strach przed opinia innych

witam, rok temu przeprowadzilam sie do nowego miasta, poznalam chlopaka, ktory mi wiele pomogl na poczatku, pozalatwial sprawy administracyjne, byl jedyna osoba jaka znalam, potem w pracy poznalam nowe osoby, ale stopniowo zaczelam odrzucac wtedy owczesnego juz partnera. chodzilo glownie o wstyd lub tez strach przed tym jak on zachowa sie w towarzystwie. byly takie sytuacje, ze bawilismy sie razem, a ja w pewnym momencie musialam wieczor zakonczyc, mimo ze on nic nie zrobil. nie ma wyksztalcenia, pracuje w gastronomii, dla mnie to nie jest problem bo dobrze sie z nim czulam, ale wszyscy tylko mi mowili, ze on jest dziecinny i nic nie wnosi do mojego zycia, dlatego tez chyba moj umysl zaczal tak wlasnie pracowac i podobnie myslec. rostalismy sie , ona zaczal byc agresywny , majac pretensje ze nie spedzam z nim czasu tylko z innymi, ze sie go wstydze, ze jego moge trzymac za reke w ciemnych katach jedynie. ostatnio znowu zaczelismy sie spotykac, ale nikomu nie mowie, ze tak sie wlasnie dzieje, tylko i jemu i innym zmyslam. tzn ludziom z ktorymi mieszkam mowie ze spotykam sie z kolezanka, a jemu ze np moja wspollokatorka nie chce aby on przychodzil do nas i np. nocowal. strasznie mi jest glupie, ze uczucie wstydu jest u mnie tak silne, ze nie umiem tego w sobie przelamac, ze mnie to wprost paralizuje, dlatego tez nie chce go juz meczyc, raczej mam zamiar skonczyc znajomosc, bo nie moglabym tak zyc, krzywdzac jego i siebie, klamiac znajomym. czemu to jest silniejsze, opinia innych wygrywa z tym co czuje, ale nie umiem tego przeskoczyc. moze pisze aby sie z kims nieznajomym tym podzielic, probuje zrozumiec moje zachowania, ale brak tutaj racjonalnego podejscia, nie jest materialistka, ale z jednej strony moze moja intuicja podpowiada mi ze to nie jest czlowiek dla mnie, a samotnosc robi swoje-------zle czuje sie z tym ze sie go wstydze, ale nadal pamietam momenty kiedy potraktowal mnie po chamsku i byl agresywny, czemu niektore kobiety - pisze rowniez o sobie- wybaczaja roznego rodzaju zachowania, czemu nie umiemy kopnac w tylek i powiedziec zegnaj.

dodam, ze jego agresja polegala na tym ze krzyczal na mnie przy ludziach, raz mnie tak zaczal popychac, az obcy ludzie podeszli i odwiezli mnie do domu, wyzywal, niszczyl moje rzeczy...a ja mu nadal wybaczam...czemu jestem taka slaba? teraz jak to pisze-nawet nie wszystko- to zdaje sobie sprawe , ze on ma problem (duzo pije i pali ziolo), a mnie do niego ciagnie....czemu niektore kobiety nie mysla, nie potrafia czego skonczyc, raz na zawsze, aha i do tego ma dziecko, ktorym sie nie opiekuje....

rozejdzcie się bo nie jesteście dla siebie.

wspolczuje mu,ze jego wlasna dziewczyna sie go wstydzi :( masz powazny problem,ale jak czujesz,ze on nie jest dla Ciebie i jeszcze byl agresywny do tego to chyba faktycznie lepiej sie rozejść

po prostu nie chce nikogo oklamywac,a wstyd jest okropnym uczuciem, nie umiem tego wytlumaczyc, a moze po prostu moj umysl podswiadomie przywoluje to co bylo, te niemile momenty, kiedy mnie bardzo zle potraktowal, jakbym byla nikim, krzyczal, wyzywal, ponizal---- i nie umiem zaakceptowac faktu ze on chce probowac, a moj umysl i cialo buduje blokade, bo czlowiek ktory kocha drugiej osoby tak nie traktuje, i tak nie wstydzi sie, a wiec to nie jest milosc....faktycznie, to nie ma sensu,

wiem,ze wstyd jest okropny. Skoro Cie poniżał to nawet nie ma o czym mówić,zaznczyłaś bardziej ten wstyd a tymczasem to poniżanie Ciebie przez niego jest najwiekszym problemem...nie ma sensu być z kimś kto Cie nie szanuje

to racja, nie powinno sie byc z kims kto cie nie szanuje...byl strasznie agresywny, nawet nie pisze co jeszcze zrobil, bo mi glupio...ale boje sie ze bede sama, moje kolezanki maja kogos, a ja sama, bylam w dlugim zwiazku, ale rozstalismy sie bo wyjezdzalam do innego kraju, do pracy, a one(moj poprzedni eks) bierze slub, a ja poznaje jakis dziwnych kolesi....chociaz ten poprzedni tez byl nie za dobry, raz mnie straszyl nozem , byly moje urodziny, olal mnie, ja zaczelam na niego krzyczec, tlumacze to stresem , bo pracowal na nocki....a teraz ten tez mnie jak byle co potraktowal....moze cos jest w moim zachowaniu, ze irytuje ludzi...ale przeciez kazda dziewczyna by chciala chociaz kwiatka dostac na urodziny, a nie noz przy twarzy (a to wybaczylam).....tak garne sie to kogos, a nic z tego nie mam, nie umiem moze byc z kims.....nie wiem sama....nie chce byc sama....jestem tym zmeczona...ale nie chce aby ktos mnie trakowal jak szmate...wtedy bym sie nikogo nie wstydzila....koniec z tym!!!!! wole skupic sie na sobie, i chce aby nowa milosc byla spokojna oraz pelna szacunku..... :(

no daj spokoj,lepiej być samą niż z kimś kto cie nie szanuje!! serio wolisz byc z gosciem co lata z nożem niż sama? co takiego strasznego w byciu samej. ja jestem sama i jakos zyje,wole to niz zwiazek z desperacji,wtedy wlasnie latwo o taką patologię jak u Ciebie spokojnie,poczekaj,pobądź sama,odpocznij od tych związków a jak kogoś poznasz fajnego to wtedy pomysl o związku. A nie ze poznasz byle kogo i juz zwiazek bo jak to tak samemu być..potem tak to sie konczy

dzieki, pomoglo mi to ---- w byciu samej nic nie ma zlego....tak, chce poczekac na cos fajnego, a nie taplac sie w blocie, a to co mialam chce wymazac w pamieci....nie zasluguje na cos takiego....zadna kobieta nie zasluguje...pozdrawiam!

no i prawidłowo :) Szanuj siebie to trafisz na takiego,co też Cie będzie szanował :)