Depresja i beznadzieja

Cześć Wam. Opiszę swoją nieciekawą historię. Mam 32 lata, i zero nadziei na przyszłość. Codziennie zastanawiam się jeszcze po co żyję. Urodziłam się w biednej rodzinie robotniczo-chłopskiej (mama jest ogrodnikiem pracującym niegdyś w PGR, a tata pracownikiem fizycznym na kolei). Z dzieciństwa pamiętam tylko szare betonowe bloki, pasztetową i pastę jajeczną w przedszkolu. Już w podstawówce byłam "inna". Czułam się nieswojo, nie miałam kontaktu z koleżankami. Nudziły mnie te lekcje, czułam się ciągle głodna i niewyspana. Nikt nie chciał się ze mną kolegować, wołali na mnie "ta tłusta", dodatkowo w 3 klasie zaczęłam nosić okulary i zostałam "okularnicą". Miałam przez całą podstawówkę tylko dwie koleżanki, które potem poszły do innych szkół. Ja poszłam do odzieżówki, gdzie jakoś sobie radziłam, będąc jednak coraz bardziej samotna. Niektóre koleżanki zaszły w ciążę, inne przerwały szkołę. Próbowałam znaleźć pracę, ale się nie udawało, przyjmowali tylko na 3 albo 6 miesięcy, a ja nawet nie umiałam tam się załapać, bo jestem cicha, skromna i boję się odezwać. Dostałam pracę w zakładzie produkcyjnym, w którym jednak były zwolnienia, i padło też na mnie, bo byłam "najmłodsza". Załapałam się na chwilę do spożywczaka, ale potem znów wróciła stara bieda. W międzyczasie tata stracił pracę, a mama przeszła na rentę i zagroziła nam eksmisja. Wyjechałam z koleżanką do roboty za granicę i trochę zarobiłam, wystarczyło na dwa lata jako takiego życia. Potem przez internet poznałam chłopaka. Miał na imię Marcin, był wspaniały, prawił komplementy, obiecał że ze mną zamieszka. Ja jak głupia uwierzyłam mu, a on mnie wykorzystał. Do dziś się nie mogę podnieść. Pewnie każdej innej gadał to samo. Jak to mówią, biednemu wiatr w oczy. Teraz pracuję na 3/4 etatu na kasie i już nie wytrzymuję psychicznie. Leczę się dodatkowo na depresję. Często widuję w sklepie koleżanki z mężami i dziećmi, ustawione, ładują zakupy do auta i jadą do swoich domów, nikt nawet nie powie cześć. Czuję się jak ostatnia ofiara losu. Wiem że inni mają gorzej, ale ja już naprawdę nie daję rady. Musiałam się wyżalić. Czuje się taka bezradna, bezsilna. W weekendy siedzę sama przed telewizorem i internetem. Czuję się że do niczego nie nadaję.

Moja droga, cięzkie masz życie, ale popatrz jak doskonale sobie w nim radzisz. Potrafisz zarobić, masz pracę, wiele kobiet w dzisiejszych czasach jest samotnych. Ty jesteś jeszcze młoda, jest nadzieja, że kogoś poznasz. Depresję leczysz, to najważniejsze. Mimo przeciwności losu nie poddajesz się , a to ważne.

ja mam gorzej od Ciebie, bo nawet pracy nie mam

kulka 32 napisz do mnie może pomogę uwierzyć w siebie

stare przysłowie muwi bez boga ni do proga to nie dziwota ze biede klepiecie

Idz na przod byle sie nie cofac usmiechaj sie do wszystkich . Powiedz sobie jestem piekna i mloda cale zycie przedemna .

widze, ze jest nas wiecej....

tez mam depresję, biorę leki od tygodnia. ni mi sie nie chce, wszystko jest mi ciezko robic, z niczego nie czerpie przyjemnosci.

Dopiero po 3 tygodniach odczujesz znaczna poprawę Probowałas psychoterapii ?

tak ale nie pomogła

Ale dziwny temat. Będąc po trzydziestce rozpamiętujesz porażki z podstawówki!To chore. Masz dobry fach w ręku (odzieżówka - rozumiem, że umiesz szyć). Własna firma i zarabiasz - może nie kokosy, ale wystarczy, teraz rękodzieło jest modne. Twoja przyszłość będzie taka, jaką SAMA sobie stworzysz. Mówię to z własnego doświadczenia - był moment w moim życiu, gdy myślałam tak samo, jak ty. Dopóki nie zrozumiałam, że wszystko zależy tylko ode mnie. A chyba najbardziej chodzi o to, że nie masz faceta, prawda? Jakby to był koniec świata.

Bardzo przygnębiający jest Twój post, ale po części Ciebie rozumiem, mi jednak pomogła terapia, i chciałabym Ciebie również przekonać, abyś podejmowała się tego … jeśli mieszkasz w trójmieście, mogę polecić Ci fajnego dotkora,który pomógł mi wyleczyć się z depresji.. jego terapeutyczne i indywidualne podejście do mnie,powoli zaczęło działac. Jest nadzwyczaj ludzki- a jednak tego oczekiwałam,w ramach pomocy. Pomógł mi w dużym stopniu przezwyciężyć własne zahamowania i lęki. Pod koniec terapii poczułam , że odnieśliśmy wspólnie zwycięstwo nad przykrymi doświadczeniami ,które zniszczyły moje życie. Przejrzyj jego stronkę ( http://walentynykaneurologgdansk.pl/..) trzymam za Ciebie mocno kciuki i wierzę,że się uda.!!!

