Sam na sam z niemowlakiem

Kiedy zoztalyscie ze swoipomyślę kiem bez jakiejkolwiek pomocy i czy dalyscie rade? Moje. Dziecko ma 20 dni, jest u mnie moja mama, bardzo mi pomaga, później przyjedzie tesciowka na wymianę. Wiem ze kiedyś przyjdzie moment ze bede musiała zostać samA. Jak sobie teraz o tym pomyślę to sie trzese bo nie wiem czy dam rade. Meza od poniedziałku do środy nie ma w kazddy tydzień. Piszcie jak bylo u was

Mam " nadzieje " , ze to prowokacja. W przeciwnym razie zastanawiam sie po co Ty w ogole zostalas matka. Dziecko ma 3 tyg. a Ty boisz sie zostac z nim " sam na sam". Dziewczyno, bez przesady! A moze cierpisz ma depresje poporodowa!? A w szpitalu po porodzie nie bylas z dzieckiem face to face? Nie karmilas ? Nie przewijalas? Nie przebieralas?W domu jest to samo, noo dochodzi ewentualnie kapiel. Naprawde bardzo sie dziwie, jak to mozliwe ze po takim czasie nie zrodzil sie w Tobie instynkt maciezynski. Pozdrawiam, wiecej wiary w siebie

Prowokacja. Sama się sobie dziwię, że tak sprawnie zajmowałam się takim Maluszkiem (teraz znów nie wiem jak złapać noworodki) ale to instynkt. Od następnego dnia po porodzie zostawiłam sama z synkiem.

Odrazu po powrocie ze szpitala byłyśmy same. Tata dziecka miał urlop dopiero gdy mała miała 4tyg

Ta jasne! Juz ci wierze! Chyba ze to bylo twoje kolejne dziecko i bylas obyta w temacie.

Dokładnie to instynkt. ale ja tez byłam przerażona jak pierwszy dzień zostałam sama z malym miał tak ok 3 tygodnie. ale pierwszy dzień poszedł, a potem luzik.

matko...jak mozna bac sie swojego dziecka...ja mam 6miesiecznego synka...od samego poczatku bylam z dzieckiem sama bo tata malego pracowal w delegacjach za granica...od niedawna pracuje w kraju...mieszkamy coprawda z tesciami ale od samego poczatku nie chcialam rad i pomocy tesciowej...wszystko chcialam sama robic przy dziecku choc to moje pierwsze to dalam rade i do tej pory daje,bardzo rzadko jest rak ze daje malego pod opieke tesciowej a wrecz nie lubie tego robic po jej nieproszonych dobrych radach po narodzinach dziecka...

dodam ze bylam po cc i swietnie sobie z wszystkim poradzilam...ale ja juz mam taki sposob bycia....zosia samosia taka ze mnie nie ma dla mnie rzeczy niemozliwych.

Autorko a ile ty masz lat? ! 15? Na 100 prowo. Nie ma takich mamej na świecie Dzieckiem zajmowałam się sama od powrotu ze szpitala... tak jak i wszystkie moje koleżanki

He he Niedowiary autorko. Od 1 chwil byłam sama z moim dzieckiem szok ze niektóre są tak beznadziejne! I to do kwadratu

ty se jaja robisz? ja choruję na epilepsję i tężyczkę (nie myl z tężcem) i jedynie przez 14 dni-czyli urlop tacierzyński męża-nie byłam sama. Fakt mieszkamy z rodzicami, więc na szczęście na początku zostawałam sama tylko na 2h, ale mama mi nie pomagała, bo nie chciałam. Jedyne co to przy kompaniu (w razie ataku epilepsji), a tak to mi wystarczyło, że wiedziałam, że jest i jakby się coś działo wtedy zajęłaby się dzieckiem, ale to tylko i wyłącznie ze względu na chorobę. Byłam całą ciąże bez leków, i lekarz też powiedział, że mogłam się z tego "wyleczyć" i nie ma sensu truć się tabletkami. Dlatego też wolałam, żeby ktoś w domu był. Ale gdybym była zdrowa, nie wyobrażam sobie liczyć na czyjąś pomoc, z resztą przy chorobie nie liczyłam, jedynie na męża. Moje dziecko to moje dziecko a nie mamy/teściowej.

nóg to się nie bała rozłożyć, ale dzieciakiem się boi opiekować heh

i to ja od epi, miałam cesarkę a nie zwykły poród, do tej pory mam kręgozmyk 1szego stopnia, więc ból kręgosłupa+ból po cięciu zarypisty co? :] i dałam sobie radę, ale dziwne.

Odetnij pepowine. Bylam od poczatku sama. I swietbie dawalam sobie rade. Jak na weekend.pojechalam do mamy to nabralam takie wlasnie leku,ze sobie nie poradze.ale wracalam do dmu i bylo znow swietnie,lepiej niz mama obok.

Nie przesadzacie niektóre? :O Przecież dla świeżo co upieczonej mamy lekka obawa "czy sobie poradzę", "czy czegoś nie zrobię źle" itd. jest czymś normalnym i właśnie wynika z troski, a nie z braku instynktu. Jakby nie odczuwała instynktu to właśnie miałaby gdzieś dziecko, byłoby jej obojętne czy coś zrobi nie tak czy nie.

gościu z 13:02 to ja od epi, owszem obawy były, ale do jasnej cholery to dziecko ma 3 tygodnie a ona NIGDY nie była z tym dzieckiem sama. Czy to nie przesada? Owszem pierwsze dni, ale nie pierwsze TYGODNIE. Ja w szpitalu dzieckiem zajmowałam się sama przez 5 dni i to dziecko na innym oddziale było. Wcześniak, 5 dni inkubator, 5 dni "łóżeczko"

tak, tak, na kafe każda taka "samodzielna" a w realu niemowlakami w większość na początku zajmują się babki czy teściowe

gościu z 13:06 to, że ty w to nie wierzysz to nie mój biznes, to że jesteś taka jak autorka i z dzieckiem sama do 18stki nie zostaniesz to już niczyj problem.

I właśnie ten strach wynika stąd, że nigdy nie została z dzieckiem sama bez względu na to ile ono ma. Może i powinna, nie wiem, nie mam dziecka, ale może akurat ona potrzebuje więcej czasu.

większość wypowiedzi to chyba posty ludzi którzy nie mają dzieci albo mają dziecko idealne :) ja mam dziecko idealne ale zdaje sobie sprawę że są noworodki które jak nie śpią to płaczą.. Ja po cc zostałam z małą jak miała 6 dni i się nie bałam. Od początku robiłam przy niej wszystko praktycznie sama, mąż przy kąpieli i czasem przewinął. No ale dziecko spało prawie całą dobę, potem sie to wszystko zmieniało i coraz więcej czuwania a coraz mniej spania. Więc rozumiem że można sie obawiać zostać samym z dzieckiem jak te jest marudne, mało śpi i cały czas płacze. No ale bez przesady to twoje dziecko. Nie zostawiaj jego wychowania babcią.

nie mam dziecka ciole :D piszę jedynie jak to wygląda w moim otoczeniu, choć też chodzi mi o te młode mamy w przedziale ok 18-25 powiedzmy, i takim młodszym matkom bardzo często ktoś pomaga

babciOM a nie babcią!