Codzienność bądź nie...

Sobotnie popołudnie.... Spokój, cisza nastała, tylko szum wiatru zza okna dochodzi. Właściwie to dobrze, po tej aurze upalnej przyda się odetchnąć chłodniejszym powietrzem. Widzę przez otwarte okno, jak wiatr buszuje gałęziach drzew. Pląsy gałązek, mnóstwo zieleni,,,ładny widok .Może wezmę aparat, pojadę do lasu trochę fotek psryknąć. Lubię je potem zimą oglądać, cieszyć oczy...:) Porządki mam już za sobą, obiad również. Z filiżanką kawy zasiadłam na chwilę na kafe. Może przysiądzie się ktoś na chwilę, porozmawia... zostawi swój wpis. Nawet jeśli będzie to pozdrowienie... Zawsze to czyjaś obecność sprawi radość (może mniej pomarańczowa zjadliwość ;)).

Ja też przysiadłam....czego tu szukam? chyba zapełnienia pustki, o naiwna Czy można przestać mieć nadzieję na zmianę? Można się nauczyć samotności, polubić ją, przywyknąć? Chyba nie.Zawsze gdzieś będzie żal lub iskra nadziei na odmianę. Ale i tak dziś mniej boli, bo pada, nie ma na ulicach ludzi...nie ma żalu-taka ładna pogoda, a ja nie mam z kim i dokąd pójść. Tylko w tle słychać radość wesela, szczęśliwi ci, co znaleźli siebie.Oby to docenili.

a mi smutno;( czy zawsze mam pierwsza przepraszac?

też z kawą przed kompem, ale uciekam się szykować, moja miłość zaraz przychodzi :)

będziemy się sztorcować z moim Fafikiem :)

nędzne podszywy nawet tu

Fafik http://img21.imageshack.us/f/img9903n.jpg/

Pozdrawiam autorkę topiku :)

Wróciłam ze spaceru.... Wiatr oczyścił duchotę, letni ciepły wieczór przed nami. Przyjemnie tak pospacerować, kiedy śpiew ptaków w konarach drzew niesie relaks. Nawet stukot dzięcioła nie rozpraszał atmosfery spokoju... Mrówki z zapałem budowały swój kopiec. Pracowite, z uporem do celu nosiły swój materiał budowlany ;). Usiadłam pod drzewem na mchowym "dywanie"... Otulił mnie taki błogostan chwilowy. Tego mi było trzeba.... :)

tritta.... czasem można nie szukać niczego, wejść by zamienić choćby przysłowiowe dwa słowa, by samotność nazwać po imieniu, na głos...Nie wiem czy to coś niesie, jednak wypowiadane głośno (czytane na kafe przez innych) wyzwala reakcje innych osób. Może ktoś pocieszy, może dokuczy, ale powie...cokolwiek powie. Dalej jest to samotność.... ale jest już Ktoś ;) w tej samotności z Tobą :) Polubić ją jest trudno, skoro jest niechciana. Można próbować ją akceptować...chociaż to nie takie proste... Nadzieja nie odchodzi nigdy, kiełkuje zawsze gdzieś choćby na dnie duszy.....jest :)nie pzbywaj sie jejTo tak jak z marzeniami....dopóki je mamy, mamy cel, zmierzamy ku realizacji.....a czy dojdzie do skutku ? Hm... ważne że są :) Pozdrawiam bardzo serdecznie :) babciazabcia nie zawsze.... tylko kiedy jest tego potrzeba....uśmiechu życzę :) głupie tematy .... miłego wieczoru z tym co niesie uczucie :) Aisha 123 tak niewiele a ile miłego :) :) :)

polecam szanty:) nawet jeśli nigdy nie miałas nic wspólnego z morzem..z jeziorami..to fajne klimaty i mnie zawsze wprowadzaja w dobry nastroj:)

maxym ...dzięki...to jednak moje klimaty. Tydzień temu byłam na Mazurach.... to jest to....Chociaż góry to jest naprawdę to ;)

ale góry..no wiem..Wolna Grupa Bukowina ...no moze czasem SDM ..a szanty...Ballada na złe drogi...Za naszym domem..Gdzie ta keja...Miła..Stary bryg...cos w tym jest..mnie to pobudza gdy jestem ponizej fali :)

No no... dźwięki gitary zawsze na mnie działały pobudzająco. Z 5 lat temu byłam na babskim wieczorze w takim pubie wedkarsko - żeglarskim. Przy piwie plotkom babskim dawałyśmy upust ;) Do czasu kiedy usłyszałam pierwsze dźwięki gitary i słowa : Gdzie ta keja... :) Zniknęłam w muzyce... To był mój wieczór :)

zapach...uciekać musze dziś :) pamiętaj..póki młodośc w nas;) i uśmiechaj sie często

Dziękuję Ci autorko za dobre słowo...zeby to było takie łatwe, co piszesz o nietraceniu nadziei. Szanty, tak fantastyczna sprawa-mialam kiedyś przyjemność być na Mazurach i słuchać, śpiewać. A "Keję" -uwielbiam. Ale i poezja śpiewana cudowna.

maxym... zawsze z uśmiechem podchodzę, mimo, że i smutek mnie otula. I pamietam... młodość zawsze w nas ;) udanego wieczoru życzę tritta... nic nie jest prostsze niż słowa...ale poddać się to nie problem, zawsze znajdzie się na to czas. Bohaterem ten, kto idzie z nadzieją przez życie. Dlatego tak jak maxym napisał... z uśmiechem do przodu... (zerknij w stopkę moją... [...bo dlaczegóż by nie :)]

Najtrudniej jest żyć, nie poddając się, udając uśmiech, nawet przez łzy. Prawdziwe oblicze można mieć tu-w wirtualnym świecie.