Neurolog to nie psychoterapeuta.

a co to, kryptoreklama? nie każdego na to stac. Nie ma tam cennika ale pewnie ze 100zl godzinka terapii kosztuje. Na leczenie to trzeba miec pieniedzy, a jak ktos zarabia 1200zl miesiecznie to jak ma go byc stac na terapie co?

ja tez mam przeje... mam meza, trojke dzieci, komornika na glowie, dlugi i jest bardzo bardzo ciezko jesli jestes sama moze wyjedz do duzego miasta , nad wygladem tez można popracowac a faceta lepiej szukac w realu nie w necie

to czasami po prostu zla dieta no to czasami tak wychodzi :) www.youtube.com/watch?v=fM3i2-hdbiQ

Ja mam 32lata .dwoje dzieci męża.po drugiej ciąży zaczelam chorować.juz dwa lata i jest coraz gorzej.na dzien dzisiejszy nie mogę pracować musze zawiesić firmę.latam od lekarza do lekarza.codziennie czuje okropny ból.przez te problemy zaczela sie nerwica i chyba depresja.zaczal sie brak pieniędzy i dlugi.musze wrocic do domu rodzinnego bo juz nie stać mnie na wynajem.i co ja mam zrobić?ludzie póki macie zdrowie możecie wszystko.ja tracę nadzieje ze kiedyś będzie dobrze.lekarze rozkładają ręce.wyniki źle,prześwietlenia źle.jestem wrakiem czlowieka.mam myśli samobójcze ale dzieci trzymaja mnie przy życiu.

pisałam wyzej, no dokładnie dopóki nie ma dzieci mozna jeszcze cos robic , wyjechac za granice itp po cholere siedziec w tym zafajdanym kraju

Ja mam 32lata .dwoje dzieci męża.po drugiej ciąży zaczelam chorować.juz dwa lata i jest coraz gorzej.na dzien dzisiejszy nie mogę pracować musze zawiesić firmę.latam od lekarza do lekarza.codziennie czuje okropny ból.przez te problemy zaczela sie nerwica i chyba depresja.zaczal sie brak pieniędzy i dlugi.musze wrocic do domu rodzinnego bo juz nie stać mnie na wynajem.i co ja mam zrobić?ludzie póki macie zdrowie możecie wszystko.ja tracę nadzieje ze kiedyś będzie dobrze.lekarze rozkładają ręce.wyniki źle,prześwietlenia źle.jestem wrakiem czlowieka.mam myśli samobójcze ale dzieci trzymaja mnie przy życiu. & Odtruj sobie organizm - wątrobę, zrób lewatywy, irydolog, ziółka, te sprawy.

Nie wolno sie poddawac, bo jesli stracicie wiare i nadzieje, wszystko stracicie..

Przyczyną depresji bywają niedobory żelaza, zanim jednak rozpoczniesz kurację, wykonaj badanie krwi.

Autorko skąd jesteś? Chętnie pójdę z Tobą na burgera

Droga Autorko rozumiem Cię doskonale. Sama nie raz zastanawiałam się dlaczego niektórzy mają pod górkę przez całe życie. Od dzieciństwa po starość. Mam tu na myśli ludzi, którzy starają się normalnie żyć tak samo jak inni, a jednak ciągle tylko doświadczają porażki. Ja już dawno zauważyłam taką niesprawiedliwość. Przykre to. Człowiek na prawdę dostaje depresji i traci chęć do czegokolwiek, kiedy widzi że wkłada we wszystko tyle samo starań co inni, a nie udaję mu się nic.

Z życiem jak z grą w karty. Jednemu się trafiają asy, innemu dziewiątki. Grać trzeba tym, czym się ma. Do końca. Tak już jest i nic się nie da zrobić. A ostatecznie i tak wszyscy się zestarzejemy i przegramy.

autorko wyjedź ponownie za granicę, naucz się jakiegoś języka obcego na poziomie komunikatywnym, tam przynajmiej zarobisz i na pewno znajdziesz faceta, za granicą jest więcej do wyboru! Ja przynajmiej tak bym zrobiła

smutno mi i zle.

A co ty z ta zagranica??? Myslisz, ze tu praca i fajni faceci w nadmiarze???

Tu dopiero lapia depresje ludzie, wiec sie zastanow co mowisz! ! Chyba, ze radzisz jej wyrwac kolorowe goowno.

I to niby kobiety są silniejsze psychicznie od mężczyzn.. a w życiu co któraś tam ma depresję... Szczerze, to użalacie się nad sobą, szukacie współczucia i zainteresowania ale na pewno większość z was nie ma depresji bo to poważna i ciężka choroba a przez takie pitolenie o depresji babkom którym jest po prostu smutno i wiodą szare, samotne życie, to słowo depresja jest nadużywane i traci na powadze. Większość ludzi w depresji albo o niej nie wie, albo wie, ale nie przyznaje się do tego a nie ogłasza wszem i wobec "bu bu bu tak mi smutno, mam depresję.." Żałosne kobiety czasami jesteście.

To jest wątek, żeby sobie na wzajem pomóc, a nie dowalać jeszcze do pieca. Sam jesteś żałosny. Niestety takie szare i smutne życie to zwykle wypadkowa złych warunków na starcie,a potem złych decyzji życiowych. I kompletnej niewiary we własne możliwości. A na terapię można też iść na NFZ, ja chodzę ( www.czpgdynia.pl ). To nie jest tak, że mam depresję, ale po prostu towarzyszy mi poczucie smutku i terapia pozwala mi o sobie źle nie myśleć.