ta, której się udało - przemyślenia

Pochodzę z małego miasteczka pod Warszawa. Zawsze byłam mądrym dzieckiem, świetnie się uczyłam. Gdy troszkę podrosłam zaczęłam zauważać coś na wzór "high life". Czy to w mediach, czy w samej Warszawie. Zawsze chciałam do tego dołączyć. Pracować w swoim boksiku w wysokim budynku w Centrum, pijać kawki z kontrahentami w Starbucks, jeździć w delegacje ICC z rezerwacją, a nie klasą TLK, latać samolotem do NY, kupować garsonki w Bialconie, buty w Kazarze, sukienki w Zarze, a torebki w River Island, nocować w Intercontinentalu. A teraz co? Udało się i czuję się taka pusta. Świetna praca, pieniądze, grono znajomych, rzadki kontakt z rodziną bo nie mam czasu wracać do domu, brak faceta, bo nie potrafię, nie chcę i nie mam czasu. Tak oto wygląda rachunek zysków i strat 27 latki.

moja koleżanka ma buty z kazara, torbe , ciuchy z zary, i ryj jak troll który wpadł pod dwa pociągi tyle,że ona na to nie zapracowała ma wszystko od rodziców...

Ruchnij się ze mną

Kotek, na wszystko zapracowałam sama, swoim poświęceniem na studiach. I nie chodzi tu o wygląd, bo wyglądam bardzo dobrze, zresztą praca w otoczeniu ludzi też do tego zobowiązuje. Tu chodzi o to, że przestałam widzieć w swoim życiu miejsca na rodzinę, mężczyznę, dzieci. Czuję się jak trybik - zaczęłam i już się z tego nie wyrwę, pochłonęło mnie to całkowicie.

i o co Ci właściwie chodzi?

O to, że nie jestem normalna. Nie potrafię chyba się ustabilizować, kochać.

oj tam, ciesz sie, lepiej że masz świetne życie i luksusy, na dzieci i faceta bedzie jeszcze pora, (masz 27 lat to do 30 3 lata... a jak jestes zdrowa to mozesz rodzic nawet mając 32-35) chciałabym też coś w życiu osiągnąc :(

Chwalisz się, czy żalisz? Nie kapuję tego co napisałaś. Co to za splendor lecieć samolotem, spać w hotelu i dobrze się ubierać. Najwyraźniej miasteczko z którego pochodzisz jest faktycznie bardzo małe i chyba dalej od Warszawy niż bliżej. Prowadzisz normalne życie. Takie samo jak tysiące zwykłych zjadaczy chleba

wiec jednak nie wszystko sie udalo :)

pora zrobic w tył zwrot :D korporacjonizm jest fatalnym sposobem na zycie - popatrz na Japończyków ;)

a gdzie pracujesz? jeśli można spytac Wiesz, pewno gdyby nie udało Ci się tego wszystkiego zdobyc też czułabyś pustkę, że się nie udało

Być może i tysięcy. Jednak w Polsce mamy 7 mln ludzi. Tu się nie oszukuję, jestem w tej lepszej części, a rzuciłam tylko mały urywek moich marzeń z dzieciństwa. Kiedyś siedziałam sobie sama przy drinku w jakimś klubie. Podszedł do mnie jakiś facet w garniaku i powiedział "Poznaję panią od korpo. Taki już los samotników" i poszedł. Obawiam się, że już tak zostanie, zostanę sama do końca życia, bo już nie potrafię żyć inaczej. Kiedy człowiek obraca się pośród tylu kłamców, krętaczy, kiedy widzi ten rat race, to nie potrafi już zaufać absolutnie nikomu.

Nie jesteś w lepszej części. Podniecasz się klamotami z NY i tym że spałas w hotelu. Ja się pytam komu się chcesz pochwalić i jaki efekt chcesz tym wywołać? Pewnie znajdą się jakieś szare myszki które bedą cmokać nad twoimi ometkowanymi łachami i pewnie podbije ci to EGO. I chyba o to ci chodzi.

mam propozycje - załatwisz mi prace - na pół etatu albo ćwierć może być pot etatu 1500zł ja w zamian odmienie Twoje życie - bedzie lepsze od amerykanksich filmów, bedziesz miec dużo przyjaciół, facetów wysyłających Ci kwiaty, gotowych pojsc za Toba w ogień...imprezy, pościgi, nocne eksapady... ?

