Jak żyć???

Mam 37 lat jestem po rozwodzie, mam dzieci, mój facet 38 lat, kawaler, po 2 długich związkach, bez dzieci. Spotykamy się 2 lata. Niby jest ok. Jak na razie, nie myślę o mieszkaniu razem, ułożyłam sobie życie samej z dziećmi. Ale kiedyś, jak moje dzieci będą dorosłe (8-10 lat), chciała bym zamieszkać z mężczyzną (właśnie tym mężczyzną). Niestety on w ogóle nie bierze tego pod uwagę, twierdzi, że to już dwa razy przerabiał i wie, że wspólne mieszkanie kończy się rozstaniem. Nie wiem co robić? Czy nie marnuję sobie życia? Wiem, że nie chcę kiedyś zostać sama. Czy można tak żyć, bez marzeń, planów na przyszłość? Chyba w prawie każdej kobiecie jest chęć budowania „gniazda? Nie jestem wyjątkiem :(

ale teraz nie chcesz mieszkać z facetem bo ci to nie pasuje hehehe

Nie, on nie chce a ja mam w sumie tyle pracy w domu, przy dzieciach, że na razie łatwiej jest mi mieszkać samej z dziećmi.

a jemu jest łatwiej samemu cały czas - proste.

Może gdybym trafiła na faceta który chciałby się zaangażować w moje życie to myślała bym inaczej. Kocham go, teraz jest dobrze ale co z przyszłością?

Wiem że jest mu prościej. Nie chcę nikogo na siłę stawiać w roli "ojca" moich dzieci.

niech ci sie nie wydaje ze go przekonasz. nie lubie takich dziadów :(

Rozumiem, że nie każdy facet jest gotowy brać sobie na głowę "całą rodzinę", nastoletnie dzieci. Akceptuje to, ale myślę o przyszłości i robi mi się bardzo smutno.

czesc, jestem od Ciebie dużo młodsza, przeżyłam już jednak troszkę i nie mówię tu tylko o facetach, ale także ogromnych problemach rodzinnych. Wiem na 100% że mężczyzna, z którym nie widzisz przyszłości, nie jest w stanie dać Ci szczęscia! Jeśli nie widzisz z nim przyszłości tak naprawdę nie kochasz go w pełni - prawdziwie. Zastanow sie jak chcesz by wyglądało Twoje życie za 3 albo 5 lat. Pomysl co jest dla CIebie najwazniejsze. A potem zastanow sie czy on Ci to da, czy pasuje do Twoich marzeń. Bez marzeń jestesmy nikim, a związek powinien dawac spełnienie. Życzę Ci dużo szczęscia i trafnych decyzji:*

Ja widzę z nim przyszłość, niestety :( "Bez marzeń jesteśmy nikim" masz rację, ja marzę, chociaż boję się swoich marzeń.

Dziwie sie, bo jak bym byla na Twoim miejscu, to bym szukala faceta, ktory wlasnie sie chce zaangazowac . Wlasnie takiego , ktory pkocha mnie z dziecmi i calym tym haosem.

Już raz miałam plany, marzenia niestety nic z tego nie wyszło. Boję się marzyć ale bez marzeń życie było by bardzo smutne :)

Dori30, ja nie szukałam faceta, sam się trafił, jestem po ciężkim rozwodzie, bałam się zaangażować. Sama długo stawiałam mur wokół siebie.

Nooo to zastaw to tak jak jest... Czas leczy rany.

Ja z chęcią bym się nie zastanawiała, ale mój partner często mi o tym przypomina. Jakby nie chciał żebym zapomniała jakie on ma poglądy na temat wspólnego życia.

Bardzo się cieszę, że życie kiedyś się kończy inaczej było by nie do zniesienia :(

Pomyśl,że co raz bardziej będziesz wchodziła w ten związek.Co raz bardziej będziesz chciała być bardziej i bardziej. Poczytaj na byłeżony.pl jak takie historie się kończą. Na ogół niestety następnym rozczarowaniem. Na pewno nie jest to materiał dla Ciebie na poważny związek:)

Kurcze ja na prawdę nie szukałam faceta. Po rozwodzie, przez długi czas, myślałam, że już nigdy z nikim się nie zwiąże. Byłam sama i w sumie było mi dobrze. To co jest teraz pomiędzy nami długo się rozwijało. Gdyby nie te rozmowy o przyszłości to nic by mi do szczęścia nie brakowało. Czy mając 37 lat można zostać samą do końca życia?

Znów dzwonił. Jak zwykle kochany i słodki. Nie odpuści mnie sobie. Mówiłam mu już żeby przerwał nasz związek i mnie nie męczył. Ale on nie chce, mówi że mnie kocha. Czy można tak żyć, niby razem ale osobno do przysłowiowego końca życia?