czy też czujecie się dziś tak samotnie?

20 mam lat chociaż jeszcze tego nie czuję. tylko jak dociera do mnie , że 20 to już nie naście to wtedy może niesłusznie zaczynam rościć sobie jakieś prawa... czy inne 20 latki , które mają dzieci albo chociaż mężów czy chłopaków, naprawdę osiągnęły już szczyt kariery? myślę, że nie, a moi mnie porównują ciągle do orłów. że czyjaś córka w Londynie studiuje. tak :/ skwaszona mina rodziców,zwłaszcza mamy to coś okropnego. i to mówione z wyrzutem "dziś też musisz wyjść?\" najlepiej jakbym gniła całe dnie w łóżku albo przed kompem. każde moje wyjście tak ją boli jakbym niemal szła kogoś mordować.w ogóle tyle bólu zadaje jej moją chęcią życia towarzyskiego. to samo było z imprezami \"masz jeszcze czas na imprezy\" tak mówili w liceum , po maturze, w czasie studiów, to kiedy? mam imprezować jak będę po emeryturze? taaa chyba na balu wszystkich świętych. i przez to odechciało mi się imprezować, i potraciłam znajomych na studiach, stałam z boku :( oni gadali jak to było w jakim klubie, a ja? \'cudowna impreza, piątek wieczor, siedze w domu z rodzicami\' bylam na uboczu. i nadal będę. będę zawsze nikim, przez nastawienie mojej wspaniałej mamy :(

a Ty smutna bardzo ,ile masz? :)

kupetka - nie jesteś nikim i nie będziesz, Jeżeli chodzi o Twoich rodziców to sama zobaczysz, że jeszcze rok dwa i dojrzejesz do tego by żyć po swojemu. Ja miałam podobnie ale bardziej z ojcem - zawsze bardzo dużo ode mnie wymagał-czasami ponad moje siły. Często krytykował, raczej nie chwalił. Uwazał że zawsze ma racje. Uwolniłam się od tego bo przestałam się bać sprzeciwu, Zaczęłam głośno i dobitnie mówić o tym czego ja chcę i o tym że jestem dorosła. Jestem mu wdzięczna za to co zrobił dla mnie jako rodzic, naawet częściowo jestem wdzięczna za to że tak wiele ode mnie wymagał - bo to też mnie czegoś nauczyło. Ale też powiedziałam mu kiedyś że większości jego oczekiwań nie byłam i nigdy nie będę w stanie sprostać. I wcale to nie oznacza że jestem gorsza. Po prostu przestałam się go bać. Musisz żyć swoim życiem.

właściwie to ja bym wolała , żeby moi rodzice zaczęli żyć własnym życiem a nie moim. Oni zupełnie nie mają nic. Tylko praca. Ale żadnej pasji, marzeń, przyjaciół. To zdziczeć można, nie rozumieją moich potrzeb do kontaktów z ludźmi. Dla mnie to smutne, jak na nich patrzę, jak oni zazdroszczą innym , ale nie powiedzą tego. Patrzą na wielodzietne radosne rodziny, albo jak na wakacje wyjeżdżają ludzie całymi grupami w kilka rodzin. Moi rodzice to samotnicy...Mnie samotność przeraża, ja już byłam w depresji, własciwie cały czas jestem ale odkad pojawił się chlopak to znalazłam jakiś sens życia...niestety rodzice nie dostrzegają tego. wolą żebym zamknęła się w sobie i bała mężczyzn... ale teraz jak dostanę ofertę pracy to nie zmarnuję szansy, nie będę pytać ich o zgodę, to moje życie i jak chcę się uwolnić to nie mogę dłużej z nimi mieszkać. dobra ja lecę póki co (pokrece sie po miescie moze jakies ogloszenia pracy beda ciekawe :D) , będę jakoś wieczorem może

ja mam 23 lata,a czuje sie czasem jak 15latka:( do kitu to wszystko:(

to dobrze ze masz chloapak bo ja nie mam i sensu zycia tez nie.........

i nie masz też odpowiedniego podejścia. Ktoś chyba musi tobą niestety potrząsnąć. Myślisz że jakiś facet chciałby być z taką dziewczyną jaką teraz jesteś? Spójrz na siebie z boku i zacznij coś robić zamiast załamywać ręce.

