Namieszane w głowie

Witam :) Na wstępie powiem, że nie nie korzystałam z takich porad ale problem jest o tyle poważny, że muszę spróbować. Mam nadzieję, że jako tako temat się nie powtarza... Proszę też jako takie zrozumienie mnie. Temat fajny nie jest. Otóż mam 25 lat, za 2 mce 26. Mam partnera prawie 6 lat, od kilku mcy jesteśmy narzeczeństwem i mieszkamy już razem od ponad roku. Narzeczony jest młodszy o 2 lata. Różnicy wieku jako tako nie czuć a bynajmniej nie było czuć. W tym roku jakoś chyba dojrzałam i patrzę na życie z innej perspektywy niż dotychczas. Wiadomo kobita to skomplikowane stworzenie ale ja chyba już sama siebie nie rozumiem. Od dłuższego czasu ciągle w związku coś mi się nie podoba, raz czuję się zaniedbywana, raz kochana potem jednak zaniedbana i olewana. 2 lata temu brutalnie się rozstaliśmy i wrócił do mnie po błaganiach. Ale trauma została. Poza tym narzeczonemu się priorytety pomieszały bo woli towarzystwo mojego brata + alko + trawa ... Poza tym wszystko w tym związku wymuszam, nawet pierścionek... Nie wiem czy to ze mną coś nie tak czy to rutyna czy płomyk zgasł. Ale najgorszym jest to, że zauroczyłam się w koledze ze studiów... Japierdziele i to młodszym o 4 lata!!! Wiadomo, rozum podpowiada żebym się ogarnęła co mi da szczeniak? Poza tym koleś chyba nawet nie ma świadomości, że mi się podoba. Za dużo o nim kurde myślę i jest coś co mnie urzekło. Ale jakim cudem skoro jestem zajęta a ten kolega to hmmm nie wiem co myśleć... Mimo, że młodszy to zaradny, dobrze ułożony, twardo stąpający po ziemii ale szorstki i nawet zlewczy bo ma traume po jakiejś tam dziewczynie. Raz traktuje mnie jak koleżankę raz jak kobietę. Spotkałam się z nim raz i dużo rozmawiamy. Mam namieszane w głowie. Jakiś czas temu myślałam, że jestem za stara na takie gierki a tu mosz babo placek. Boże Złoty... nie wiem co robić. Dlaczego baby są takie głupie... ?

łoj narzeczony to nie maz, a nawet jakby maz... dzieci nie masz to po co sie dusic:P skoro nawet pierscionek wymusilas....

Widzę, że pora przyszła na zmianę faceta. Podświadomość już wie, że z tego pieca chleba nie będzie i stąd te jazdy.

bezedury ty żyjesz? :)

moja droga wyglada no to że przeszłam wszystkie te etapy co ty,doslownie. powiem ci że rozstanie nie było trudne,nawet poczułam ulgę kierując sie rozumem a nie sercem ale to co stało sie potem bylo zupełnie nie przewidziane, złośc przeszła,wracały tylko dobre wspomnienia,zatęskniłam a w sercu hulał wiatr, to bardzo cięzki okres kiedy musisz wyleczyć się z miłości wiedząc,że nie ma po co wracac do faceta, do związku bez przyszłości, jestes młoda więc wszystko przed toba ale zanim podejmiesz decyzję zrób sobie rachunek sumienia, w olnej chwili gdy będziesz sama wypisz wszystkie za i przeciw, co cię trzyma teraz a co zniechęca,co daje ci ten związek i jaki bedzie za 5-10-20 lat, musisz wiedziec czego chcesz i czy jestes gotowa na trudne decyzje

Regres cały czas

Dziękuję za odzew... Ważnym też jest to, że sex mnie już też nie cieszy. Nawet nie jestem w stanie określić się czy kocham. Tak jakby uczucia we mnie wygasły. Coraz więcej rzeczy mnie denerwuje. Nadal boję się poczynić krok, którym mowa bo: albo poczuję ulgę albo nie daj Boże będę żałować bo zostanę sama... Jest strach i niepewność. Nie jestem też w stanie określić czy to co się dzieje, dzieje się siłą rzeczy czy przez te śrubę z tym młodzieńcem hehe Gorzej jeśli głupio mam namieszane w głowie i przez to patrzę na wszystko z innej perspektywy. Rozum mówi jedno a serce pęka.

bezedury miło cię widzieć po tylu latach na forum ;)

bezedury -> to pytanie, to na poważnie? :D "Słyszałam, że można hamować silnikiem. W związku z tym mam pytanie: gdzie znajduje się hamulec silnikowy w moim aucie ?"

Zbuntowana (?) bezedury -> to pytanie, to na poważnie? " v tak koorva, na powaznie

to jakim Ty autem jeździsz, że takich rzeczy szukasz? Przeca hamowanie silnikiem to nic innego jak hamowanie biegami :D Jakieś tam hamulce tego typu są ale w tirach xD

rozmowa schodzi na psy ;] Wolę wypowiedzi do w/w tematu... :)

Dodatkowo od paru dni mam wielki problem. Mój chłopak, którego bardzo (mimo wszystko) kocham, zrobił mi straszną krzywdę. Zobaczył mnie w towarzystwie koleżanki i jej męża. Stwierdził, że pewnie z kumpelą wyrywamy facetów. Pokłóciliśmy się i myślałam, że się uspokoił, ale w nocy, kiedy spałam, wsadził mi do pochwy tampon nasączony odkamieniaczem do dzbanków. Gdy się obudziłam, miałam strasznie poparzone krocze, byłam na pogotowiu, dali mi leki, maści. Cierpię i to nie tylko dlatego, że czuję ból. Zostałam psychicznie skrzywdzona. Wyrzuciłam jarka z domu, ale ciągle go kocham i tak naprawdę chcę z nim być. czy to rozsądne? Jak myślicie?