czuję się głupia

chociaż większość znajomych i członków rodziny uważa mnie za osobę inteligentną. Zawsze miałam jakiś dziwny pęd do wiedzy, pamiętam, że jak chodziłam do szkoły potrafiłam wstawać o 5 rano i się czegoś uczyć, czytać- tak dla siebie. Nie byłam uważana za kujona, bo nawet jak coś wiedziałam to siedziałam cicho. Mam tak do dzisiaj, czasami popadam w depresje jak myślę ilu rzeczy nie umiem, o czym nigdy nie słyszałam. Denerwuje się na siebie, że coś mi umyka, że zapominam informacji. Kiedyś się popłakałam jak przegrałam zakład z moim chłopakiem - spieraliśmy się o nazwę gatunku ptaka :o Myślę, że to już jakaś obsesja :o czasami wpadam w taki stan, że cały dzień coś czytam, uczę się na pamięć niepotrzebnych rzeczy. Mam zerową samoocenę, studia ledwo skończyłam- uczyłam się dużo, ale np oblewałam egzaminy ustne bo nie umiałam wydusić z siebie słowa :o ciągle czuję się za głupia żeby cokolwiek powiedzieć, wyrazić swoje zdanie :o nie wiem co mam robić, czy powinnam iść do psychologa, psychiatry? czy to jakiś rodzaj nerwicy?

Ja niestety nie miałam ciągot do nauki nigdy, ale już ostatnio zupełnie straciłam wiarę w sens uczenia się kiedy w pracy mając na przestrzeni kilku lat dzień w dzień automatycznie wyrobione odruchy przeprowadzania rozliczenia produkcji po zaledwie 2 tygodniach urlopu kiedy przyszłam do pracy zauważyłam że sie te automatyczne odruchy u mnie zaburzyły, nie wykonywałam poszczególnych czynności tak sprawnie i płynnie jak zaledwie 2 tygodnie wcześniej. Potrzebowałam znowu 2 dni aby je na nowo nabyć. To nie do wiary jaka moja pamięć jest nietrwała.

To ja z drugiego wpisu. Jeszcze dodam że dopiero nie dawno mi makówa zaświtała (szkoda że dopiero po tylu latach) że sens uczenia się jest tylko tych rzeczy przydatnych w życiu codziennym. A zatem nauka o kosmosie jest może fascynująca ale nie umniejszy mi trudów życia codziennego a już na pewno nie będę miała dzięki niej co do gęby wsadzić

powinnas cwiczyc pewnosc siebie idz do ludzi po prostu i gadaj z nimi

nie wiem czy to tylko kwestia pewności siebie, bo np pogadać, pośmiać się- z tym nie mam problemów. Gorzej jak ktoś zapyta o moją dziedzinę, albo rozmowa zejdzie na jakieś bardziej intelektualne tematy.. milion razy zastanawiam się co powiedzieć, czy na pewno dobrze zapamiętałam. A najgorsze jest jak siedzę w domu sama i zaczynam się "uczyć", czytać o czymś nowym, od razu mam jakąś "jazdę" :o muszę wszystko dokładnie zapamiętać, zgłębić temat aż mnie mdli :o wypisałam sobie ostatnio tematy, które chciałabym bliżej poznać, cała strona A4 drobnym maczkiem :o

wiec ze znajomymi gadaj czesciej na 'intelektualne' tematy otrzaskasz sie i bedziesz czula bardziej pewnie w bardziej oficjalnych sytuacjach poopowiadaj im czego sie akurat dowiedzialas itd. ciekawe rozmowy moga z tego wyjsc

Mam to samo:/ Tyle, że ja chyba jestem po prostu głupia.. Ale nawet jeśli coś wiem i ktoś mnie pyta np. "jesteś pewna?" To ja zaczynam w to wątpić, zaczynam się zastanawiać i zapewniać że pewnie, że coś źlezapamiętałam.. przez co rzadko się odzywam i wychodze na idiotkę a ja nawet jak czytam o czymś tysiąc razy to jak przychodzi co do czego to wątpie, że coś wiem..

Niemartw sie ozenie sie z tobą mimo glupoty byleś dobrze,zarabiala:-P

ale człowiek całe życie sie uczy i głupi umiera. Nie ma takiego co by wszystko wiedział. To nierealne. A ty autorko masz przerost ambicji (może jakaś sytuacja z dzieciństwa wywołała u ciebie uraz ?) albo zwykłe natręctwo to jest.

wydaje mi się, że mam takie kompleksy przez moją mamę i babcie. Od dzieciństwa słyszałam, że tylko inteligentni, a wręcz "otrzaskani" ze wszystkiego ludzie są coś warci. Mam wujka, który jest takim omnibusem, że głowa mała :o moja mama mnie zawstydzała lotnością swojego umysłu kiedy byłam dzieckiem. teraz widzę, że wcale nie ma takiej wiedzy, często mi mówi, że jestem bardzo mądra i jest ze mnie dumna, ale sama mam się za przygłupa :o najbardziej wstydliwe jest dla mnie to, że mam przerażający nawyk, jeszcze z dzieciństwa :o jak czegoś nie rozumiem albo coś mi się wydaję trudne to walę się pięściami po głowie :o

Kurde ja tez tak mam. Znaczy ja JESTEM glupia, ale tak swietnie to ukrywam, ze ludzie na prawde mysla, ze jestem madra:O Umiem się ładnie wysławiać, czasem jestem tak przekonująca, że nawet jak się później dowiem, że nie miałam racji, to osoba z którą rozmawiałam jest pewna, że ja miałam, Bardzo dużo też mi się udaje, nie ukrywam:/

ja też tak udaję. Boję się powiedzieć co wiem, albo czego nie wiem, ale potrafię tak poprowadzić rozmowę, że rozmówca jest pewien, że wiem nawet więcej od niego :o natomiast nikt nie wie ile stresu mnie to kosztuje :o i wstydu :o