ja to w sumie mojego chłopaka poznałam trochę tak...w sumie nie chciałam z nikim być, cieszyłam się wolnością od pół roku, moim singielstwem :D dobrze mi było, ale nie miałam z kim iść na pewno wydarzenie to poszłam z nim. czasem żałuję, bo tak bym go pewnie nie poznała. Nie wiem po co Ci chłopak...oni tylko na początku są tacy , że można pozazdrościć, tak, też byłam w siódmym niebie, a teraz? on już nie zabiega, zero romantyzmu....on tylko wymaga i traktuje mnie jak własność. czuję rozczarowanie :( a z drugiej strony ciężko by mi było teraz go stracć. jak byłam sama to byłam zadowolona, że nikt mi nie złamie serca i jestem wolna. może nie nadaję się do związków :(

ja swojego chłopaka też poznałam w takim momencie mojego życia w którym zupełnie straciłam wiarę w mężczyzn i w związki. Nie mogłam w to uwierzyć wszystko było jak z bajki. Jeszcze dwa dni przed jego poznaniem płakałam w poduszkę bo ciężko mi było samej. W dniu kiedy go poznałam nie wiedziałam oczywiście że coś z tego będzie, ale następne dni były jak marzenie. z drugiej strony też czasami brakuje mi tych czasów kiedy byłam sama. Sama decydowałam o swoim czasie,o zajęciach byłam chyba wtedy trochę inna niż teraz. bywa różnie. bardzo kocham swojego chłopaka i staram się mu to okazywać. On też się stara - nie powiem, że nie - ale na pewno nie tak jak na początku.Chyba się już z tym pogodziłam. Po prostu takie jest życie. Moim zdaniem jednak dużo zależy od kobiety - mam wrażenie że mój chłopak w ogóle nie byłby taki jaki jest gdyby nie to że staram się być dla niego po prostu dobra. Staram się nie robić proboemów z niczego, uczę się coraz więcej, staram się go rozumieć. I on właśnie odwdzięcza się miłością. Szczzerze .. nie wierzę w te teorie mówiące o tym że jeśli trzymamy chłopaka na dystans i jesteśmy chłodne to on się do nas wtedy zbliża. Raczej byłabym za tym że lepiej kochać z całych sił ale potrafić mówić bez gniewu o tym co nam się nie podoba i próbować to jakoś wspólnie rozwiązać. Może zamiast się oddalać i ochładzać to co jest między wami - okaż mu jeszcze więcej miłości.

ja swojego chłopaka też poznałam w takim momencie mojego życia w którym zupełnie straciłam wiarę w mężczyzn i w związki. Nie mogłam w to uwierzyć wszystko było jak z bajki. Jeszcze dwa dni przed jego poznaniem płakałam w poduszkę bo ciężko mi było samej. W dniu kiedy go poznałam nie wiedziałam oczywiście że coś z tego będzie, ale następne dni były jak marzenie. z drugiej strony też czasami brakuje mi tych czasów kiedy byłam sama. Sama decydowałam o swoim czasie,o zajęciach byłam chyba wtedy trochę inna niż teraz. bywa różnie. bardzo kocham swojego chłopaka i staram się mu to okazywać. On też się stara - nie powiem, że nie - ale na pewno nie tak jak na początku.Chyba się już z tym pogodziłam. Po prostu takie jest życie. Moim zdaniem jednak dużo zależy od kobiety - mam wrażenie że mój chłopak w ogóle nie byłby taki jaki jest gdyby nie to że staram się być dla niego po prostu dobra. Staram się nie robić proboemów z niczego, uczę się coraz więcej, staram się go rozumieć. I on właśnie odwdzięcza się miłością. Szczzerze .. nie wierzę w te teorie mówiące o tym że jeśli trzymamy chłopaka na dystans i jesteśmy chłodne to on się do nas wtedy zbliża. Raczej byłabym za tym że lepiej kochać z całych sił ale potrafić mówić bez gniewu o tym co nam się nie podoba i próbować to jakoś wspólnie rozwiązać. Może zamiast się oddalać i ochładzać to co jest między wami - okaż mu jeszcze więcej miłości.

więcej...hmm okazuję mu, wszystko dla niego robiłam, poświęciłam wiele, m.in spokojne, ułożone życie. on zaczął mnie wciągać w swój świat,początkowo bardzo mi się podobało, ale teraz widzę, że ten czas gdy z nim jestem...smutno mi. patrzę,że nic nie osiągnęłam, nie stworzyłam (do tej pory pisałam jakieś teksty, prowadziłam bloga, międzynarodową korespondencję dla własnej satysfakcji) . A dla mnie czas się zatrzymał odkąd go poznałam, on natomiast z początku też był wyłączony dla świata. tylko mój. teraz chce mieć mnie ciągle przy sobie, ale to nie to samo, ja jestem przy nim i nadal tęsknię. Jakbym była już z kimś innym, obcym. Tego obcego bym porzuciła...On żyje swoim życiem, niczego nie zaniedbuje, są rzeczy ważniejsze ode mnie. Tak jest z góry ustalone, on jedzie i nie mam nic do gadania. A jak ja chcę coś porobić to mówi \"aha, to jest ważniejsze ode mnie :/\" już nie wiem co robić. będę unikać go, bo nie mam siły. byłam dobra, byłam zła...nic nie pomaga. zajmę się teraz sobą i tylko sobą. może jak on poczuje, że się oddalamy to coś zrobi , chociaż wątpię. chyba już zacznę szukać kogoś innego. :( bo najgorsza jest pustka po rozstaniu :(