Śmierć ukochanego psa

Wczoraj odszedł mój najlepszy przyjaciel. Cały czas zastanawiam się dlaczego Bóg zabiera nam tak niewinne i kochające istoty jakimi są psy? 11 wspólnych lat i co? I to koniec? Już nigdy nie spojrzy na mnie tymi radosnymi, brązowymi oczyma... Już nie czeka na mnie z niecierpliwością...Nie potrafię sobie z tym poradzić. Tak jakbym straciła sen życia. Szukam go wzrokiem ale nigdzie go nie ma. Zostały tylko zdjęcia, filmiki, wspomnienia...ale one rodzą jeszcze większy ból...Był źródłem mojej radości...Wraz z nim umarła część mnie... Chciałabym aby to był zły sen... Chciałabym się obudzić i go zobaczyć...wyjść z nim na spacer, pobawić...Ale budzę się a jego nie ma... Mam wrażenie, że nikt mnie nie rozumie...zostałam sama pomimo, że otacza mnie wiele ludzi...Tak bardzo go kocham...Nie wyobrażam sobie życia bez niego

Boga nie ma, Bóg to ściema. Najlepszym lekarstwem na stratę ukochanego zwierzęcia będzie - nowy pies. Po odejściu swojego pierwszego labradora też myślałem że nic nie ukoi bólu po nim ale od ponad roku radość daje mi nowa psina. Stwórz i ty jakiemuś czworonogowi dom, daj mu miłość i ciepło.

Taka jest kolej rzeczy i nie widze potrzeby,zadawania glupich pytanian typu....Dlaczego..........?