Czy to będzie miało sens ?

Mamy (albo moja, albo jej) prowadzały nas do przedszkola, później chodziliśmy do jednej klasy. Nie przyjaźniliśmy się, to nasi rodzice się przyjaźnią ale wspólne wspomnienia z dzieciństwa pozostały. Teraz nasze drogi znowu się zeszły, nie wiem czy można to nazwać iskrzeniem, ona tego nie ukrywa, ze mną też coś jest nie tak, tylko czy balast wspólnie spędzonego dzieciństwa nie stanie nam na przeszkodzie ?

Co ma dziecinstwo do terazniejszosci ? Bylo, minelo, wszyscy kiedys bylismy dziecmi.

a bawiliscie sie w doktora?

Nie, mam raczej niemiłe wspomnienia, tzn w sensie, że mi teraz wstyd za moje zachowania, nieraz jej natłukłem, jak jej rosły piersi, to moim aluzjom nie było końca, pamiętam jak ją ciągałem za pierwszy stanik i takie tam. Pamiętam też, jak mnie mama przy niej przebierała, miałem chyba 4-6 lat, myślałem wtedy, że się spalę ze wstydu, bo widziała mojego siusiaka. Jeszcze teraz robi mi się gorąco, jak sobie o tym przypomnę. Normalnie mi głupio, jak o tym wszystkim myślę.

o cholera, uwaliło cie chłopie nieźle. nie ma innych kobiet poza tymi z "dzieciństwa"? musisz być jakiś wybrakowany, że "sens" swojego życia opierasz na "przyjaźni rodziców i dziewczyny z dzieciństwa" jakby niczego i nikogo nie było oprócz nich. wspomnienia zostaw sobie na starość, a teraz poznaj kogoś z dala od "rodzinnych" układów. wyjdzie ci to na zdrowie i im wszystkim pewnie też. :P

Zabrnęliśmy już za daleko, tego nie da się odkręcić.