Dlaczego udawać ?.... Dlaczego na przekór wszystkiemu nie uśmiechać się do ludzi ?.... Miałam ostatnimi czasy tony problemów, nieprzewidzianych i nieprzyjemnych sytuacji...morze łez...Ale...właśnie... potrafiłam wsać o świcie i zkubkiem kawy siedząc na schodku uśmiechalam się do wschodzącego słońca. Witałam je, ciesząc się, że je widzę....Piękne, czerwono żółte.... dawało ciepło, nadzieję, radość...Zapowiadało kolejny dzień pełen nieoczekiwanych zdarzeń, napotkanych ludzi, sytuacji... Taka niewielka ale jaka urzekająca chwila ze światem za pan brat...:)

To mogę Ci pozazdrościć takiego patrzenia na świat, uśmiechu. Ja tak nie umiem, samotność przygina mnie do ziemi i "zakurza " nawet małe radości. A udawać trzeba, bo nikogo tak naprawdę nie interesuje, co dzieje się w środku w człowieku. A moze to ja mam pecha...

tylko on na mnie leci :)

Przez samotność czuję, jakbym nie pasował do tego świata i choć staram się cieszyć moimi pasjami ... to co chwila wraca poczucie pustki. Nawet hobby chciałoby się dzielić. Sztuką jest żyć w samotności i szczerze się uśmiechać, sztuką jest być szczęśliwym bez towarzystwa. Ten kto to potrafi jest mistrzem. Zazdroszczę.

Qwerty B. wyjaw, jakie to pasje.

Te aktywne, to fotografia i kolarstwo (nie tylko jazda). O niepraktykowanych pisał nie będę, bo to już nie pasje .... ale coś by się jeszcze znalazło.

Dobry dzień :) Ciemne chmury suną niebem...Jakoś złowieszczo wyglądają, kolorystykę jakoś stonowały, ale na fotkach wyszły całkiem ciekawie. Zao jst bardzo przyjemnie. Byłam z kubkiem kawy na zewnątrz i fajnie się tak siedziało. Wróciłam do domu się przywitać, uśmiechnąć do towarzystwa i pozdrowić ciepło (wietrznie;)) Qwerty....życie jest jak puzzle, miliony kawałeczków rozrzucone, szukające swego miejsca przeznaczenia. Nie zawsze się to udaje, czasem jakiś kawałek uwiera....a czasem miejsce obok jest puste... Twoje pasję są bardzo ciekawe. Ja fotografią zaczęłam się interesować od niedawna. Ale to bardzo amatorsko z tego co widzę. Natomiast na forach można naprawdę uzyskać pomoc, trochę wiedzy teoretycznej i zyskać nową znajomość. Choćby wirtualną...Ale ludzie się spotykają na imprezach organzowanych przy różnego rodzaju konkursach....Może okazja nadejdzie... Mam znajomego, który jest zapalonym kolarzem. Jegoo hobby to roweri jazda na nim. Przemierza wiele kilometrów. Trochę mnie kiedyś tym zaraził. Bardziej jazdą jak samym hoplem na punkcie roweru ;). Kupiłam sobie nowy sprzęt i zaczęłam więcej jeżdźić. Zabieram aparat i do przodu. Poznałam kiedyś w drodze dziewczynę o podobnych zainteresowaniach. Zatrzymałyśmy się napić gdzieś w drodze. I wiesz, dziś czasem umawiamy się na wspólne podróżówanie. Wiem, że to nie łatwe poznawać ot tak przypadkowo ludzi. Ale wiem, że możliwe. Samemu na pewno nie jest tak przyjemnie, jak wtedy, gdy możesz dzieć z kimś swoje pasje czy choćby swoje smutki... Życzę wytrwałości :) zaglądaj pogadać czy też posmęcić sobie czasem jak masz ochotę ;) tritta... co u Ciebie ? jak samopoczucie dziś ? zadrzyj nosek do góry i uśmiechnij się :D Opowiedz o swoich pasjach.... z pozdrowieniami...deszcz ;) P.S. kocham deszcz... fajny tekst ;):):D

jakoś tak buro....na dworze jak to u nas mawiaja....:)

U nas też ta mawiają ;)szaro, buro i ponuro... ale i takie dni są potrzebne :) maksym

lubię ciszę i spokój szarych i burych poranków mają w sobie uspokajającą nostalgię :)

słucham sobie INXS :) co to za przykre wydarzeniaw zyciu Cie dotkneły?

wole jednak gdy budzi mnie słoneczko:):)