Jestem aspołeczna

Witam, jestem tutaj po raz pierwszy i wiem, że ten temat pojawiał się tutaj wcześniej niejednokrotnie, mimo to mój problem jest troszeczkę inny od pozostałych i niestety nie mogę znaleść żadnych pomocnych odpowiedzi w tamtych watkach. Wiec, zacznę od tego ze mam 18 lat i od niecałych dwóch lat mieszkam w Irlandii. Mam przyjaciół których kocham nad życie i w Irlandii i w Polsce, po angielsku mówię dobrze, chodzę na imprezy piję z umiarem i sporadycznie. Zawsze byłam 'głośną' i towarzyską osobą jednak od jakiegoś czasu jestem kompletnym tego przeciwieństwem. Wychodzę na imprezy i dyskoteki a potem siedzę cicho w koncie i patrzę jak inni się 'integrują' i swietnie bawią. Mam ochotę zrobić to samo ale nie mam wogole o czym rozmawiać z ludźmi. Nie umiem sie wypowiedzieć na dłuższy temat ani pogadać chwile o niczym. Kiedy ktoś obcy zachęci mnie do rozmowy w pare minut go do siebie zniechęce swoim dzikim ze tak powiem zachowaniem, bardzo nie lubię osoby jaka sie stałam i chce pracować nad sobą i odzyskać swoją stara ja. Kiedy jestem w Irlandii wnawialas sobie ze w Polsce było by inaczej i ze to dlatego ze tutaj nie pasuje, to samo kiedy jestem w Polsce, cały czas jestem outsiderem. Co mogę zrobic żeby sie przełamać, jak zacząć rozmowę i dlaczego tak się stało?

Co to znaczy "dzikim że tak powiem zachowaniem". Co to za zachowanie? To że siedzisz w kącie sama, to jedna sprawa. Jesteś aspołeczna, a czego pragniesz? Jaka chcesz być?

Dziko w siesie jak odludek, i chciałabym nawiązywać nowe znajomosci, rozmawiac z nowo poznanymi ludźmi o wszystkim i o niczym dobrze sie przy tym bawiąc tak jak inni, nie wiem tylko jak sie przełamać żeby to zrobic i nawet gdybym to zrobiła o czym rozmawiać, co powiedzieć. Dodam ze jeszcze 2 lata temu nie miałam żadnych problemów z nawiazanywaniem nowych kontaktów czy utrzymywaniem starych

Primo: Podaj przykład, co robisz, co mówisz co odstrasza tych ludzi którzy cię zagadują. Secundo: Co się zmieniło przez te 2 lata w twoim życiu? Jak piszesz, że 2 lata temu nie miałaś problemu to coś się zmieniło w tobie. Tercio: Jak tam samoocena? Lubisz siebie? Akceptujesz?

Idę spać. Pisz, dodałem temat do ulubionych odpowiem jutro. Dobranoc.

Rozmowa zazwyczaj zaczyczyna sie od niczego specjalnego przykladowo pogody i tez na tym sie kończy, nie potrafię z bylejakiego tematu zrobic jakiegoś, powiedzieć czegoś, co zachęciło by ta droga osobę do jej kontynuacji (nie mam tutaj na myśli tylko i wyłącznie płci przeciwnej, bo czytając to co sama napisałam odnoszę takie wrażenie ;) rozmowa o czym by nie była po prostu po pare minutach wygasa. Przeprowadziłam sie za granice, jednak nie wydaje mi sie żeby wlasnie w tym tkwił mój problem, nie przywiązuje sie do miejsc, przywiązuje sie do ludzi ale z tymi na których mi zależy nadal mam bardzo dobry kontakt. Nie mam żadnych problemów osobistych, bynajmniej nie takich, które wywołały by ta dziwna zmianę. Lubilam siebie, jednak z dnia na dzień przestaje co taz bardziej wlasnie ze względu na to, ze robię sie strasznie aspoleczna, reakcja lancuchowa-jestem aspoleczna, zaczynam sie wstydzić, kiedy juz z kimś rozmawiam boje sie ze będzie wlasnie tak jak opisałem to powyżej, nie będę wiedziała o czym z ta osoba rozmawiać i po prostu stracą zainteresowanie moja osoba, zaczynam sie stresowac ze mnie wysmieja, bo powiedziałam/zrobiłam cos nie tak, dlatego boje sie cokolwiek powiedzieć i tracą zainteresowanie rozmowa ze mną co powoduje ze jeszcze bardziej sie boje i wstydzę, nie wiem skąd sie to wzięło, cokolwiek to jest pogrąża mnie to coraz bardziej i niszczy wlasnie to co najbardziej w sobie lubilam, nie umiem sie wyluzowac i zachowywać jak wszyscy

Nie chce cię martwic ale może to być początek fobii społecznej !!!