Mam niepełnosprawnego faceta

.....:(

umysłowo czy fizycznie?

z wyboru? czy spadlo to na niego nagle?

Fizycznie. Z wyboru.

i? jeśli z tego powodu chcesz go zostawić to jesteś %^&$ jeśli z nim zostajesz- szacun.

z wyboru, bo jakos nie rozumiem....

Ja go nie zamierzam zostawiać. To on zostawi mnie.

to o co chodzi? skoro zaczełaś z nim to badz...ech

smells like 90 nie oceniaj ludzi, nie wiesz, jakbyś się zachował w takiej sytuacji. To bardzo ciężka sytuacja

To znaczy, że związałam się z nim, wiedząc , że jest niepełnosprawny.

no, to pogratulowac odwagi. ja bym nie dala rady za nic w swiecie swiadomie wejsc w taki zwiazek.

no to w takim razie o co teraz chodzi?

No jasne, że ciężka. To jest tak, że czasami dopada mnie moment zwątpienia w sens tego wszystkiego. Zwłaszcza, że jego choroba zakończy się śmiercią.

sm?

jak bardzo niepełnosprawny?

????

sm, to nie jest tak, że świadomie. Po prostu się zakochałam. Takich uczuć nie da się przezwyciężyć.

współczuję ci - i jego choroby i konieczności wyboru. Nie odważę się napisać co sama bym zrobiła... nikt nie ma prawa cię oceniać ani krytykować w takiej sytuacji niezależnie od tego co zrobisz.

Gdyby się dało, gdybym umiała życ bez niego zostawiłabym go bez wyrzutów sumienia.

Ile czasu mu jeszcze zostało?

Najgorsze jest to, że moja najbliższa rodzina o niczym nie wie. Nie chcę ich tym martwić. To będzie koszmar jak się o tym dowiedzą.

Nie wiem ile zostało mu czasu. To nie jest nowotwór z przerzutami. Mam nadzieję, że więcej niz 10 lat.

a w jakim jest stanie ??chodzi?? Mama Mojej kolezanki choruje na SM od 30lat

Współczuję i podziwiam

juz prawie nie chodzi.

problemem to chyba tu nie jest jego niepełnosprawność ani to czy masz z nim być czy nie tylko to, ze ty nie chcesz tej miłości-nie umiesz żyć bez niego a z nim i jego chorobą nie chcesz... Wspólczuję ci, naprawde bo musisz się strasznie w środku szarpać... I wcale sie nie dziwię, ze się boisz.

od 2 miesięcy katar-ale ja chcę tej miłości. Nic na to nie poradzę, że przeraża mnie wizja przyszłości.Jak sobie czasem pomyśle, jak będzie wyglądało moje życie za kilka, kilkanaście lat, to widzę jedną wielką czarną plamę. Nie potrafię sie nie bać.

Zawsze wierzyłam w teorie o dwóch połówkach jabłka. Wierzyłam, że spotkam kogoś, kto będzie taką moją drugą połówką. I owszem, spotkałam. Wiem, że to jest miłość mojego życia. Intuicja mi podpowiada, że moim przeznaczeniem jest życie z tym człowiekiem.

to normalne że się boisz, tylko kompletnie ograniczona , bezmyślna osoba nie bałaby się takiego związku...

Natomiast to, że z nim jestem nie wynika z mojej moralności, poświęcenia itd., więc nie ma mnie za co podziwiać.