Załatwię pracę? Proszę Cię... To jest korpo! Przejdź 4 etapy rekrutacji, a być może rozpatrzą pozytywnie Twoją aplikację. Każdy to przechodzi i niestety nie można tego ominąć. Sama w HR nie pracuję, więc tym bardziej.

Czyli jednym zdaniem, w pogoni za super życiem i pieniędzmi zapomniałaś zadbać o przyjaciół, o miłość, o rodzinę ... a teraz tego żałujesz. Nawet trudno Cię pocieszyć, bo wiele osob nie rozumie jak można być nieszczęśliwym mając pieniądze na wszystko i niejedna dałaby się pokroić by mieć osiągnąć chociaż połowę tego, co Ty osiągnęłaś... Dziś piątek 13-tego, może właśnie dziś spotkasz szczęście..? HMS..SDRS...Petard - mój Drogi, lubisz kopać leżącego ;)

Nie odnajdę, bo nie mam czasu i nie potrafię. Nie chcę kolejnego obowiązku. Wybaczcie, tak się chciałam pożalić. Uważajcie na to, żeby dobra doczesne i kariera nie przesłoniły wam życia. Dopiero teraz doceniam nauki na katechezie. Dobranoc.

Ale wy tam w tej Warsiawie jesteście posrani. Korpo? Ciekawe w jakiej to korporacji tyrasz. Widzisz zainteresowałem się tym tematem, bo w wieku 28 lat, oszczałem tyranie w korporacji. Te bankieciki, ten ciągły lansik, fałszywe ryje, pretensje i lizodupstwo. Nigdy nie czułem się z tego powodu kimś lepszym. Nie trwoniłem ciężko zarobionych pieniędzy na metki w kolejnych ciuchach. Odkładałem i inwestowałem. Dzisiaj mam coś, czego ty przy swoim podejściu prawdopodobnie nigdy nie będziesz miała.

W takim razie sama świadomie podejmujesz decyzje by dalsze życie wyglądało tak samo jak dotychczasowe. Kolorowych snow, glowa do góry :)

no dobra, rozumiem sens i przeslanie ale... uwazasz, ze buty Kazar czy ciuchy z Zary to jest cos niesamowitego? Bo ja osobiscie nie.

Dla wiejskiej, prostej myszki to wielki świat

HMS a myślisz, że ja nie chcę tego zostawić? Dzień i noc myślę, czy nie rzucić im wypowiedzeniem pod nos. Też mam dosyć tego korporacyjnego życia nawet w piątek o 18. Bo trzeba, bo wypada!

Nic nie musisz rzucać. Sami cie wywalą kiedy tylko się spalisz.

Wcale nie mam ochoty brać udziału w ich teamowych imprezach. Albo te idiotyczne składki dla odchodzących pracownikow, których w życiu na oczy nie widziałam. Żal. Ale jeśli się im nie podporządkujesz, to zostaniesz wyśmiania. Trzyma mnie tam tylko wysoka pensja i świetne ubezpieczenia.

Myślę, że trzyma cię tam także lojalka i konieczność zwrotu kosztów treningów biznesowych..hehehheeh

Całe szczęście, że jestem w teamie zajmującym się rykami kapitałowymi. Jak tylko dojdę do wniosku, że sama mam wystarczający kapitał i wiedzę, żeby się z tego nie dość, że utrzymać, ale być może zająć aniołowoaniem biznesowym, to nawet i na biurko szefa nasram. I tyle mnie zobaczą. Ale jeszcze co najmniej 15 lat.

Jakie 15 lat? Zdaj egzaminy KNF i idź na swoje

Nie mam w umowie zwrotów w przypadku rezygnacji. Specjalnie przeczytałam to kilkunastostronicowe tomiszcze. I Bogu dzięki, bo oni tam kształcą tylko ludzi, którzy uczą się, zdobywają doświadczenie, po czym wyfruwają spod ich skrzydełek. Nie mam zamiaru tam gnić całego życia.

W żadnej korporacji nie przepracujesz dłuzej jak 5 lat. Zwłaszcza w B2B. Chyba że kasę którą odłożysz chcesz przeznaczyć na ratowanie zdrowia psychicznego, pod warunkiem że wcześniej nie wpadniesz w alkoholizm, albo inne prochy

Jestem w tej chwili na robieniu ACCA, które niefortunnie zaczęłam podczas studiów. Nie wiem po co, praktycznie w ogóle tego nie potrzebuję w mojej obecnej pracy. Skończę to i wtedy pomyślę o egzaminach KNF. Ewentualnie może biegły. Eh, nie wiem.