brak szczęścia

nie mam szczescia do facetow:(...mam 35 lat,od poltora roku przebywam za granica.mezczyzn poznaje glownie przez internet.nie mam mozliwosci poznania ich w realu poniewaz pracuje do pozna a pozniej dom i tak mija dzien...nie wychodze nigdzie bo za bardzo nie mam z kim.... z ZADNYM z poznanych nie udalo mi sie utrzymac znajomosci...oszukuja zbywaja lub znikaja..albo sa to faceci z innych miast..mam juz tego dosyc..nie jestem brzydka ,zaniedbana ani glupia..nie wiem co jest nie tak..jestem juz tym faktem zmeczona i zrezygnowana.ostatnia znajomosc przybila mi gwozdz do przyslowiowej trumny-facet dzwonil ,pisal,wysylal zdjecia pieknie ,ladnie spotkalismy sie ostatni raz 3 tyg temu,glaskal mnie po rączce,potem wykrecal sie brakiem czasu a dzis zobaczylam na fb status W ZWIAZKU....opadly mi rece..i to zmrozilo mi krew w zylach..dodam ze ciagle mowil mi ze nie chce na razie zwiazku..sorry czy to ze mna jest cos nie tak? kompletnie poddalam sie i od paru dni zwyczajnie nie chce mi sie nikogo poznawac i tracic czas na portale randkowe..czuje sie strasznie samotna zdolowana a moje poczucie wratosci siega zeru:( na emigracji wpedzilam sie tylko w kompleksy.....jak sobie radzic z tym smutkiem i poczuciem beznadziejnosci?

jak jest takie pasmo niepowodzeń, to rzeczywiście łatwo uwierzyć, ze człowiek jest mało warty. Odpuść na razie facetów, postaw na dobre koleżanki jeśli możesz. I pożyj trochę bez tego stresu, ze musisz kogoś mieć. Potem łatwiej spojrzeć z innej perspektywy