pytanie do ateistów

Czy jestescie na 100% pewni, ze nie ma Boga? Jak powstal swiat?

Tak, jestem pewna, że boga nie ma. Nie wiem jak powstał świat, ale nie będę sobie wymyślała wyjaśnień. Koncept boga mnie nie przekonuje.

szczerze mówiac, ch.... mnie to obchodzi. czy za odpowiedz jest 1 000 000 $?

A boisz sie smierci?

Oni myślą że swiat powstał z niczego . Hi hi hi hi hi hi

tego również nie wiedzą wierzący, bo dysponują tylko starożytną literaturą i legendami

naturalnym instynktem jest banie się śmierci, jasne, że nie chcę umierać, ale tego co będzie po śmierci się nie boję.

nie jestem pewna, ale nie nazwalabym tego bogiem w takiej formie, jak to opisuja religie, raczej energią. W tej chwili nauka nie zna odpowiedzi, jak powstal wszechswiat, wiec nie ma madrych.

Mnie myslenie, ze nie ma Boga wprawia w depresje. I przeraza mnie wizja smierci - nicosci

Bóg (siła sprawcza, pierwotna energia, matryca wszechswiata, matha natura czy jak zwac) zapewne istnieje. natomiast nie ma nic wspolnego z bogiem katolików (ani zadnym innym czczonym na tym padole). Podejrzewam, ze gdy uda sie rozgryzc "ciemna materię". której jak na razie nie mozemy ugryzc, a której jest podobno (roznie mówią) 75-95% we wszechswiecie to nagle znajdziemy 'bogów' 'duchy zmarłych" "demony" "strzygi" "ufo" i co tam jeszcze. To prawdopodobnie jakis inny wymiar, do którego w tej chwili nie umiemy sie dostac.

z tym "zapewne" to też bym nie przesadzała.

Ale jak zyc jako ateista? Mnie to do depresji pcha

normalnie? Po prostu nie jestem specjalnie "uduchowiona" więc w ogóle o tym nie myślę, chyba, że ktoś zapyta.

Czyli zyje sie z dnia na dzien? praca, obiad, spaer? I tak przez lata az pewnego dnia znikamy?

normalnie. wstajesz rano, jesz śniadanie, idziesz do pracy, popołudniu obiad, wieczorem kolacja.

tak żyjesz niezależnie od tego w co wierzysz...no chyba, że masz zainteresowania, znajomych, rzeczy które sprawiają ci przyjemność w życiu :P

no niby tak, ale jak sie glebiej zastanowic to perspektywa smierci wlasnej i innej jest przerazajaca. Nic ie ma sensu.

nie - nie tak " z dnia na dzień" - mam swoje hobby, pasje, żyje intensywnie.

normalnie zyje i nie mam z tego tytulu depresji. Predzej mozna ja dostac od przejmowania sie religia. Autorko a jak powstal twoj bog? Nie razi cie aksjomat ze nie byl jest i bedzie, a czepiasz sie poczatku swiata? Jedna z teori powstania swiata jest wielki wybuch, ale nie jestem fizykiem zeby na ten temat dyskutowac. To ze czegos nie wiemy nie oznacza ze musimy sobie wytlumaczyc to tajemniczymi boskimi silami - dla przykladu kiedys ludzie wierzyli ze to rozgniewany Zeus ciska blyskawice, obecnie wiemy ze to zjawisko atmosferyczne. Tak samo bedzie z innymi zjawiskami, kiedys je naukowo wyjasnimy. Moze zajmie to paredziesiat czy pareset lat, ale im wiecej wiedzy tym nagle mniej cudow.

ma tyle sensu ile ty go nadasz. Mnie przeraża idea śmieci moich bliskich bo najgorszej ma ten co wszystkich przeżywa, ale własna śmieć? No kiedyś przyjdzie czas, trudno.

wiesz co- właśnie dlatego ludzie wierzący tak marudzą- bo chyba myślą, że w raju dopiero sobie odbiją :) A ja wiem, że nie ma nic poza tym - i wcale nie jest tak jak piszesz, że nic nie ma sensu - JEST DOKŁADNIE PRZECIWNIE - WSZYSTKO MA SENS - codzienne czynności, smaczne śniadanie, udane wakacje, uśmiech bliskiej osoby :) Cieszcie się każdego dnia - drugiej szansy nie będzie

Autorko a jak powstal twoj bog? Nie razi cie aksjomat ze nie byl jest i bedzie, a czepiasz sie poczatku swiata? Gdybym byla glebok wierzaca to bym nie zakladala takich tematow. :) Czepiam sie poczatkow swiata bo nie moge sobie nawet wyobrazic jak powstalo "nic" z "niczego".

Cieszcie się każdego dnia - drugiej szansy nie będzie No wlasnie tez ciesze sie z kazdego dnia, ale jak zaglebie sie w "skonczonosc zycia" to mam doły. Depresje, ze mialabym nie zobaczyc nigdy bliskich zmarlych. I paniczny strach przed zniknieciem.

wiesz - ateizm nie jest dla mięczaków - to fakt. Wymaga bowiem odwagi powiedzenie sobie, że zniknę, że już mnie nie będzie, że moje istnienie dobiegnie końca. To trudne. Łatwiej sobie wyobrazić, że pójdę do nieba i tam się będę przechadzać po wsze czasy :)

strach przed zniknięciem? Przecież nie będziesz tego odczuwać

strach przed zniknięciem/śmiercią maleje wraz z upływem lat, ludzie starasi chorują, czasami długo i boleśnie, są zmęczeni, znużeni, znudzeni życiem, nie mają już żadnej perspektywy tak jak młodzi, im śmierć jawi się jako nagroda za życie, a nie kara

No niby sie nie odczuwa znikniecia. Ale ciezko sobie wyobrazic, ze Ciebie po prostu nie ma. Nie ogarniam tego.

tylko0 atei0sta sie boi śmierci wierzący nie boi się smierci jezeli czyta wier.zą0cy i sie boi to coś nie teges z taba jest za mało sie modli lub co inn.ego nawet sw paw.eł apo.stoł mówił ze chci/ałby jak na.jszyb/ciej u0mr.zeć i mo.ze dla tego wszy.scy zgi.nęli mec.zeska śmierc/ią tylko J.an m.iał pe0cha i m.usiał sie mę0czyć na ziemi ad do st0arości

a zanim się na rodziłaś też cię po prostu nie było i co ? Jesteśmy tylko chwilową iskierką na firmamencie wszechswiata

Wiem, ze mnie nie bylo nim sie urodzilam. Rozumiem wszystko na logike. Ale wizja znikniecia niesamowicie dołuje.