moja depersja...

Czy ktoś z Was przechodził depresję? Czy Wam przeszło? Mam 17 lat i już nie daję rady. To nie żaden bunt czy coś takiego, bo przeżyłam dużo. Myślę, że zaczęło się gdy znalazłam moją mamę alkoholiczkę, nagą, pijaną całą we krwi... Jutro wybieram się do psychologa... Mama z siostrą twierdzą, że przesadzam, że wmówiłam sobie i nie mam problemów. Jestem tak słaba, przejmuję się wszytskim, często mam myśli samobójcze. Tak bardzo chciałabym z kimś porozmawiać, z kimś kto to przechodził i mnie zrozumie. Nie mam wsparcia w nikim. Mój chłopak twierdzi, że ma już dość moich humorków, obraża się, pyskuje, a ja pragnę tylko jego wsparcia. On twierdzi, że już taka jestem.

musisz byc silna!!!! powtarzaj sobie że nic sie nie stalo jak sie czyms przejmujesz moze chociaz troche pomoze ale racja idz zasiegnac porady kogos fachowego staraj sie nie zadreczac wmawiaj ze to nic takiego itp odsuwaj od siebie to co Cię dreczy powodzenia

Boję się, że to będzie wracać. Nie potrafię nic sama zrobić tylko się użalać. Chociaż chcę bardzo przestać to nie mogę...

:(

ja mialam też taka depreche 3 msc przed 18 nastką i chcialam popelnić samobójstwa ale nie udało się...:(

twoj chlopak nie reaguje najlepiej:O moj chlopak w takich momentach jest jak anioł.zawsze mowi ze przejdziemy przez to razem a dosc czesto mam takie dziwne akcje.ale to u mnie. radze ci isc do tego psychologa on ci najlepiej pomoze.nigdy nie mysl o samobojstwie bo to strata czasu.glupota i tyle.szkoda zycia.polecam ci ksiazke ,, potega podswiadomosci'' mi bardzo pomogla w stanach lekowych i depresji.

żadnych debilnych książek w stylu potęga podświadomości.....idiotyczny mit pozytywnego myślenia, który nic nie daje. Psycholog , psychiatra i tabletki. To może pomoże.

żadnych debilnych książek w stylu potęga podświadomości.....idiotyczny mit pozytywnego myślenia, który nic nie daje. Psycholog , psychiatra i tabletki. To może pomoże.

Wiem, że źle reaguje, ale nie chcę się już kłócić. Chyba nie jest dla mnie. Mimo tego, że uważa tak jak uważa kocham go. Mam nadzieję, że psycholog mi pomoże i to już nie wróci.

Przed chwilą okrzyczała mnie mama z siostrą, że jestem głupia, po co mi psycholog, wmówiłam sobie wszystko. Nie mam w nikim wsparcia. Dlaczego nikt nie rozumie, że ja sobie na życzenie depersji nie sprawiłam.

Czesc. Ja zaliczylam kilka lat depresji. W sumie sama się sobie dziwie jak mogłam tyle wytrzymać i przy tym skończyć szkołę i rozpocząć studia. Przeszlam 2 letnie leczenie farmakologiczne i mam sie dobrze :)

masz chora dysfunkcyjna rodzine. Z taka rodzina to chocbys zloty palac miala to i tak bedziesz zawsze w psychicznym dolku. Poszukaj grup wsparcia AA albo DDA i pochodz tam, to moze Ci pomoc. Lekow nie bierz, chyba ze w ostatecznosci.

zacznij od zmiany odżywiania bo to też morze mieć wpływ na psychikę i jak ci nie przejdzie to w tedy możesz iść gdzie chcesz http://f.kafeteria.pl/temat.php?id_p=4118694

Kiedyś się wyprowadzę i nie odwiedzę rodziców. Nie nawidzę ich, tyle już w życiu przeżyłam i nawet chłopak mnie nie docenia. Dam jakoś radę, bo na pomoc bliskich niestety nie mogę liczyć, a to najbardziej boli.

To ja ci powiem kochana moja. Weź olej to wszystko! Wiem że to łatwo się mówi. Zajmij się swoimmi sprawami. Masz całe życie przed sobą więc spójrz przed siebie i idź tak gdzie będziesz czuła się najlepiej. A teraz bardziej praktycznie: wybierz się do lekarza, może psychiatry, może psychologa. I nie wstydź się. Poprostu powiedz że potrzebujesz pomocy i co cię w życiu uwiera. Tak zwyczajnie... Trzymam kciuki.

Dziękuję Wam bardzo , pryznajmniej tutaj uzyskałam wsparcie... :*

BIEGIEM DO PSYCHIATRY..Z TEGO SIE NIE WYCHODZI OT TAK.... pól roku farmakologii...rok terapii i u mnie jest dobrze...nareszcie wiem,ze zyje....