muszę iśc do pracy a się boję

jestem nieśmiała i niepewna siebie. Za miesiąc wyprowadzam się z domu i muszę iść do pracy. Umieram na samą myśl o kontakcie z klientem, rozmowie kwalifikacyjnej, o tym że mogłabym coś popsuć, a pewnie tak będzie :-o Ratunku!

witam w klubie. pisze mgr, we wrzesniu obrona, a potem nie ma rady - do pracy! od tygodnia budze sie w nocy zlana potem. pisanie dyplomu mi nie idzie, rodzina naciska, zebym juz skonczyla te cholerne studia... masakra :( pozdro dla ciebie olaboga...

no to cienko to widzę... pracodawca musi widzieć, że znasz swoją wartość i jesteś pewna siebie, uśmiechaj się i rób dobrą minę do złej gry ;) powodzenia

spokojnie :) wszystko będzie dobrze tylko sie nie denerwujcie, przecież oni też są ludzmi i to zrozumieją :)

ja juz nawet jedna, a w zasadzie dwie dorywcze prace za soba mam. wrazenie na rozmowie kwalifikacyjnej potrawie zrobic dobre. ale co z tego, jak w glebi duszy uwazam sie za niedouczonego debila? :(

krzysztofora..... masz ok 25 lat tak wnioskuję , i nigdy nie pracowałeś???? japierdziele co ty całe ztycie robisz? pewnie student dzienny co mu rodzice kase pchali na wszytko , a pózniej wyrastaja takie mgr żenada :/

ech, ale ja mam problem z kontaktem ze znajomymi, a co dopiero z jakimś klientem? do tego pewnie zdenerwowanym? to dla mnie za duża odpowiedzialność- mogę coś popsuć, komuś źle doradzić, źle coś policzyć.. Masakra

25 w tym roku-> hehe, mam nawet 26. jestem rozpieszczona jak diadowski bicz i twoj wpis wcale mi nie poprawia nastawienia. jesli chodzi o studia,to koncze drugi kierunek i problemem nie sa moje faktyczne umiejetnosci czy tez wiedza, ale NASTAWIENIE. proste? nie musisz mnie z laski swojej dobijac :(

a w tobie skąd ta wrednośc? :o

no dobra przesadziłam, ale ja całe życie musze pracować żeby opłacic studia i żyć , a moja siostra była na dziennych nigdy nie pracowała , czasem w wakacje, i rodzice na wszytko jej kase dawali. oberwało się tobie a powinno mojej rodzinie . No ale za co ich winić trzeba było szybciej wydorośleć i juz :/

i co? koniec topiku? kurde, a myslalam, ze bede miala okazje sie troche wyplakac ze swoich lekow przed usamodzielnieniem. :O

25 w tym roku -> wspolczuje. ja mam jeszcze brata, ktory tez jest rozpieszczony (o ile to mozliwe, jeszcze bardziej niz ja). uwazam, ze wiekszosc winy niestety spada na naszych kochanych rodzicow. gdybym miala od malego jakies obowiazki itp. to tez by to inaczej wygladalo. a tak - co chcialam, to mialam, byle tylko sie dziecko dobrze uczylo. no to sie uczylam, brat tez. i teraz nagle koniec nauki i zderzenie z rzeczywistoscia... bolesne...

z szukaniem pracy. ale nie wynika to z rozpieszczenia tylko wprost przeciwnie - utwierdzania mnie w poczuciu, ze sobie nie poradze itp.generalnie kompleksy i niepewnośc siebie mnie zjada. :(

tez mam problemy-> u mnie 'wspolpracuje' jedno z drugim => rozpieszczenie+kompleksy. od kiedy sie przeprowadzilam do warszafki jest jeszcze gorzej, bo mam wrazenie, ze tu wszyscy sa tacy obcykani ze wszystkim i ze ja nie mam startu. ze nic nie wiem. ze nigdzie nie bylam i nic nie umiem. owszem, chetnie sie naucze, tylko kto wezmie przyglupa do treningu? :(

krzysztofora... wiesz doskonale cie rozumię, też nie było mi latwo pracować uczyć sie , ale jakoś to poszło i teraz jestem zadowolona. Nadal mieszkam z rodzicami wiec tak samodzielna do końca nie jestem, ale jak byłam za granicą musiałam sobie sama radzić i wierz mi że to fajna rzecz, takie jest poprostu życiu, Dasz rade i tak sie nie stresu!!! Uśmiech na twarz i nie myśl o tym że MUSISZ się usamodzielnić pracować tylko ze to będzie kolejny ciekawy etap w życiu. Im wiecej będziesz myśleć i się nakręcać tym będzie gorzej. Ja sie tak schizuję i nakręcam przed każdym egzaminem :D:D masakra , ale widzisz jakoś nadal żyje :)