mentalna nastolatka

mam 24 lata, za rok koncze studia, bo zaczęłam rok poźniej. Do tej pory wszystko było ok, jednak jakis czas temu poznałam chłopaka. Jest troche starszy i dojrzały.On mysli o rodzinie itp, no niby wszystko normalnie. Problem w tym, że ja czuję się nadal jak nastolatka ina mysl o stablizacji robi mi się słabo... Wyglądam na 17 lat- taka uroda i bardzo drobna postura. Lubię styl grunge od zawsze tak się noszę, podczas gdy moje koleżanki noszą obcasy i spódniczki. Wyglądam jakbym była od nich o wiele lat młodsza. Lubię mieć duzo czasu dla siebie, czytac ksiazki, robic cos spontanicznie itp. Nie wyobrazam sobie mieć rodzinę, wszystko zaplanowane z kredytem na barku. To mnie wewnętrznie zabije... Cieszę się z byle czego, ciagle się smieję. :P Czy ktos ma podobnie?

Każdy jest wyjątkowy, Ale nie każdy -nie zwykły .Nie zmieniaj się by się podporządkować komuś, twój charakter-twoje życie Taka się urodziłam i nie musisz powielać innych.Ja mam 30 lat i też nie noszę się jak moje rowiesniczki,lubię jeansy,tramki,tisherty bluzy.Gdy one chodzą w sukienkach ,spodniach ołówkowych,szpilkach i kombindzonach

No to jemu to powiedz "siema brachu ja mam nadal kiełbie we łbie, chce skakac język pokazywać, jestem cool luzara a twoje życiowe plany rodzinne nie sa dla mnie" I już, po co zwodzisz chłopaka który co innego planuje. ps. Wygląd nastki we wczesnym wieku 20paru to nie taka nowość.

Jestem rok od Ciebie starsza, skończyłam teraz studia (ja z kolei zmieniałam kierunek). Rodziny z dziećmi zakładać nie zamierzam, ale o swoim kącie owszem - takie coś życie samo wymusza jak patrzysz ile bulisz na wynajem, a ile by się płaciło na kredyt. Co do planów na przyszłość - podobnie, jak mam ochotę mieć dobry komputer, kupić sobie coś fajnego, jechac gdzieś to muszę planować jak na to zarobić :D Praca w wyznaczonych godzinach to jakiś koszmar dla mnie - ale znowu, by coś samemu pokombinować trzeba złapać doświadczenia. Czy się chce, czy nie pewne rzeczy same się do życia wcisną.

ja pracuję dorywczo na sttudiach i w wakacje jeździłam na jakieś zbiory owoców. I w sumie nie wiem jak to będzie na etat, marze o swojej działalnosci..... wiem, że w życiu nie da się uciec od niektórych obowiazkow. Mialam ciezkie dziecinstwo i chyba dlatego teraz sobie odbijam. Tzn szybko musialam dorosnac i nie byłam jak inne nastolatki. W mojej rodzinie było duzo problemow :/

Też mam 24 lata, jestem po studiach magisterkich, mam dobrą pracę, wychodzę za mąż i w przyszłym roku kupujemy dom. Brzmi poważnie, co? Do niedawna miałam irokeza (potem zgoliłam bo mi się znudził), maluję się jak panda i mam buty z pajęczyną. Tak jak Ty lubię dużo czytać, śmieję się na głos i nie chciałabym mieć kuli u nogi w postaci dzieci. To normalne w tym wieku!

gość dziś Nie każdy jak ty jest karierowiczką sypiającą z kim popadnie

Ja mam 35 lat i nadal nie mam ochoty na obowiązki i rodzinę. Nie uważam się za mentalną nastolatkę- po prostu żyję jak mam ochotę. To nawet swego rodzaju dojrzałość nie ulegać presji konwencji społecznych i nie robić czegoś tylko dlatego, że wszyscy tak robią. I bez problemu można znaleźć faceta, który będzie pasował do naszego stylu życia. W życiu spotyka się wielu mężczyzn i tak naprawdę większość z nich ma inne podejście do życia i inne cele, czasami możliwy jest kompromis, a czasem lepiej się rozstać.