeby - nie tylko na swoje. Czasem go wysłuchaj.

Dzieki za komentarze, jakos mnie to troche utwierdzilo w przekonaniu ze ktos tez tak mial i ze nie jestem sama taka zwarjowana... Wiesz wrozko- tylko jak ty sobie z tym poradzilas? ja nie potrafie, caly czas jestem nieszczesliwa. Tydz temu rozstalam sie z chloapkiem, to on odszedl bo mial mnie dosyc i go doskonale rozumiem ale mi go brakuje wlasnie teraz jak go stracila. Kiedy z nim bylam, ja myslalam o innym ktory tez sobie poszedl... Ciagle jestem nieszczesliwa i rozczarowana a nie potrafie niczego zmienic.

Kocie Behamocie- nie jestem ani egocentryczna ani narcystyczna.Raczej wrazliwa moze az za bardzo...

:-) Jak sobie poradziłam? Dorastałam, dojrzewałam..... Po prostu. Obserwowałam siebie, to, co robię i to, co z tego wynika. Jak napisałam - komu robisz źle? Głównie sobie. Ty się męczysz. Ty cierpisz. Powiedz sobie - po co? Uszczypnij się mocno - gdy chcesz zrobić coś, czego będziesz żałować i wiesz o tym. Przeczekaj. Potem to wejdzie w nawyk. Człowiek naprawdę się zmienia! Powodzenia! :-)

Ja też straciłam faceta (niejednego - ale ten jeden był najważniejszy - bo był moim mężem) dlatego, że nie mógł ze mną wytrzymać. Zdawałam sobie z tego sprawę - i postanowiłam, że nigdy więcej. Teraz jestem w związku z kimś, kto jest dobrym człowiekiem, zależy mi na nim - ale ma trudny charakter. To wielka próba dla mnie i wyzwanie. Ale udaje mi się! Udaje NAM się.

Wiesz wrozko- ale to jest strasznie trudno. Nie wiem czy kiedys sobie poradze z tym problemem bo to bylo chyba tak od zawsze. Bylam zawsze z kims ale ktos inny mi sie podobal. Dzis mam 29 lat i nie ma zadnych zmian.

no to najlepsza pora, żeby zacząć! Ja miałam trochę nawet więcej, gdy "przejrzałam na oczy"! I wcale nie twierdzę, że nie popełniam błędów, nie wracam do starych nawyków, czy że od razu zawsze było śpiewająco! Czasami na początku było ok., a potem - znów się zaczynało..... I tłumaczę sobie - bo jakąś ideologię trzeba dorobić :-) że to nie było to. Bo oczywiście piszę tu tylko o problemie "mój trudny charakter + faceci". Ale z każdym następnym - jakiś postęp. Tak mówię, jakby ich były setki - oczywiście, że nie. Ale "ćwiczyć" można nawet na takich luźnych znajomościach. No i na pewno nie jest łatwo. To niejako taka operacja plastyczna na własnej duszy. Trzymaj się!